Röyksopp - Junior (2009)

Röyksopp was ten tijde van het debuut een toevallige ontdekking. In die periode kocht ik wat meer electronic met het stempel 'geschikt voor pop/rock liefhebbers' en ook lounge vond ik die tijd wel leuk dus dan was Melody A.M. haast verplichte kost ook al kende toen bijna niemand het nog. Daar kwam snel verandering in omdat met name het nummer Eple overal opdook en er was geen hip programma dat dit nummer niet op de achtergrond liet horen.
Opvolger The Understanding kocht ik op de automatische piloot en dat beviel wel aardig. Ik heb het in elk geval een aantal keer gedraaid tijdens mijn camper-tour door Noorwegen want dat leek me wel gepast.
En nu dus Junior, een album waar ik niet naar uitkeek maar waar de nieuwsgierigheid het toch wel dik won.

Het begint al lacherig met het o zo happy klinkende Happy Up Here (what's in a name) dat de bliepjes en piepjes van het debuut laat horen in combi met de meer up-tempo sound van de tweede. Een vrolijker opener kun je niet bedenken en ik moet gelijk denken aan de promo-foto's van dit duo waarop ze met feesthoedjes op hun hoofd te zien zijn. Erg cheesy maar ook erg leuk.
The Girl and the Robot heeft zo'n heerlijke eind jaren '70 disco-saus. Georgio Moroder is het eerste waar ik dan aan denk. Party, party, party met veel glitter en glamour. Het is van die feestpop zoals ook Kylie Minogue het wel eens aflevert en ik lik mijn vingers daar bij af! Robyn zal hier wel medeverantwoordelijk voor zijn.
Het nummer eindigt sfeervol om vervolgens over te gaan in Vision One dat aanvankelijk dromerig klinkt en lijkt op de stijl van het debuut. Al snel komt er meer ritme in het nummer en krijgen we haast een Madonna-Ray of Light-album-achtig nummer dat daarna weer iets Daft Punk-achtigs krijgt (in een light-versie dan wel). Anneli Drecker doet het op dit nummer niet slecht.
Karin Dreijer is geen onbekende naam en het is leuk haar op dit album weer terug te horen. This Must Be It is een up-tempo song waar haar stemgeluid behoorlijk bepalend is. Het klinkt gedreven en zal het ongetwijfeld goed gaan doen in menig disco (kom maar op met die mixen).
Röyksopp Forever is een sfeervol instrumentaal nummer. Voor het eerst nemen de heren wat gas terug en komen we weer in de sferen van het debuut terecht. Toch klinkt het hier allemaal wat stroperiger en dikker belegd, zeker naarmate het nummer vordert, en die opmerking is niet eens negatief bedoeld. Het klinkt soms haast symfonisch. Dit is de perfecte afwisseling op de vorige nummers en het sluit er toch naadloos op aan. Ik vind het des te meer een zeer lekker nummer dat op weet te vallen. Ja dit feestje van Röyksopp bevalt me wel tot nu toe. Ik blijf nog wel even.
Miss It So Much is een behoorlijk poppy nummer. Lykke Li kreunt er een beetje doorheen met haar dromerige franse hijgmeisjes stem en die combinatie werkt goed wat mij betreft. Hier moet je gewoon niet moeilijk over doen daarvoor is het allemaal te luchtig.
Karin Dreijer keert terug op het nummer Tricky Tricky. Het klinkt wat kaler en neigt daardoor iets meer naar het eigen werk van Dreijer. Het is zeker een zeer sterk nummer en het '6 afraid of 7, cause 7 ain't 9' gaat geheid in je hoofd blijven hangen. Absoluut een hoogtepunt van dit nieuwe album (en let ook op de twist aan het einde van het nummer)!
You Don't Have a Clue keert weer een beetje terug naar de sound van het debuut alleen is het sausje net iets vrolijker. Het doet me in de verte een beetje denken aan de kleurrijke nummers van Lemon Jelly. Anneli Drecker is de dame van de vocalen.
Silver Cruiser gaat dan net even sterker naar het debuut terug. De verhalen die voorafgaand aan dit album de ronde doen spreken van een mix tussen de eerste twee albums maar tot nu toe slaat de balans toch meer uit naar de tweede. Het zijn nummers als deze die dan inderdaad de vergelijking met het debuut goed kunnen doorstaan. Dit is een rustpuntje op Junior.
True to Life heeft het kenmerkende Röyksopp-geluid en daarmee tonen ze aan een eigen smoel te hebben. De zweedse Anneli Drecker verzorgt hier wederom de vocalen. Opvallend dat het noorse duo nogal gecharmeerd is van zweedse dames die volop aanwezig zijn. Classic-Röyksopp mogen we best wel als feit neerzetten als we dit nummer moeten gaan classificeren.
Als we terugkomen op de voorkeuren voor zweedse zangeressen kan het antwoord van dit duo It's What I Want zijn. Hier kozen ze er voor om zelf de vocalen op zich te nemen. Het zijn geen hoogdravende zangers maar de stemmen passen prima op dit nummer dat een soort jaren '80 sfeertje in zich heeft. Had één van de meiden het gezongen dan was het misschien een iets grotere knaller geworden maar ik vind dit er prima mee door kunnen.

Het is leuk om niet echt naar iets uit te kijken en dan aangenaam verrast te worden want dat was bij mij het geval. Je moet wel een beetje van cheesy pop/dance houden want anders kun je dit beter laten voor wat het is. Voor mij is het een onverwacht leuk album geworden waar ik alleen maar vrolijk van kan worden. In eerste instantie dacht ik dat mijn collectie beperkt zou blijven tot twee Röyksopp albums maar nu het in bestelling is gegaan gaat dat niet meer op.
En mocht Madonna geen idee hebben met wie ze in zee moet gaan haar volgende album dan moet ze misschien eens kijken of Svein Berge & Torbjørn Brundtland niks voor haar zijn

Goed, zeker, maar zeker geen melody AM..Die thrill blijft echt ( Nog) achterwege.Melodielijn is heerlijk, maar haar stem maakt het een beetje goedkoop.Vind daarom ook de instrumentale nummers veruit de mooiste.Vermoed wel dat dit een erg persoonlijke mening is. Ik hou erg van vrouwelijk vocaal, maar niet in trance of techno, voor zover je dit daaronder kunt scharen. 3 sterren

Deze plaat doet mij toch niet zoveel als zijn voorgangers. Aan de ene kant staan er een paar leuke nummers die aardig 'dansbaar' zijn, aan de andere kant heb ik het idee dat het naar het einde toe wat meer in een sleur raakt, die ik niet ervaar als prettig. Ik zet nog steeds met meer liefde hun debuut op

3.0*