Tom Waits - Real Gone (2004)

Tom Waits zoals we hem eigenlijk al lang kennen. Ik hoor niet zo veel nieuwe dingen meer. Misschien ook de reden dat er een soort van verzadiging bij mij is opgetreden. Zeker geen slecht album, en die 3 sterren kunnen misschien nog wat omhoog op de langere termijn, maar voor nu weet ik het wel eventjes.
Ik vind de prijzen voor zijn optredens trouwens ronduit schandalig. Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om daar naar toe te gaan.

Is hij niet de muzikant die eens heeft gezegd alleen nog maar voor mensen in pak op te willen treden? Het zal vast wel heel wat zijn, die concerten, maar ik houd het wel bij de CDs als het op deze manier moet.

Het is te vroeg om iets zinnig te zeggen over deze plaat, maar Dead and Lovely en Don't Go into That Barn klinken in elk geval mieters....

Ik kan wachten hoor, EMM



Die titel alleen al

Deze titel heeft inderdaad iets 'American Psycho'-achtigs

Nou heb je daar natuurlijk ook wel gelijk in, want alle albums van Waits moet je op je laten inwerken (behalve "Blue Valentine"; die pakte me wel gelijk). Het zijn de nummers "Hows it gonna end" en "Dead and lovely" van dit album die voor een half puntje extra zorgen.
Het zijn sowieso de rustigere nummers die de voorkeur hebben bij mij. De gekte geloof ik dus wel: dat standpunt blijft voorlopig nog wel even.

Even een korte extra reactie op wat je eerder hebt gepost



Tja als ik iemand het niet kwalijk kan nemen dat-ie erg als Waits klinkt, dan is het toch Waits zelf lijkt me. Dat recht heeft-ie met zijn innovatieve manier van muziek maken over de jaren wel verdiend.

En het moet gezegd worden: hij slaagt er steeds weer in om uit dissonante en tegendraadse geluiden de mooiste melodieën te wringen. Ik denk in dit verband bijvoorbeeld aan het kapotte verwarminggeluid van Clang Boom Steam, het manische Metropolitan Glide en het geflipte 'cowboy en zijn paard'-riedeltje van Sins of my Father om wat voorbeelden te noemen.

Afgezien van de rustpunten (samen met Day after Tomorrow en Trampled Rose) die je net hebt opgenoemd, klinkt de plaat wel een stuk heftiger, intenser dan de laatste platen. Tussen het dromerige van 'Alice', het introverte van 'Blood Money'en de toegankelijke van 'Mule Variations', weet 'Real Gone' zo toch wel zijn eigen stekkie te veroveren.

Don't Go into That Barn klinkt als een losgeslagen chaingang die op strooptocht is op het platteland . En Shake It , man man man, wat een briljant krakend en kermend nummer is dat.

Ook een dikke pluim voor Marc Ribot overigens. Zijn hoekige gitaarspel is een verrijking op de wilde kermis die Waits ons wederom aanbiedt.



Terecht dat je dat vind. Dat is voor mij ook hét struikelblok. Maar na enkele luistersessies heb ik toch wel stiekem weer zin om erheen te gaan. Kaartjes iemand ? Dacht het niet hé ?

Als geheel vind ik de plaat mooi balanceren tussen rust en hectiek. Deze plaat beluisteren staat voor mij gelijk als een hernieuwde kennismaking met die berucht excentrieke oom die je liever vermijdt vanwege zijn brommerigheid en zijn stuurse gedrag, maar die je steeds weer opzoekt omdat zijn verhalen over de maffe dingen die hij heeft meegemaakt, je steeds tot het bot ontroert en amuseert.

Goede voortekens alom dus: dit album heeft in mijn ogen echt de potentie om een grote klapper te maken. Ik geef tot nader orde 4,5*.

Ik heb hem zojuist gekocht, maar ik heb voolopig geen cd-speler Wat ik in de Fnac al kon horen was in elk geval zéér de moeite waard, en ook alle liedjes die ik de afgelopen week op de radio heb opgevangen klonken super. Maar ik ben natuurlijk niet objectief meer...

Dat stadium ben ik eerlijk gezegd ook allang gepasseerd. Kortom, leve de subjectiviteit !(zeker wat Waits betreft dan hé)

Enne...veel sukses met het opsnorren van een cd-speler.

Op andere site las ik dit stuk afkomstig van NRC-recensist Frits Abrahams.
Ik moet zeggen dat ik me hier wel in kan vinden. Zelf had ik het zo niet kunnen opschrijven hier:


De nieuwe Tom Waits is uit.

