Lamb of God - Wrath (2009)

Ik heb er geen last van..

Sterke plaat - de band is live ook wel in orde. Het nadeel op deze plaat zijn toch wel de drums die niet zo goed overkomen bij mij. De opener The Passing is een mooi instrumentaal stukje, gevolgd door de topbeuker In Your Words. Een hardere variant op Pantera zou ik dit noemen.

Lamb Of God is blijven hangen na een optreden op een festival in Nijmegen. Daar waren ze lekker op dreef. Ze uitten zich erg Amerikaans, misschien dat mij daarom bijbleef dat dit een kruisbestuiving van Exodus en Machine Head is? Op CD klinkt dit ook niet misselijk. Veel energie en een strot die zonder enige twijfel raak is. De CD is gewoon ideaal om even stoom af te blazen.

Iets valt me mij moderne thrash (crossover/groove metal) op, en dat is dat lieden die de jaren 80 thrash hebben meegemaakt, weinig kunnen of moeten hebben van de modernere bands.

Andersom vinden lieden die oopgroeien met Machine Head etc, de jaren 80 thrash maar niks en gedateerd etc.

Ik vind het allebei leuk. Moderne thrash zowel als oldskool thrash. Ik ken Lamb of God niet zo goed, maar ik het klinkt allemaal supergoed. Overigens is het echt waanzinnig gedrumd.

Al moet ik wel zeggen, dat door het gebrek aan melodiën, het wel wat ééntonig wordt, op den duur. Ik moet me aldus wat meer focussen op de ritmes..

Ik denk dat buiten 'Sacrament' om dit album wel het betere werk is wat 'Lamb of God' naar buiten heeft gebracht, en na dit album vond ik de band namelijk ook weer een beetje rustiger aan doen. De nummers zijn voor mij best pakkend, en vanaf het begin tot het einde heb ik erg genoten van het album, misschien wel zo erg genoten dat sommige woorden mij wat te kort weten te schieten.

Het is in het algemeen vrij standaard, Blythe die er op los grunt en een groep muzikanten die met stevige en harde riffs en slagen de songs tot een vrij agressieve manier op je bord weten te krijgen. Echter vind ik wel dat de band steeds meer progressie weet te creëren met hun instrumentale kant, de solo's zijn beter als ze er zijn en het klinkt allemaal een stuk strakker als de jongere 'Lamb of God'.

En tot mijn verbazing vind ik waarschijnlijk sommige nummers wat leuker dan menig stemmer hier, zo kon ik onwijs genieten van het nummer 'Grace' die helaas niet erg hoog staat in de statistieken. Voor de rest vond ik de nummer 'Set to Fail', 'Fake Messiah', 'Broken Hands' en 'Dead seeds' natuurlijk ook erg gaaf en ook het nummer 'Reclamation' vond ik helemaal zo slecht nog niet klinken. Ik heb eigenlijk geen slechte nummers, ook geen slecht woord over dit album, ik vond het zo'n gave zit en heerlijk album, die gaat zeker vaker gedraaid worden hier.

Voorlopige tussenstand:
01. Sacrament
02. Wrath
03. Ashes of the Wake
04. As the Palaces Burn
05. New American Gospel
06. Burn The Priest