The Cult - Electric (1987)

De singles van dit album (Lil' devil, Love removal machine en Wild flower) zijn toch wel de kartrekkers van dit album vind ik. De rest is aardig tot goed maar nooit echt top. En Born to be wild is pure opvulling. Ze hadden veel mooie(re) eigen nummers klaar liggen maar hebben die om onbegrijpelijke redenen niet gebruikt. Ik blijf er wel bij dat ik het knap en moedig vindt dat ze elk album weer anders klinken.

Net als U2 ging The Cult zich in 1987 meer richten op de Amerikaanse markt; alleen viel het bij U2 met The Joshua Tree beter uit.
The Cult bleef nog wel prima nummers af leveren, maar de magie van Love is verdwenen, en zou ook niet meer terug keren.
Het meest positieve van de post Love periode is dat Billy Duffy laat horen dat hij een erg goede gitarist is, dat is een feit.

Electric is na het geweldige Love een complete afgang, zo voel ik het. hoewel de 1.5 ster wel erg aan de lage kant is. halfje erbij.

En weg is de galm. Dit is een rete strakke hardrockplaat, waarop zelfs de cover Born to be wild, op instigatie van Rubin opgenomen, werkt.

Tijdloze kwaliteit. In de livevariant van 013 is het tijdloze aspect iets minder tijdloos.

Lil' devil en Love removal machine zijn in eerste instantie de nummers die eruit springen maar stiekem vind ik King contrary man en Aphrodisiac jacket net zo goed.Jammer van de Born to be wild cover,die hadden ze beter weg kunnen laten en er een eigen nummer voor in de plaats kunnen zetten.Gortdroog rock album dat nog steeds (mede door de productie van Rick Rubin) klinkt als een klok al weet ik nog steeds niet waarom ze tijdens de opnamen van Electric die drastische koerswijziging qua sound ondernamen.Blijft een leuke en goede plaat maar Love is vanzelfsprekend beter.

Dat vinden de heren zelf blijkbaar ook. Tijdens de huidige tour waar ze Electric in z'n geheel spelen, doen ze i.p.v. het overbodige Born to be wild het zeer sterke Zap city! Een terechte keus, die ze destijds ook in de studio hadden moeten nemen wat mij betreft. Rick Rubin dacht daar echter heel anders over schijnt het...

.........Net Zap city even beluisterd,prima nummer wat inderdaad een veel betere keuze was geweest.

De creatieve geesten achter The Cult hadden verrekte goed door dat She Sells Sanctuary hét pad was om te gaan bewandelen. Meer punch, meer bite en wat minder zweverig gezwam. Toch zijn de bekende wave invloeden links en rechts nog wel te bespeuren. Niet overal, want Love Removal Machine komt hard en recht op je neus. Wat een heerlijk dampende rocker is me dat. Kun je wel zeggen dat de opening gejat is van de Stones, maar volgens mij laten ze hier horen hoe gaaf Start Me Up pas echt had kunnen klinken. Born To Be Wild is de enige echte misser. Maar ja, het origineel vond ik ook al niks aan. De rest van het spul varieert van goed tot heel goed.

Als ik een geweldige plaat wil horen die klinkt als Love dan zet ik Love zelf wel op. En op de dagen dat ik een strakker geluid wil horen pak ik Electric (of natuurlijk het debuut van de Masters of Reality). Zo makkelijk is het leven. Dat is geen afgang, maar verbreding.

Ik kan op geen enkele manier "electric" een verbreding noemen. Ik vind het een erg armoedige plaat en de cover van Steppenwolf is bijna zielig.

Ik snap de 'commotie' wel. Is natuurlijk een heel ander album dan Love. Maar daarom niet minder, strakker en galm de deur uit. Heavy. Bad Fun natuurlijk Love Removal Machine als uitschieters ook nog eens. 4 sterren eens proberen?

