Sex Pistols - The Great Rock 'n' Roll Swindle (1979)

Hier steken de Pixols de draak met de popmuziek? Het levert wel een aantal komische en zelfs goede nummers op. Toch is het een stuk minder dan het debuutalbum en vliegen de 'fillers' om je oren. Ook zijn sommige covers een stuk beter geslaagd (Rock Around the Clock, My Way) dan de andere (Substitute, Johnny B. Goode). En wat voegt die instrumentale versie van God Save the Queen in vredesnaam toe aan het oeuvre van de band?

Ik neem het album te serieus, laat ik maar stoppen met schrijven. Het debuutalbum maar weer eens draaien. 3*

Zowel zanger Johnny Rotten als bassist Sid Vicious hadden de Sex Pistols verlaten, maar manager Malcolm McLaren wilde een film produceren om uit te leggen hoe de groep door zijn toedoen bij elkaar kwam en groot waren geworden. Een "fraai" stukje zelfverheerlijking én geschiedsvervalsing: de groep bestond al toen hij ze ontdekte.
Neemt niet weg dat zijn invloed groot was. Waarom deed de groep een jaar over hun debuut, waarbij ze bovendien twee bassisten versleten? Het antwoord is volgens de bronnen McLaren. Hij was namelijk druk bezig met onderhandelingen met grote platenmaatschappijen. Niks 'Do It Yourself' zoals de punkfilosofie luidde: dit was zuiver gericht op geld verdienen via een multinational. Neemt niet weg dat de groep dé katalysator was van punk en daarmee ook new wave.

McLarens volgende project was een film met soundtrack over de groep, waarbij oerleden Steve Jones (gitaar) en Paul Cook (drums) nog aan boord waren. Door te sleutelen aan tapes uit de oefenruimte, gemaakt vóór Rottens vertrek, kwam er alsnog een tweede album van Sex Pistols, aangevuld met bijdragen van anderen.

Eerste voorbode van het album was single No One Is Innocent / My Way, die in juli 1978 tot #7 reikte in de Britse hitlijst.
Met op de A-kant zang van de al jarenlang voortvluchtige treinrover Ronnie Biggs en op de B-kant de dan alweer zes maanden ex-Pistol Vicious, die in zijn versie van het lied, bekend van Frank Sinatra, wordt begeleid door enkele Franse studiomusici. Meer over die curieuze single bij Wikipedia.
Meer hitsingles van de film en soundtrack volgden: Something Else/Friggin' in the Riggin' in maart '79 #3, Silly Thing/Who Killed Bambi in april #6, C'mon Everybody in juli #3, The Great Rock 'n' Roll Swindle / Rock Around the Clock in oktober #21 en in juli 1980 (I'm Not Your) Stepping Stone nog eens #21.

Als soundtrack een bont allegaartje van eigen werk, menig jaren '50 rock 'n' rollklassieker en orkestrale muziek. Met als overige zangers Pistols Steve Jones en Paul Cook, Edward Tenpole van Tenpole Tudor (bekend van Wunderbar), Jerzimy zingt L'Anarchie pour le UK met viool en accordeon. Niet verwonderlijk vond McLaren zelf ook de weg naar de microfoon.
Vermakelijk zijn ook met de oefenruimtesfeer met een mopperende Rotten in Johnny B Goode en vervolgens de tekst kwijt in Roadrunner én de discobeat van de Black Arabs in medley van Pistolswerk Black Arabs. Hetzelfde geldt voor punk in viooljasje: nét even anders.

Vicious overleed in februari 1979 in New York aan een overdosis. In december dat jaar verscheen Sid Sings, dat rond Kerstmis twee weken #30 haalde in het Verenigd Koninkrijk. Hierop is wederom My Way te vinden en laat ik de clip niet vergeten die indruk op mij maakte, al zag ik 'm pas jaren later.
In 2021 verscheen het als single op blauw vinyl met productie van Rat Scabies van The Damned, juli 2023 (!) haalde het in het VK als single nog eens #10.

In 2012 verscheen The Great Rock & Roll Swindle in een opgefriste versie. Mijn reis door new wave en aanverwanten kwam vanaf het debuut van Magazine, ik vervolg in juni 1978 bij de tweede van Talking Heads.