menu

The Cult - Electric (1987)

mijn stem
3,64 (166)
166 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Beggars Banquet

  1. Wild Flower (3:38)
  2. Peace Dog (3:34)
  3. Lil' Devil (2:44)
  4. Aphrodisiac Jacket (4:11)
  5. Electric Ocean (2:49)
  6. Bad Fun (3:34)
  7. King Contrary Man (3:12)
  8. Love Removal Machine (4:17)
  9. Born to Be Wild (3:55)
  10. Outlaw (2:52)
  11. Memphis Hipshake (4:00)
totale tijdsduur: 38:46
zoeken in:
avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Met de mening dat het werk van de Cult de tand des tijds slecht heeft doorstaan ben ik het absoluut niet eens, want zowel het fraai uitwaaierende geluid van Love als de strakke rocksound van Electric klinken ook drie decennia later nog altijd mooi organisch, en met de composities is niets mis – onbegrijpelijk waarom sommige mensen hier de nummers op elkaar vinden lijken, en helemaal gek wanneer dat niet bij de eerste luisterbeurt maar pas na een paar maal draaien gebeurt.
        Dus de zin ontbreekt je om Love 2 te maken, en je hebt er eerder oren naar om terug te keren naar de hardrock waar je in je jeugd zo graag naar luisterde? Dat mag, maar dan moet je daartoe wel het juiste materiaal tot je beschikking hebben, hetgeen niet vanzelfsprekend is wanneer je net een psychedelische smeltkroes als Love hebt afgeleverd, maar verdomd als het niet waar is : de nummers van Electric zitten bomvol met geweldige melodieën en riffs (met dank aan Billy Duffy voor de prachtige gitaarpartijen), de teksten gaan weer nergens over maar hebben precies de juiste free spirit-uitstraling en bovendien een zeer hoge meebrulfactor, en Rick Rubin geeft de plaat de perfecte sound mee met godzijdank niet zo'n kunstmatig en daardoor extreem tijdgebonden drumgeluid.
        Enige misser : de stomvervelende cover van Born to be wild met een haperend ritme dat maar niet op gang wil komen. Hoogstens van belang als beginselverklaring van Astbury, dacht ik altijd, totdat ik hier lees dat het op instigatie van Rubin op de plaat werd gezet... Gelukkig trekt het briljante intro van Outlaw het schip meteen daarna weer vlot. En op wat ik me voorstel bij "B five two baby way up in the sky, come drop your lovin' on me child" hoort een 18+-sticker. Dertig jaar na dato nog altijd een heerlijke rockplaat.

avatar van gigage
3,5
Aan de track tijden is al te zien dat er geen serieus nummer op staat laat staan enige diepgang. Is dat erg?
A: Nee, want de plaat swingt als een trein en is ook zo bedoelt.
B: Ja, want de riffs lijken al geleend van AC/DC en de Stones en zo verliest de Cult zo zijn eigen smoelwerk.

Ik zit in dubio en kies maar voor de veilige middenweg.

avatar van bikkel2
3,5
Love was mysterieuzer met ook wat fijne zweverigheid.
Dit is vooral de klok op rock met doeltreffende gitaarriffs, maar tevens wat rechtlijnig.
Ik hoor The Cult liever zoals ze op Love klinken.

avatar van gigage
3,5
Volgens wiki staat dit album in de 1001 album lijst die je ooit gehoord moet hebben. Dat haal ik uit het gebodene er toch niet uit. Maar ja, wie ben ik. Vind de laatste teerling van de band hier niet voor onderdoen.

avatar van Chameleon Day
4,0
bikkel2 schreef:
Love was mysterieuzer met ook wat fijne zweverigheid.
Dit is vooral de klok op rock met doeltreffende gitaarriffs, maar tevens wat rechtlijnig.
Ik hoor The Cult liever zoals ze op Love klinken.


Luister eens naar track 22 e.v. van dit album:

The Cult - Electric Peace (2013) - MusicMeter.nl

Dat zijn de oorspronkelijke, meer in de lijn van Love liggende, opnames voor het geaborteerde album Peace dat de opvolger van Love had moeten worden, maar uiteindelijk met hulp van Rick Rubin en onder AC/DC invloeden is omgekat naar Electric.

avatar van bikkel2
3,5
Bedankt voor de tip Chameleon Day

avatar van spoiler
4,0
Chameleon Day schreef:
(quote)


Luister eens naar track 22 e.v. van dit album:

The Cult - Electric Peace (2013) - MusicMeter.nl

Dat zijn de oorspronkelijke, meer in de lijn van Love liggende, opnames voor het geaborteerde album Peace dat de opvolger van Love had moeten worden, maar uiteindelijk met hulp van Rick Rubin en onder AC/DC invloeden is omgekat naar Electric.


