The Rubinoos - The Rubinoos (1977)

The Rubinoos is een powerpopgroepje wat opkwam tijdens de new wave. Uit Berkeley, California.
Op het Beserkley label waar bv. ook een Jonathan Richman en Greg Kihn opzaten.
Hebben bestaan tot 1985, maar zijn in 1999 weer vrolijk opnieuw begonnen en maken nog steeds (blijkbaar goede ook nog) platen en treden op.
Werden dus destijds ten onrechte onder de new wave geschaard, want het is eigenlijk gewone popmuziek met hier en daar flinke jaren zestig invloeden.
Enkel het prima nummer Rock'n'Roll Is Dead is wat steviger en stond zelfs op de "Geef Voor New Wave"-verzamelaar.
Bekend zijn ook de cover van I Think We're Alone Now van Tommy James & The Shondells en Peek-A-Boo wat in mei 1978 de tipparade haalde.
Voor de rest melodieuze pop met hier en daar wat Beach Boys invloeden, waarvan het rustige Memories, Hard To Get, Wouldn't It Be Nice (niet van The Beach Boys!) de beste nummers zijn.
Zeer wel aan te horen, als je van 60's/70's pop houdt.
Zanger Jon Rubin heeft een vrij hoge stem.
Grappige hoes.
Op vinyl.

Ik heb altijd gedacht dat I Think We're Alone Now een origineel nummer van Tiffany was.

Het nummer stamt zelfs uit nog een decennium eerder; in 1967 werd het al opgenomen door Tommy James & The Shondells.

Typisch 13 in een dozijn album. Tien popliedjes die nergens tot mijn verbeelding spreken. Dat dit album in de jaarlijst van OOR over 1977 staat is verbazingwekkend. Staat wel (gedeeld) één na laatste in die lijst, maar zelfs dat vind ik te veel eer.
2*

Ben op reis door new wave en aanverwanten. Deze etappe komt vanaf The Jam en leidt naar een plaat die een maand later verscheen, mei 1977.

In de annalen van de popmuziek wordt dit titelloze debuut van The Rubinoos vermeld als één van van proto-newwavegroepen dankzij de powerpop die hier klinkt. De beschrijving van Dibbel uit 2012 vermeldt terecht dat dit in 1977 ten onrechte onder new wave werd geschaard. Wat klinkt is namelijk brave en keurige jaren '70 pop, met één uitzondering: Rock and Roll Is Dead is een stevig nummer in de stijl van glamrock uit de jaren '73-'75. Een buitenbeentje op de plaat dat kant 1 afsluit. Over dat nummer vond ik een aardige analyse op de site van oldtimemusic.com.
Verder klinken echo's van keurige pop uit de jaren '50 en '60 in warme jaren '70-jasjes, waarvan ik Nothing a Little Love Won't Cure en I Never Thought It Would Happen wel kan waarderen. Cover Peek-a-Boo haalde in juni 1978 #37 in de Nationale Hitparade, maar is niet mijn ding. Ze reisden daardoor wel af naar Hilversum voor TopPop.

Twee maanden later beleefde Nederland een volgende hit die sterker met new wave werd geassocieerd: op naar het Australische Flash and the Pan en Hey, St. Peter.

De slaggitarist van de groep is overleden, meldde chartsmaster op forum R.I.P. #2.

En ik zie dat de link hierboven naar oldtimemusic helaas alweer voor niks is, de site is uit de lucht...