Kim Wilde - Kim Wilde (1981)

De gelijkenissen waar ik het over had, waren in elk geval muzikaal.

Lekker debuutalbum. De bas en drums klinken ook erg goed. Album is ook aardig gevarieerd. Van stuwende nummers als Chequered Love tot laid-back Everything We Know. You'll Never Be So Wrong is door Hot Chocolate veel mooier gedaan. Stem van Errol Brown leent zich voor dit nummer beter. Luistertips zijn Tuning In Tuning On en Our Town.....

Hoewel disc 2 van de 2CD+DVD editie boordevol nietszeggende moderne remixen staat en het geheel nogal prijzig is, ben ik erg te spreken over de vormgeving. Mooi verpakt en voorzien van uitstekende liner notes en al de songteksten. De DVD biedt de clips en de televisie optredens van de singles. Beperkt in speelduur maar de moeite waard. Leuk is de onbewerkte douche versie van Chequered Love waarin Kim het volledige lied onder een koude douchestraal inzingt. Select (1982) is al onderweg, Catch As Catch Can (1983) is voorlopig nog te prijzig.

Dit debuut album maakte diepe indruk in mijn puberjaren; qua muziek aangenaam gelikt en ergens ook heel lekker, mede door haar indrukwekkende verschijning in de clips. Niet door iedereen serieus genomen en daar kan ik inkomen, toch heeft deze dame zich als mens, maatschappelijk en artistiek flink ontwikkelt en waren/ zijn haar concerten pittig en onderhoudend.

Eind jaren 70/ begin jaren 80 hoogtijdagen voor Duran Duran , The Police en zeker ook Kim Wilde. Jeugdsentiment absoluut, maar gewoon ook heerlijke liedjes, dit album vliegt aan je voorbij. Meestal een goed teken, hier zeker.

Dit was echt een stunning debuut in 1981!

In die eerste jaren zag ik haar enkele keren in Muziekcentrum Vredenburg (zoals het toen nog heette)
en dat waren gedenkwaardige concerten waar Kim de hele zaal om haar vingers wikkelde.

Maar terug naar dit album, er staat inderdaad geen zwak nummer tussen. De eerste en de laatste track zijn mijn favorieten.

Hierna heeft ze nog veel catchy albums gemaakt en na een bezadigde tuinier-presentatrice-carriere heeft zij er gelukkig weer voor gekozen om verder te gaan in de muziek.

Oneens. Hier staan ook een aantal niemandalletjes op.

Ja net even geluisterd en het is een heel aardig debuut. Lekker pittig op momenten . Maar inderdaad een paar niemendalletjes wel. Dus een mooie 7 lijkt me terecht. Past mooi in het tijdsbeeld met The Police , Blondie , Pretenders. Dit lijkt me wel haar beste en meest frisse album , hoewel ze hierna bij tijd en wijle best leuke singles heeft gemaakt.

Je kunt Kim Wilde afdoen als klapkauwgompop. Het is een term die ik enkele jaren geleden uit de mond van Frits Spits hoorde bij een Nederlandstalig liedje; dit album is, al kan het als gelikt en commercieel worden beleefd, desondanks veel meer dan dat. Sterker nog, anders dan sommigen hierboven staan er voor mij geen fillers op.
De composities kloppen, melodieën blijven hangen, arrangementen zijn lekker (soms veel gitaar, soms veel synthesizers), zijstapjes qua invloeden (reggae in Everything We Know, rock in Young Heroes, ska in 2-6-5-8-0) en altijd weer die nasale en toch charmante stem van mevrouw Wilde.

Ze klonk in het voorjaar van 1981 vaak op de Nederlandse radio. In diezelfde periode dook ik in de historie van Status Quo. Daar ontdekte ik dat op hun debuut drie liedjes stonden, medegeschreven door Kims vader Marty Wilde, waarvan Ice in the Sun een hit was geweest. Voor dit Kim Wilde schreef hij alle liedjes samen met Kims broer Ricky.
Kids in America betrad eind april '81 de Nederlandse Nationale Hitparade, in juni piekend op #8, Chequered Love kwam in juli op #2. Het eerste nummer was en bleef mijn favoriet, albumtrack You'll Never Be So Wrong is met z'n weemoed en toetsendeken mijn andere, dankzij de melodie en het arrangement met ohooo-koortje.

Andere feitjes die ik recent opduikelde: mij onbekend was dat Wildes officiële achternaam Smith is, dat Kids in America in haar eigen Verenigd Koninkrijk al in maart #2 haalde, Chequered Love kwam daar in mei tot #4 en er was een derde hit van dit album met albumopener Water on Glass, in augustus #11. In 2020 verscheen er een uitgebreide heruitgave van Kim Wilde op 2cd+dvd, zie hier op Discogs.

Ik ben op reis door new wave, momenteel in april 1981 en kwam van de derde van het Noord-Ierse punkgezelschap Stiff Little Fingers. Omdat ik single Treason en album Kilimanjaro van The Teardrop Explodes al besprak, keer ik terug naar Noord-Ierland, deze keer voor The Undertones en hun album Positive Touch.

Kijk, dat zijn nou van die feitjes die ik graag op een site als MusicMeter tegenkom. Dat Kim compositorisch zwaar leunde op broer Ricky en vader Marty was me welbekend, en dat Marty in de jaren zestig een eigen carrière had (met het ook hier te lande succesvolle Abergavenny als hoogtepunt) was me eveneens bekend. Maar dat-ie in het prille begin van Status Quo had meegeschreven aan een aantal nummers wist ik dan weer niet. Dat zijn toch leuke dwarsverbanden.

Over dit debuut: ja, ik was er destijds ook van onder de indruk. Van de singles vooral, maar toch ook wel van het album. Het is lekker gevarieerd, en een enkele nummer is wat minder dan het andere, maar voor het soort wave-achtige powerpop dat hier geserveerd wordt, is dit toch een lekker compleet album. Betere platen zou Kim niet meer maken, al komt het veel commerciëlere en (nog) zwaarder op elektronica leunende Close vrij dicht in de buurt.

Kim Wilde (Dazzler - RonaldjK - Gaucho - Roxy6) had iets vlegelachtigs, iets stoers, iets fris en onweerstaanbaar over zich. Absoluut ook een imponerende persoonlijkheid op het podium. Een verhaal, een eerbetoon aan haar mocht van mij dan ook niet uitblijven; in het boek Dromen stromen staat Oeps Kim, een Kim die in veelvoud zorgt voor spontane, rode wangen.

Helemaal waar Artonna Campaign, Kim wist de hele grote zaal van het oude Muziekcentrum Vredenburg (oude naam uit oude tijd) volledig plat te krijgen met haar optredens, Aanvankelijk kwam ze iets timide over bij het opkomen, maar al snel swingde en rockte ze er op los. Ik heb haar in de loop van de jaren diverse malen gezien. Ook nu nog zijn haar optredens erg leuk!