The Plimsouls - The Plimsouls (1981)

Hierboven werd uitgelegd hoe The Nerves uit elkaar vielen in The (Paul Collins) Beat en hier, The Plimsouls. Die laatste groep is het geesteskind van vooral Peter Case die in de Amerikaanse rock 'n' rolltraditie (Chuck Berry is nooit ver weg) pakkende gitaarliedjes brengt. Soms met blazers (opener Lost Time krijgt zo een klassiek r&b-jasje), soms een snufje toetsen (Zero Hour).

Het leidt tot puntige liedjes met kop en staart volgens het boekje: couplet-refrein-couplet-refrein-brug-solo. Hush, Hush heeft een pakkend gitaarintro, I Want What You Got heeft met een orgeltje een melancholieke inslag, in Mini-Skirt Minnie zit dankzij de blazers soul en slotlied Every Day Things is kort maar krachtig. In 2012 verscheen deze bonusversie met onder meer het instrumentale When You Find Out.

Al met al is er niks mis en tegelijkertijd word ik nergens omver geblazen. Het is wel erg veilig en eigenlijk weinig wave, al spat het ambachtelijk talent ervan af. Misschien omdat ik met de oren nog bij mijn vorige halte in newwaveland ben? Die was qua muzikaal avontuur een stuk spannender: Grauzone.

Met het volgende station klinkt opnieuw heel andere muziek: de tweede van New Musik is een randgevalletje qua new wave.