En de originele opnamen klinken naar mijn bescheiden mening beter dan Electric, hoewel dit ook een erg fijn plaatje is.

avatar van vielip
3,5
Ik vind het Peace album ook te gek! Hadden ze die destijds in plaats van Electric uitgebracht dan was de overgang/ontwikkeling naar Sonic temple veel logischer geweest voor mijn gevoel. Nu ging het wel héél erg van links naar rechts. Electric past in mijn beleving veel beter ná Sonic temple.

avatar van Aazhyd
4,5
Bij mij niet. Bij Sonic Temple hebben ze de sound van Love en Electric gefuseerd.

avatar van Pietro
3,5
Eeuwig zonde dat The Cult na het weergaloze Love gekozen heeft voor een meer recht-toe-recht-aan aanpak. Door de beklemmende, intense sfeer en vrij unieke combinatie van new wave/post-punk met hardrock is Love voor mij niet minder dan een mijlpaal in de popgeschiedenis die absoluut thuishoort in de top 250 op deze site. Dat dit nog niet het geval is, wijt ik dan maar aan de onbekendheid van die plaat.

De gortdroge productie maakt van Electric een album dat totaal niet meer te vergelijken is met de band die op Love zo’n indruk maakte op mij. Er had veel meer in gezeten dan nu het geval is, afgaande op de Peace-remixes die ik gehoord heb van songs als Wildflower en Love Removal Machine. Die hadden absoluut niet misstaan op het vorige album.

Lange tijd heb ik bij het opzetten van Electric op twee gedachten gehinkt. Hoe zou ik dit nu moeten beoordelen in vergelijking met Love en Dreamtime? Daar ben ik een tijdje terug vanaf gestapt, want op zichzelf is dit helemaal geen slechte plaat. Dankzij Ian Astbury’s uit duizenden herkenbare zang en Billy Duffy's strakke gitaarwerk klinken songs als Lil’ Devil, Peace Dog en Love Removal Machine nog altijd veel beter dan het wat het gros van de hardrockbands in die tijd uitbracht: 3,5*.

avatar van Germ
3,0
Germ (crew)
Love Removal Machine blijf ik een flauwe Start Me Up pastiche vinden. Maar ik heb naast deze elpee ook deze 45 toeren single en daar staat een versie op die een stuk beter is. Het van de Stones gejatte riffje is daar een stuk meer naar de achtergrond en het nummer heeft een andere productie waar meer de wave sound van Love in terug komt.

avatar van vielip
3,5
Dat zal vermoed ik de oorspronkelijke versie zijn die bedoeld was om op het album Peace terecht te komen. Hierboven wordt uitvoerig beschreven over het hoe en waarom mocht je geïnteresseerd zijn

avatar van gaucho
3,5
Nou, ik heb ook de single van Love removal machine, maar in mijn herinnering is dat hetzelfde nummer als de albumtrack, toch? Of zouden er meerdere versies van die single zijn?

Moet zeggen dat het nummer mij juist aansprak vanwege die overduidelijke classic (hard)rock benadering. The Cult kende ik toen alleen van de single She sells sanctuary, die ik ook had gekocht. Toen ik enkele jaren later ook dit album kocht, bleek dat het geluid nogal verschilde van de voorgaande twee platen. Ongetwijfeld onder invloed van Rick Rubin én het repertoire van AC/DC en Led Zeppelin, die ze voorafgaand aan de sessies beluisterd moeten hebben. Alsof ze opeens een blik hardrock hadden opengetrokken...
Ik ben het wel met jullie eens dat die riff wel heel erg lijkt op Start me up van de Stones. Het is bijna plagiaat. Maar ik vond en vind dit wel een lekkere, van-dik-hout-zaagt-men-planken hardrockplaat

avatar van lennert
3,5
Ik heb deze cd in de kast staan, maar heb op de een of andere manier nooit veel hiervan gehouden. Slecht is het zeker niet, want de gitaarriffs spetteren nog steeds en de algemene (hardrockende) sound klinkt eigenlijk nog steeds best fris. Maar verdomd als ik niet die mystiek van de vorige twee platen mis. Tel daar ook nog eens bij op dat die Born To Be Wild-cover echt belabberd slecht is. Teveel AC/DC, te weinig mystiek, te weinig wave/gothic, maar wel wat puik gitaarwerk nog steeds. Toch is deze uitgeklede variant van The Cult niet helemaal mijn ding.

