Dio - Master of the Moon (2004)

Samen met Holy Diver en het zeer ondergewaardeerde Dio - Strange Highways (1994) vind ik dit het beste solo album van Dio. Dit heeft vooral te maken met de intense en boze zang van de meester zelf.

Voor mijn gevoel zingt Dio over het algemeen een stuk overtuigender als hij zich kwaad maakt en zijn ergernis over de wereld kwijt moet. De verbete en agressieve toon komt in alle songs prima uit de verf met als absolute hoogtepunten The Man Who would Be King, One more fore the road, The Eyes en Master of the moon.

Heerlijke plaat en moge Dio rusten in vrede.

De laatste studio plaat van Ronnie James Dio...
Wat kan ik hierover zeggen. Als ik er in de bui voor ben, dan zal ik hem 4 sterren geven. Als ik er niet in de bui voor ben, en gewoon naar de kwaliteit van de nummers kijk, geef ik hem 3,5 sterren. Momenteel ben ik niet in de bui voor dit album, dus 3,5 sterren. Misschien dat ik nog eens wissel.

Ik vind dit zeker het beste Dio album van de jaren '00. Er staan zeker wat interessante nummers op het album. De opener vind ik trouwens een van de beste openers van Dio. Maar net zoals bij de vorige twee albums, mis ik de energie in de nummers. De albums van de jaren '90 hadden dit veel en veel meer. Ik denk toch dat het ligt aan de band die Dio bij de laatste drie albums heeft.

Over de nummers: Hoogtepunten: One More for the Road en Master of the Moon. Dieptepunten: Er staan niet echt slechte nummers op, maar bepaalde nummers zijn gewoon traag en energieloos, in het bijzonder The Man Who Would Be King en The Eyes. (Ik heb overigens niks tegen trage nummers, Lock Up The Wolves in mijn favoriete Dio album, en dat is ook een van de traagste.) Wat ik wel erg goed vind aan dit album, is de sfeer.

Ik vind dit een matig album van Dio, haalt nog wel een voldoende, maar draai deze
niet vaak.

Top 5 Dio albums:
1. Holy Diver
2. The last in Live
3. Intermission
4. Sacred Heart
5. Magica

Ondanks Craig Goldy op gitaar, is dit laatste studio album wel een terugkeer naar de "Strange Highways"/"Angry Machines" periode. Was Ronnie James Dio net teruggekeerd naar de fantasie aanpak met het mooie "Magica" en daarna het voor mij niet interessante "Killing the Dragon", is het hier weer kommer en kwel met een maatschappij kritische inslag op een aantal nummers. Of het nou aan 9/11 ligt of aan iets anders, maar een zeer sterk album is het zeker. Een voorbeschouwing op Heaven and Hell's "The Devil You Know" een klein beetje ook. Hoewel het daar toch iets cryptischer is weer, maar qua muziek, heeft het er veel van weg.

Laatste soloalbum van het kleine lelijke mannetje met de machtige strot. Een waardig afscheid, al zijn er vrijwel geen vernieuwende en/ of verrassende elementen te horen. Het songmateriaal is echter degelijk genoeg, met tien prima songs die stuk voor stuk goed in elkaar zitten. Dio zelf is hier uitstekend bij stem en bewijst nog maar eens dat hij één van de beste zangers in het genre is. Niet dat daar enige twijfel over bestond.

Vandaag precies 15 jaar geleden overleed Ronnie James Dio. Master of the Moon was het laatste studioalbum dat zijn groep uitbracht. Met enerzijds de melodie van voorganger Killing the Dragon, anderzijds sterker de logheid van de albums daarvoor.
Bassist Jeff Pilson keerde terug, Craig Goldy maakte zelfs zijn tweede rentree; diens gitaarsolo's blinken uit in frisse aanpak, waarbij hij ook stiltes durft te laten vallen. Kom daar nog maar eens om in deze shredderdagen...

Fel uit de startblokken met One More for the Road, daarna het massieve titellied Master of the Moon dat een contrasterend, melodieus refrein heeft.
The End of the World staat op een riff alsof AC/DC's Malcolm Young die verzon, welke wonderwel samengaat met de typische Diostijl. "Whatever happened to the rock 'n' roll song, breaking your brain, making you stronger?" vraagt Ronnie James zich af.
In het midtempo hakkende Shivers een scheurende toetsenlijn van Scott Warren en een fraai opgebouwde gitaarsolo. De eerste helft sluit af met het dramatische verhaal van The Man Who Would Be King. Een begin met piano en zang, nog eens het buitengewone talent van de zanger benadrukkend. Het nummer heeft dankzij het Hammond en de gitaarlijnen enig jaren '70-gevoel, met de typische logheid van de groep in het vervolg. Het slot ervan had spannender gekund. Tot dusver is duidelijk dat de zanger vaker dan op de voorganger de grom van zijn stem inzet.

De tweede helft is gemiddeld minder boeiend. Meer traagheid in The Eyes waarin een talkbox wordt gebruikt: "ai-ai-ai-ai-ai". Sobere, oosters aandoende toetsenlijnen klinken en een slot met "o-ho-ho". Dankzij Living the Lie wordt het dan toch weer uptempo met weer zo'n pakkende gitaarsolo.
Midtempo is I Am met een refrein dat me in tegenstelling tot de solo snel verveelt, de vijf minuten zijn te lang. Iets sneller maar net zo min spannend is Death by Love en routineus rondt In Dreams het album af, dat bovendien gemakzuchtig wordt weggedraaid.

En verder? Ik mis de compositorische inbreng van bassist Jimmy Bain. Tja, de bezettingswijzigingen... Pilson werd voor de tour alweer vervangen door Rudy Sarzo. Die hoor je op de Deluxe Edition uit 2020. Net als de vorige gitarist Doug Aldrich had Pilson meer werkgevers, wat de bandbaas niet leuk vond, zo zag ik Aldrich hier op 2'30" vertellen.

Het volgende album wat Ronnie James zou uitbrengen was The Devil You Know van Heaven & Hell, het alter ego van Black Sabbath. Wat ik daarvan vind, beschreef ik al eerder. Dan is er nog één interessante Dio te gaan: verzamelaar The Very Beast Of, Vol. 2 .