De ware liefhebber van deze Amerikaanse zanger proeft dit zinnetje al enkele dagen voorop zijn tong, alsof het een nieuwe haring is. Er zijn veel van zulke liefhebbers.

De acht concerten die Waits in november in vier Europese steden geeft, zijn al allemaal uitverkocht. Afgelopen zaterdag startte de voorverkoop voor drie concerten in Carré. Binnen een kwartier was alles verkocht, de website van Carré bezweek onder 900.000 'hits'. Uit de hele wereld kwamen aanvragen binnen. Het bleek geen bezwaar dat de kaartjes, op aandringen van Waits zelf, exorbitant duur zijn: ongeveer 100 euro.

Waits treedt zelden op, iedereen wil erbij zijn. Ik ook? Ik merkte dat de twijfel zwaar knaagde. Ik had hem al tweemaal eerder zien optreden, maar er speelde nog iets anders mee dat belangrijker was.

Ik heb Waits vanaf het eerste uur - zijn debuutelpee Closing Time uit 1973 - op de voet gevolgd, maar mijn bewondering is de laatste jaren tanende. Zijn muziek begint voor mij een nogal onherbergzaam gebied te worden, waar het mooie, treurige lied een steeds zeldzamer bloem is. Waits maakt geen muziek meer, maar kúnst, denk ik wel eens. Hij is zich te bewust van zichzelf geworden.

Ik besloot eerst maar eens voorzichtig naar 'de nieuwe Waits' te gaan luisteren: de cd Real gone. Mijn platenboer had hem al op een stapeltje naast de kassa liggen. Ik onderdrukte de neiging om hem te vragen wat hij er zélf van vond - het is tenslotte zijn nering - en begon te luisteren.

Mijn angstige voorgevoelens werden snel bewaarheid.

Waits doet, een enkel nummertje daargelaten, geen pogingen meer om nog enigszins normaal te zingen, hij zucht, brult en krijst alleen nog maar, en liefst via een stemvervormer. Melodieën zijn iets verdachts geworden waar hij zich zo min mogelijk mee wil inlaten. Het geluid dat op die manier ontstaat doet nog het meest denken aan dat van een man die aan zijn genitaliën door een badkuip met gloeiende pek en zwavel wordt gesleept, terwijl zijn beulen op de achtergrond in een woest koortje meebrullen: ka-boem, ka-boem, ka-boem.

Af en toe deed ik mijn koptelefoon af om even te genieten van de weldadige stilte buiten het Waits-universum.

Het werd tijd om kleur te bekennen. Een historisch moment in mijn bestaan. Dit was de eerste 'nieuwe Waits' die ik niet zou kopen, en ik zou ook zeker geen 100 euro neertellen voor zo'n concert in Carré.

,,Het spijt me, ik doe het niet'', zei ik tegen mijn platenboer. Nogal zacht, want ik schaamde me toch wel een beetje.

Hij keek me tot mijn verbazing begripvol aan, alsof hij meevoelde met mijn worsteling. Toen zei hij laconiek: ,,Het viel mij ook niet mee.''

Hij legde uit dat zich steeds meer twee kampen aftekenen onder de Waits-fans: liefhebbers van het vroegere werk en liefhebbers van het nieuwe werk. ,,Wij houden meer van het oudere werk'', zei hij.

Dankzij deze kernachtige analyse kon ik toch nog enigszins getroost naar huis. Ik was begrepen, wat wil een mens nog meer?

En hier kan ik mij dan weer aardig in vinden, doe mij maar het nieuwe werk.

En ik zit in het derde kamp: doe mij maar zowel het vroegere werk én het nieuwe werk

Voorlopig blijft deze cd steken op 4,5 sterren. Om maar te zeggen dat ik zijn nieuwe werk zeker zo waardeer als het vroegere, hoewel ik dat ook steeds beter begin te vinden.
Ik vind het eigenlijk erg moeilijk om iets zinnigs te zeggen over een cd, dus ik zal het gewoon houden op het feit dat ik het erg goed vind. Erg goed.

Met welke pla(a)t(en) zou het oude werk dan aflopen en het nieuwe werk beginnen ? Sommigen zouden zeggen 'Swordfishtrombones', de anderen dan weer 'Bone Machine' of zo. Ik denk niet dat daar een soort van algemene consensus over bestaat.