Tussenstand:
1. Love
2. Dreamtime
3. Electric

avatar van Chameleon Day
4,0
@lennert: Bij dit album wil ik je dan het dringende advies geven te luisteren naar het onuitgebrachte album 'Peace' dat de voorloper is van Electric en waar je veel nummers van Electric hoort in een 'Love'-productie. Galmende gitaren dus, in plaats van de gort droge sound van Electric. De band vond die opnames echter niet te best en wilde meer nadruk gelegd hebben op de "harde kant" van hun sound. Vandaar dat alles opnieuw werd opgenomen onder productie van Rick Rubin. De 'Peace' opnames vind je op dit album verzameld: The Cult - Electric Peace (2013)

avatar van lennert
3,5
Chameleon Day schreef:
@lennert: Bij dit album wil ik je dan het dringende advies geven te luisteren naar het onuitgebrachte album 'Peace' dat de voorloper is van Electric en waar je veel nummers van Electric hoort in een 'Love'-productie. Galmende gitaren dus, in plaats van de gort droge sound van Electric. De band vond die opnames echter niet te best en wilde meer nadruk gelegd hebben op de "harde kant" van hun sound. Vandaar dat alles opnieuw werd opgenomen onder productie van Rick Rubin. De 'Peace' opnames vind je op dit album verzameld: The Cult - Electric Peace (2013)


Oh, dat klinkt zeker interessant!

avatar van Chameleon Day
4,0
lennert schreef:
(quote)


Oh, dat klinkt zeker interessant!


Hier wat voorproefjes. Enjoy!!

The Manor Sessions

avatar van Chameleon Day
4,0
Wat betreft het album 'Electric' missen we overigens het geweldige Wolf Child's Blues. Zou een mooie afsluiter geweest zijn (of een hidden track op de cd-versie)...

avatar van RuudC
3,0
geplaatst:
....En het is alsof het kwartje weer omhoog stuitert. Met dit soort materiaal kan ik weer vrij weinig. Het is me te direct. Alle sfeer is er weer uit en zelfs Astbury overtuigt me deze keer niet. Grappig genoeg moest ik ook een beetje aan AC/DC denken, vooral bij Love Removal Machine. Komt vooral door het gitaarwerk natuurlijk. De Steppenwolf cover doet eigenlijk alles verkeerd, want de kracht van het origineel komt nergens terug in deze uitvoering. Het is echt net alsof de band dit eigenlijk helemaal niet wilde doen. Alles lijkt te moeten wijken voor een stadionrockgeluid, maar dat is eigenlijk net de stijl die de band in mijn ogen niet past. Gemiste kans dit.

Tussenstand:
1. Love
2. Dreamtime
3. Electric

avatar van Chameleon Day
4,0
geplaatst:
Stadionrock? Dat hoor ik niet in deze gortdroge productie. De opvolger van deze, Sonic Temple, dat is stadionrock...

avatar van deric raven
4,0
geplaatst:
Chameleon Day Love Removal Machine is toch zeker wel stadionrock? Een beetje in de lijn van de pakkende songs van AC/DC en Aerosmith?
Wel een heerlijk nummer trouwens

avatar van Chameleon Day
4,0
geplaatst:
Vind ik dus niet, vanwege het gortdroge geluid. Bij stadionrock denk ik aan een meer "wijds" geluid (en wapperende manen in de nek etc).

avatar van deric raven
4,0
geplaatst:
Chameleon Day schreef:
Vind ik dus niet, vanwege het gortdroge geluid. Bij stadionrock denk ik aan een meer "wijds" geluid (en wapperende manen in de nek etc).


Ah! Nu begrijp ik je, zoals bij Billy Duffy een paar jaar later. The Cult richt zich toch steeds meer op de Amerikaanse markt qua sound en uitstraling, daar werkten ze hier toch wel al naar toe? Simple Minds en U2 hetzelfde verhaal, die klonken ook niet meer Europees. Van mij hadden ze nog best wel een tijdje voort mogen gaan op die sound van Love. Man, man, man, wat waren ze toen toch geweldig.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:35 uur

geplaatst: vandaag om 00:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.