Tom Waits - Real Gone (2004)

wat smaken dan kunnen verschillen, toch
staat in mijn TW top 5

inderdaad ettettummu, dit is een super goed album !!

amen

Nee hoor, dit is toch echt een tegenvaller, de beste nummers zijn 'Hoist that rag', 'Make it rain' en 'The day after tomorrow'. Maar verder is dit niet van hoog niveau: Le Waits pour le Waits. 2,5/5

Geweldig nieuw album van Tom Waits. Beter dan "Blood Money", maar niet zo goed als "Alice" en "Mule Variations". Hoe dan ook, na het eerste nummer dat behoorlijk tegenvalt naar mijn mening, wordt het een luisterervaring om van te genieten. 'Trampled Rose', 'How's It Gonna End', 'Hoist That Rag' en met name het epische, ultra-lange 'Sins Of The Father' zijn de hoogtepunten. Een van de betere van 2004. 4.5/5

Door de release van de drie-dubbelaar met rarities Orphans grijp ik momenteel weer erg veel naar het andere werk van Waits, zo dus ook deze.
Real Gone behoorde voor mij al vrij snel tot het mindere werk van de man. Niet zo lang geleden heb ik het toch verhoogd naar 4* en nu ik het momenteel weer hoor merk ik dat ik deze cd meer en meer waardeer.
Ik hield altijd meer van het oudere werk uit de begin-periode en albums als Rain Dogs en Swordfishtrombones genoten dan weer de voorkeur als het om het wat experimentelere werk ging, maar langzamerhand kruipt een album als deze toch ook wel die kant op. Ik kan het gesnauw en gegrom op de een of andere manier makkelijker hebben dan voorheen. Ik blijf er bij dat ik daar voor in de stemming moet zijn (i.t.t. die vroege albums, want die vind ik op elk tijdstip heerlijk).
Nee, met dit Real Gone is het eigenlijk helemaal goed gekomen.

Als echte liefhebber van deze man, vind ik dit toch wel echt zijn beste album. Ik vind het eigenlijk, in tegenstelling tot wat geschreven wordt, wel een vernieuwende plaat. Waits heeft nog nooit zo rauw geklonken als op dit album. Hij heeft een keer de piano laten staan en gebruikt zichzelf op voortreffelijke wijze als human beatbox. In het begin moest ik echt wel even wennen. Maar elke keer dat ik hem weer opzet, blijft dit album voor mij groeien. 5*

Heerlijke plaat. Idd vrij anders dan we van Waits gewend zijn, maar wel heel typisch voor Waits. Alles klinkt gewoon goed op deze plaat. De stem, de teksten, de begeleiding; heerlijk!

4,5*

Ik vind dit zo'n gaaf album. "Metropolitan glide" is ronduit meesterlijk gewoon, zo goed uitgewerkt. Dit album is denk ik zo een die ik een hele tijd heel intensief ga luisteren, vervolgens drie maanden niet en dan ineens weer net zo intens als eerst. Ik ga hem nog niet beoordelen, wil het eerst beter leren kennen.

Dat fluiten in Green Grass! ik vindt dit 1 van zijn beste albums. veel gekkigheid maar ook veel rust. Alleen Top off the Hill duurd wat mij betrefd een beetje te lang.

Geniaal:

http://www.youtube.com/watch?v=T8AelLdfmwU&mode=related&search=

Zoals zo vaak moet je dit meerdere keren beluisteren om van de plaat ten volle te kunnen genieten. En genieten is wat ik doe als ik naar deze parel luister. Liefst 's avonds laat, dat spreekt!

****

Ik heb een hekel aan deze plaat. Mijn vader zette ze thuis altijd op. Ik ergerde mij enorm aan die geforceerde stem. Dit is gewoon not my cup of tea, zo simpel is dat. Meer dan twee sterren kan ik dan ook niet geven

Ik had me voorgenomen geen Waits-plaat meer te kopen, omdat het meestal toch meer van hetzelfde is, maar Hoist That Rag heeft me toch overstag gehaald.

Eens kijken of de rest van de plaat ook zo goed is.

Een schoolvoorbeeld van hoe een te lange cd het niveau opmerkelijk naar beneden haalt.