En er zijn zelfs gekken die beweren dat het nieuwe werk al startte met 'Blue Valentine'. o-)

Ik denk dat ze inderdaad "Swordfishtrombones" bedoelen in dat geval. Maar laat ik dat nu juist een geweldige cd vinden en "Rain dogs" nog net even meer. Toch houd ik wel wat meer van zijn oudere werk i.p.v de jaren '90 albums: sommige nummers vind ik iets te veel gegrom naar mijn zin .

Volgens mensen die het kunnen weten , kan je het breekpunt tussen oude en nieuwe Waits vinden op Heartattack and vine uit 1980

Voor mij persoonlijk ligt het keerpunt rond 'Franks Wild Years'.

Wat een super goeie plaat is me dat!
De eerste indruk was me wat rauw ma na een paar luister-beurten begon het me steeds meer en meer te boeien.
Want ben ik trouwens blij met mijn kaartje in de bourla schouwburg:p!

hier voor de gene die er geen vast kregen:
http://tom-waits.spb.ru/english/mp3.php3

Het is gebeurd: ik geef de cd 5 sterren. Dit nadat ik ontdekte dat ik ongeveer de helft van de nummers meesterlijk vind (zoals Top of the Hill, muzikaal geniaal, Hoist that Rag, schitterende kruising tussen Waits en Ry Cooder, Sins of my Father, erg cool eindeloos durend nummer, Don't Go into that Barn, voor de creepy sfeer, How's it gonna end, omdat dat een prachtliedje is, Dead and Lovely, omdat dat ook een prachtliedje is, en Make it Rain, want die is ook cool) En de rest van de cd is ook goed, tom Waits is gewoon sowieso erg goed, en ik ga niet naar de Bourla want ik heb geen ticket en dat vind ik niet (meer) erg.

Ik kan mij (zoals wel vaker) helemaal niet vinden in Abrahams mening. Ik vind wat Waits doet namelijk hartstikke wél muziek.
Real Gone is puurheid ten top. Op het slagwerk wordt geslágen, op de gitaar wordt gegitaard en de stem wordt (op alle mogelijke manieren) gestemd. Waits, Ribot, Taylor en Brain halen het maximum uit de muziek, uit de techniek, uit zichzelf. Ik was vanavond bij het concert (ja, ik had het geld ervoor over) en ben er helemaal vol van, nog steeds. Ik moet slapen eigenlijk maar ik wil wakker blijven om dat gevoel te behouden. Een wat weemoedig gevoel, want, zoals iemand anders op internet schreef: wat kan hierna nog komen dat beter is? Ik weet het even niet.
Real Gone pakt mij niet zoals Swordfishtrombones en Rain Dogs mij destijds pakten.
Maar het snijdende, hoekige, ontoegankelijke maakt het niet minder muziek dan Small Changes of Blue Valentines. Ik houd persoonlijk meer van het nieuwere werk. Het balanceert minder op de sentimentaliteitsrand dan zijn vroegere werk.

Ik weet het nog niet.

Het eerste nr, top of the hill, vind ik vrij matig. Het is eentonig, te vol met geluiden, te weinig melodie.
Dan krijg je als luisteraar acuut Hoist that rag voorgeschoteld, een prachtig nr. wat je lekker in de douche mee kan schreeuwen. Productie lekker piepend en krakend. Let ook op de gitaarsolo, wat mij betreft het hoogtepunt van het nummer.
Sins of my father doet het voor mij niet. De teksten zijn mooi, maar verwend als ik ben, verwacht ik niets anders meer van Waits. Een samenvatting had voor mij volstaan.
Shake it swingt lekker, Don't go into that barn is ook gewoon goed. Dan, bij how's it gonna end komen we (eindelijk) bij een ballad. Goed, maar niet een van zijn toppers. Let wel bij 2:20 op de bridge, met het oeoeoe op de achtergrond...mooi.
Metropolitan glide vind ik weer net iets te.
Dead and lovely is het tweede hoogtepunt voor mij. Een ballad zoals alleen Waits die kan schrijven.
Circus is een misser, te saai, dit kan hij veel beter, zoals bijv. op Franks Wild Years met Franks Theme geloof ik...
Trampled Rose is mooi, maar vooral als inleiding op het volgende nummer: Green Grass. Als hij begint te zingen (of grommen, brommen, wat je wil) staat het kippenvel in m'n nek. Prachtige zanglijnen, lekker laag en Waits begint tegen het einde ook nog te fluiten. Melancholie ten top.
Baby's gonna leave me is ook wel ok, maar niet meer dan dat. Clang Boom Steam daarentegen, met als instrumentarium alleen de stem van Waits, is weer prachtig. Kort en krachtig. Je moet het gehoord hebben om het te snappen.
Make it rain is weer een aardig nummer dat vooral op valt, net als Hoist that rag, door het gitaargeluid van Marc Ribot. Hij drukt op een mooie manier zijn stempel op enkele nummers.
Day after tomorrow gaat over de oorlog in Irak (al zegt Waits dat het over oorlog in het algemeen gaat). Het is een zeer rustige gitaarballad waar je heerlijk bij weg kunt dromen. Waits weet in de teksten altijd weer de juiste details naar voren te halen, "what i miss you won't believe, shoveling snow and raking leaves". Hij neemt hier ook een standpunt in tegen de oorlog, "tell me how does God choose, who's prayers does he refuse?"
De CD sluit af met een nummer zonder titel met weer de stem van Waits in de hoofdrol.

