Tom Waits - Real Gone (2004)

Het is gebeurd: ik geef de cd 5 sterren. Dit nadat ik ontdekte dat ik ongeveer de helft van de nummers meesterlijk vind (zoals Top of the Hill, muzikaal geniaal, Hoist that Rag, schitterende kruising tussen Waits en Ry Cooder, Sins of my Father, erg cool eindeloos durend nummer, Don't Go into that Barn, voor de creepy sfeer, How's it gonna end, omdat dat een prachtliedje is, Dead and Lovely, omdat dat ook een prachtliedje is, en Make it Rain, want die is ook cool) En de rest van de cd is ook goed, tom Waits is gewoon sowieso erg goed, en ik ga niet naar de Bourla want ik heb geen ticket en dat vind ik niet (meer) erg.

Op deze plaat slaat mr Waits, want respect heeft gij bij mij al lang afgedwongen, weer de weg in van the Bone Machine, een rauwere plaat waarbij Waits meer lijkt te schreeuwen dan te zingen. Maar op welke manier schreeuwt hij je gelooft hem het is een schreeuw van ongeloof, machteloosheid (luister maar naar let it rain, wat een pracht nummer).

Meer nog dan bij The Bone Machine gaat waits terug naar de basis van de muziek, hij kleed de muziek als het ware meer en meer uit. Het is onvervalste blues dat hij hier ten berde brengt, John Lee Hooker achteraan. Licht vervormde gitaren, goed kope boxen, ruige stem en vooral een Wishkey overgoten sfeertje deze plaat heeft alles wat Blues eigenlijk zou moeten zijn.

Er zijn hier mensen die klagen over het feit dat deze plaat iets te lang duurt, wel die "luchtigere nummers" zijn echt wel nodig anders wordt deze plaat echt niet meer uit te luisteren. Deze plaat is zo zwaar emotioneel geladen dat het je na een tijdje toch snakt naar een adem pauze en die krijg je dan bij die latere ballets.

Als je deze plaat hoort, wacht je als fan op een nieuwe release, want die 3dubbelaar is eigenlijk maar niet meer dan een reeks b-kantjes die jammergenoeg ook nog slecht samengestelt is. Maar kom mr Waits zal vroeg of laat toch wel weer met een klasse plaat afkomen en laten we hopen dat het eerder vroeger dan later wordt.

Met Top of the Hill en Hoist that Rag kent deze plaat misschien wel de beste start uit Waits’ discografie. Het op zich aardige maar veel te lange Sins of my Father haalt vervolgens alle energie eruit. Daarna komen er nog zat prima liedjes langs maar niks springt er meer uit voor mij. Ik weet niet of dat komt omdat het echt minder goed is of dat ik door Sins of my Father al een beetje verzadigd ben qua Waits. Jammer wel, want die start beloofde veel meer. Nu is dit voor mij een van de minste platen van de beste man.