The Adverts - Cast of Thousands (1979)

Behorend tot de eerste punkgolf, waren The Adverts in 1979 pas aan hun tweede album toe. Het debuut was redelijk succesvol geweest, met een kleine hit als opvolger van een grotere hitsingle die (nog) niet op die elpee stond.
Mijn vorige station in mijn reis door new wave was Wire, dat zich op hun derde langspeler vernieuwde met postpunk. The Adverts doen het omgekeerde en betreden de weg van prepunk. En dan vooral artrock. Misschien daarom de keuze voor producer Tom Newman, bekend van zijn werk voor Mike Oldfield. Deze zorgde voor een soms bijna orkestraal geluid op deze elpee die bij RCA/Victor verscheen.

De drummer had inmiddels de groep verlaten, want punk was passé, vond hij. De twee oprichters gingen echter door: zanger T.V. Tim Smith en bassiste Gaye Advert, waarbij gitarist Howard Pickup aan boord bleef. Met een nieuwe drummer Rod Latter én nieuw, toetsenist Tim Cross, wordt op Cast of Thousands teruggegrepen op muziek uit de eerste helft van de jaren '70 of zelfs daarvoor.
Bij de muziek die wordt gemaakt, moet ik vaak aan Steve Harley & Cockney Rebel denken, waarbij het is alsof Ron Mael van Sparks de zanger is. In opener en titellied Cast of Thousands klinkt meteen een honkytonkpiano, in het intro van The Adverts klinkt zoveel echo dat het is alsof het 1965 is, My Place klinkt als de artrock van 1974. Dit alles met één verschil: de tempo's zijn hoger. Weliswaar geen scheurende gitaar meer, maar wél de energie van punk.
Met Male Assault zijn punk en scheurende gitaar terug, het ramt als op hun debuut met een bijzondere tekst die ik niet goed doorgrond. Net zo'n wall of sound in Television's Over, zij het nu met een massaal koor in het begin. Klinkt daarmee iets van... gothic? De refreinen van het nummer zijn dan weer op z'n Steve Harleys of Marc Bolans en een lekker toetsensolootje halverwege.

Kant 2 gaat door met deze lekkere mix van jaren '60 en wall of sound, jaren '70 artrock en een toefje punk. Fate of Criminals heeft in de gitaarsolo weg van garagerock, waarna met Love Songs het tweede punklied van de plaat klinkt. I Surrender is dankzij diverse synths en pittig gitaarwerk als heerlijke new wave, waarna het gas eraf gaat met I Looked at the Sun en vooral I Will Walk You Home.

Geen single- of albumsucces. Voor het jaar 1979 voorbij is, zijn The Adverts uit elkaar, mogelijk ook omdat hun manager door electrocutie het leven laat. In 1987 verschijnt van hen nog EP The Peel Sessions, waarbij de groep als een typisch Engels (punk)fenomeen in de boeken is beland. In 2005 verschijnt een 2cd-editie van Cast of Thousands met voorwoord van de vermaarde punkoloog Henry Rollins. Die is enthousiast over de groep en terecht: ook ik word vrolijk, mede omdat het retropad hier zo goed werkt.
Smith betrad in 1980 het solopad en deed allerlei andere projecten, Advert richtte zich vooral op beeldende kunst, zoals op haar website valt te zien. Punk is ze gebleven, één van de eerste rolmodellen daarin.

Tenslotte: is dit album iets voor dynamo d en Roxy6 met hun voorliefde voor artrock van de jaren '70?

Op mijn afspeellijst met new wave is het volgende nummer It's Different for Girls van Joe Jacksons I'm the Man, maar omdat ik die al besprak vervolg ik bij non-albumsingle On My Radio van The Selecter; onder andere op deze verzamelaar te vinden.

Dit is zeker een aangename plaat! Ik hoor wel aan het geluid en de productie dat het een teamure uit vervlogen tijden is.

De opener Cast of Thousands vind ik wel direct het prijsnummer! Hier hoor ik inderdaad klankkleuren die ik herken bij Steve Harley, het pianootje met licht dominante rol, maar vooral de koorwerken kan ik waarderen.

The Adverts en My Place refereren inderdaad naar de Glam periode, maar ik vind het tempo zelf niet hoger liggen, met name als ik het vergelijk met Bowie en Roxy Music, wel waar het bijvoorbeeld Transformer van Lou Reed betreft.

Tweede favoriet van mij is Television's over, dat koorwerk is hier heerlijk.

In de meer uptempo gezongen nummers ervaar ik een soort urgentie, flarden Stranglers en andere bands uit die periode.

En heel gek, in het nummer I Looked at The Sun, roept de manier van zingen zelfs associaties met Patti Smith bij mij op, die kan ook zo urgent en dwingend klinken.

Al met al een verrassende ontdekking door RonaldJK!

tijdens het luisteren kwam bij mij ook het geweldige album Will You van Hazel 'o Connor op, zeker de moeite waard om dat ook een keer te beluisteren.