Ik weet het nog niet. Er zitten prachtige nummers bij, zonder twijfel. De CD is ook weer net iets anders dan zijn andere werk, maar het is niet de topper waar ik stiekem op gehoopt had. Misschien moet de CD nog groeien, maar ik weet het niet. Omdat we het hier toch hebben over Tom Waits, die zelf als hij zijn dag niet heeft, vele anderen ver achter zich laat, toch 4 sterren, maar met deze kanttekening.

Groeien doet hij zeker. Wat je zegt over Top of the Hill en Sins of my father vond ik eerst ook, maar vooral dat laatste nummer is erg in mijn achting gestegen. Voornamelijk eigenlijk omdat het zo lang duurt: een verademing tussen al het (geniale) geweld van de andere nummers. Maar het is ook zo subtiel en op een mooie manier repetitief, ik hou er echt steeds meer van. Dead and Lovely blijf ik ook prachtig vinden, de andere nummers hangt wat af van mijn persoonlijke stemming, maar het grootste deel vind ik nog steeds schitterend. Circus is wat minder, dat vind ik ook.

Tom waits is voor mij afgedaan, ik vind deze plaat erg tegen vallen. Van mij mag het wel wat bleusier zoals vroeger.

ik moet toegeven dat ik hem ook niet erg vaak luister, maar goed...

hoist that rag! wat een wereldnummer ! prachtig gewoon . Kan de hele plaat niet beoordelen, nog niet, kheb hem 3 keer gehoord en kan nog altijd niet opmaken of ik hem nu net het ietsje minder vind of toch wel goed . Nog een luisterbeurt of 5 mss? nog geen beoordeling dus

szynell

Hmm, vreemd. Ik vind zelf toch echt dat 'Frank's wild years' een soort opera-adaptatie is van het pad wat Waits heeft ingeslagen met 'Swordfishtrombones'. Dat album is in mijn ogen het keerpunt tussen de romantische Waits en de barbaarse Waits, volgens mij de juiste aanduiding van de 'oude' en 'nieuwe' Waits. (Zijn vrouw Kathleen Brennan schijnt, als ik de verhalen moet geloven, een grote inspiratiebron te zijn geweest voor die ommekeer, m.n. doordat zij hem introduceerde in de muziek van Captain Beefheart, e.a.)

Altijd leuk, discussies over Tom Waits.
Ik zou niet echt een favoriete CD kunnen verzinnen ( LP nog beter ! ), maar deze komt toch wel in mn persoonlijke top 3.
Voor al zijn albums geldt in ieder geval dat ze niet te vergelijken zijn met die van andere artiesten. Of dat positief of negatief is hangt van je persoonlijke smaak af natuurlijk.
Zijn sentimentele whiskeytranentrekkers en zijn onnavolgbare bombastische pleurisherrie zijn me, afhankelijk van mijn persoonlijke bui, allemaal even lief!

Ben trouwens wel 1 van de gelukkigen geweest die naar Carre is geweest, 2 x zelfs, vond de prijzen ook zwaar overtrokken, maar aan de andere kant was het iedere euro waard

Dus eehh... voor mij staat hij op eenzame hoogte

Ik ben zeer te spreken over dit album en is eigenlijk mijn eerste kennismaking met Tom Waits. Het oudere werk schijnt nog beter te zijn. Omdat deze beste man zoveel heeft geproduceerd even de volgende vraag: wat raden jullie aan om te beluisteren?

Kijk hier:

http://www.musicmeter.nl/forum/18/612/

en maak je eigen overweging

Hoist That Rag is de moeite waard, verder uitermate zwak.