The Undertones - Positive Touch (1981)

Positive Touch is de eerste stap van een band in transitie die helaas nooit is afgemaakt omdat de band na 'The Sin of Pride' al uit elkaar ging, Van punk(pop) bandje uit Noord-Ierland naar een band die in verschillende muziekstijlen en -invalshoeken zijn weg succesvol weet te vinden. Nummers als 'Julie Ocean', destijds geregeld op de radio te horen, net als eerste single ''It's Going To Happen' zijn daar sterke indicaties van. Zover ik mij kan herinneren was het laatst genoemde nummer mijn introductie tot The Undertones' muziek.

De bovenstaande conclusie kan ik anno 2025 trekken, toen niet. Ik kende de eerste twee platen nog niet. Voor mij was dit album destijds een grensgeval. Ja, ik kon er naar luisteren, maar heel goed vond ik het niet. Punk vond ik gewoon niet veel aan en daar staan nog steeds wel een aantal nummers van op Positive Touch.

Vandaag de dag vind ik The Undertones een echt goede band. Misschien wel de beste van de punk golf van 1977-79. Door de drie songschrijvers die de band rijk is, kent zij een enorme muzikaliteit en variatie. In Feargal Sharkey een aparte stem die goed bij de korte songs past.

Door de jaren heen heb ik al mijn oude LPs nooit weggedaan. Het is zo'n rijkdom om de plaat zo uit de kast te kunnen trekken. Ook al is het eens in de vijf jaar. Het is direct feest.

Geen punkgroep wist zo'n naïviteit in hun muziek te leggen als The Undertones. Al werd reeds vanaf hun tweede album Hypnotised enigszins afgeweken van dat genre en op deze derde Positive Touch zijn de punkveren zo goed uitgevallen. Opener Fascination is nog redelijk stevig, met het lieflijke, dromerige Julie Ocean volgt een kleinood van nog geen twee minuten.
Fraaie melodieën zijn evenzo gebleven, net als die ijle stem van Feargal Sharkey. Plus de korte liedjes: zeven op iedere plaatkant. Met het pianospel van Damian O'Neill en gastmuzikant Paul Carrack moet ik hier en daar warempel aan het popwerk van Madness denken.
Het meest geniet ik naast de opener van Crisis of Mine, het met Hammond opgesierde When Saturday Comes en het vlotte, met soulblazers opgetuigde It's Going to Happen (destijds zo'n liedje voor VARA en KRO, als mijn herinnering klopt) en het wat geheimzinnig klinkende Forever Paradise.
Opvallende nummers die me desondanks minder pakken, zijn er ook: dankzij een slidegitaar klinkt de invloed van blues in His Good Looking Girlfriend en Sharkey zingt apart-ingetogen in Sigh and Explode.

Al met al nét iets minder favorietjes dan op de vorige twee albums, die ik vooral op kant 2 aantref. Daardoor komt mijn waardering op een 7,5, uitgedrukt in 3,5 ster.
It's Going to Happen betrad in april 1981 de Britse hitlijst en haalde in mei #18, in Nederland zowaar één week #49. De singleversie van Julie Ocean - opvallend genoeg tweemaal zo lang als op het album - haalde in het Verenigd Koninkrijk in augustus #41. In 2000 verscheen van Positive Touch de geremasterde cd-versie met bovendien vijf bonustracks.

Het is de laatste dag van november 2025. Ik ben op reis door new wave en bevond me in dat opzicht in april 1981; mijn vorige halte was het debuut van Kim Wilde, waarna ik die maand met The Undertones afsloot.
Alvorens aan de maand mei te beginnen, ga ik in in de laatste maand van het jaar eens denken aan mijn eindejaarslijstje en daarom nog eens luisteren naar muziek die in 2025 verscheen. Verder zijn er albums die ik de voorbije maanden kocht, die om aandacht vragen.
Maar new wave ligt niet stil, er was namelijk bijvangst: ik werd bijvoorbeeld door mijn streamingdienst getipt dat het mij onbekende The Atlantics in 1979 een relevant album uitbracht. Op daarnaartoe.