De eerste helft van deze cd bestaat voornamelijk uit topnummers, waarbij een quotatie van 4.5 niet zou misstaan. De 2de helft daarentegen komt bij mij echter meer over als een onweerstaanbare drang om de 74 minuten durende opslagcapaciteit van cd's toch maar te kunnen vullen. Leve LP's?

Een stuk interessanter dan S.Trombones, Bone Machine en Mule Variations, rauwer en met een paar dikke uitschieters (Hoist That Rag). Alleen ook bij dit plaatje, net als bij het andere materiaal van waits, heb je het idee dat je op een gegeven moment naar een herhalingsoefening zit te luisteren. Het is te vaak ´meer van hetzelfde´.

Op deze plaat slaat mr Waits, want respect heeft gij bij mij al lang afgedwongen, weer de weg in van the Bone Machine, een rauwere plaat waarbij Waits meer lijkt te schreeuwen dan te zingen. Maar op welke manier schreeuwt hij je gelooft hem het is een schreeuw van ongeloof, machteloosheid (luister maar naar let it rain, wat een pracht nummer).

Meer nog dan bij The Bone Machine gaat waits terug naar de basis van de muziek, hij kleed de muziek als het ware meer en meer uit. Het is onvervalste blues dat hij hier ten berde brengt, John Lee Hooker achteraan. Licht vervormde gitaren, goed kope boxen, ruige stem en vooral een Wishkey overgoten sfeertje deze plaat heeft alles wat Blues eigenlijk zou moeten zijn.

Er zijn hier mensen die klagen over het feit dat deze plaat iets te lang duurt, wel die "luchtigere nummers" zijn echt wel nodig anders wordt deze plaat echt niet meer uit te luisteren. Deze plaat is zo zwaar emotioneel geladen dat het je na een tijdje toch snakt naar een adem pauze en die krijg je dan bij die latere ballets.

Als je deze plaat hoort, wacht je als fan op een nieuwe release, want die 3dubbelaar is eigenlijk maar niet meer dan een reeks b-kantjes die jammergenoeg ook nog slecht samengestelt is. Maar kom mr Waits zal vroeg of laat toch wel weer met een klasse plaat afkomen en laten we hopen dat het eerder vroeger dan later wordt.

Hij is er ook als 2LP.

Een beetje meer 'roots' en hier en daar een experiment met bijna aan hiphop verwante structuren (bijv. het openingsnummer). Ook deze Waits kan mij weer bekoren, zoals hij dat eigenlijk altijd wel kan. Verstilde nummers, rauwe expressie. Het is allemaal weer aanwezig en verveelt nooit. Geen misser in zijn oeuvre, dit 'Real Gone'.

Ik mis zelf eigenlijk wel de blazers, die hadden veel nummers hierop net dat beetje meer kunnen geven.

In tegenstelling tot velen vind ik Hoist That Rag het slechtste dat ik zo ongeveer van Waits heb gehoord, geen doorkomen aan.
Maar gelukkig staan er toch genoeg lichtpuntjes op. Geen klassieker, zoveel was me wel al duidelijk.

Apart, ik vind het met afstand het beste nummer van deze schromelijk overschatte artiest. Vooral die krakende flamenco-achtige solo vind ik om te smullen. Deze gaat altijd op Spinal Tap's volume 11 als ik in de auto zit.

Inderdaad opvallend, ik beschouw Hoist That Rag als een van zijn tien beste nummers ooit

Ook mijn all time favourite van den Waits

Ja, met 'Sins of my father' en 'Make it rain' levert de oude Waits twee prachtnummers af en is hij 'back on top'.

Real gone is meer dan een solide Waits-album geworden, één van zijn betere (naast Rain dogs, Swordfishtrombones, het minder bekende Night on earth, Mule Variations en het recente Glitter and doom)
.

Gisteren beslist dat ik deze van de Tom echt wel z'n beste vind! YES!

De rammelende en rauwe Waits zoals ik hem graag heb. Niet super vernieuwend, maar de wereld die hij hier opnieuw creeërt is gewoonweg super.

@shimahero...

'Bone machine'... 'Real gone'... je houdt wel van een stevige 'Waits' zo te zien.

Vergeet dan vooral zeker ook niet 'The Black rider' te checken. Een van zijn minst toegankelijke albums maar als je er open voor kunt staan verrassend mooi en volkomen eigengereid!

Ik denk wel dat " the black rider" past in mijn smaak. Maar ik heb hem voorlopig nog niet kunnen vinden in de winkels.