Ik mis 'Wolf Child's Blues'. Dat nummer had hier ook op moeten staan

Ik zet Peace liever op dan Electric. Zit teveel een Rubin sausje over heen, wat echt niet nodig was imo als je Peace hoort.

Toch was de wijziging in sound een dappere stap van The Cult. Een stap voorwaarts ipv consolidatie van het Love geluid

Stap voorwaarts? Waar dan?

Ik vind Love en de sound van dat album ook beter dan deze, maar te prijzen is dat ze een nieuwe richting in durfden slaan in plaats van te kiezen voor een Love II. Dat zou gemakzuchtig geweest zijn.

Oké, maar we zijn het dus eens dat het geen stap voorwaarts was?

Hangt er vanaf wat jij onder voorwaarts verstaat. Ik bedoel er alleen maar mee een verandering/vernieuwing van het geluid. Een verdere ontwikkeling in de tijd gezien. Voorwaarts dus.

En ik vind dit album zeker niet slecht. Heb helemaal niets met rock. Dit album is voor mij de welbekende uitzondering die de regel bevestigt.

Een muzikale ontwikkeling zie ik niet, alleen een ander geluid. Dat is op zich gedurfd na het succes van Love, maar als plaat blijft hij duidelijk achter bij zijn voorganger. Begrijp me goed Electric vind ik zeker geen slechte plaat, Love Removal Machine is zelfs een knaller van een nummer.

Ik zie wel duidelijk een ontwikkeling. Die naar rock. Op dit album meteen radicaal gebracht. Maar ook al heel duidelijk aanwezig op Love. Neem het titelnummer maar en Phoenix natuurlijk. Die muzikale ontwikkeling is niet erg origineel te noemen, dat geef ik toe. Maar het is voor de band wel duidelijk "vooruitgang".

De opvolger Sonic Temple kan ik ook nog waarderen. Weer weinig origineel, maar ook op dat album laat The Cult horen een goede tune te kunnen schrijven. Daarna sprak The Cult mij niet meer aan. Pas met het titelloze album uit 1994 kwam de band weer voor even op mijn radar. Interessant album met een mooie mix van rock en dance en trip-hop invloeden.

Is de titel Peace Dog een vette knipoog naar Peace Frog van The Doors?
Weet iemand dit toevallig?

Beetje een flauwe The Cult plaat. Qua sound beukt het lekker maar de composities zijn nergens spannend. Love Removal Machine is natuurlijk gewoon Start Me Up van de Rolling Stones (ze doen niet eens de moeite om hun jatwerk te verbloemen) en Born To Be Wild blijft een verschrikkelijke oorwurm.

Meer dan 3 sterren kan ik hier niet van maken... Gelukkig waren de heren op Sonic Temple weer beter op dreef!

Ian Astbury is in het verkeerde lichaam geboren.
Nee, niet zoals de frontmannen van Dead Or Alive en Dexys Midnight Runners, die uiteindelijk ervoor kozen om hun vrouwelijke kant te laten zien.
Ian Astbury is een indiaan.
Op de single Moya van The Southern Death Cult was al een indianentooi te zien, en ook nummers als Horse Nation en Spiritwalker zijn verwijzingen.
Op het latere album Ceremony staat een prachtige foto van een jonge indiaan.
De Boy van The Cult.
U2 richtte zich op de Verenigde Staten, vanwege het Beloofde Land van de Ieren.
Ian Astbury zag het ook als zijn vaderland.
Als persoon, en tevens qua zang en podiumuitstraling heeft hij raakvlakken met andere indianen als Jim Morrison (The Doors) en Jeffrey Lee Pierce (Gun Club).
Beide ook indianen in een verkeerd lichaam, troost zoekend in drank.
Ondanks het geniale album Love heb ik juist bij Electric het idee dat dit album meer bij Astbury past.
Dezelfde band, totaal ander geluid.
Ze klinken hier meer dan een kruising van Aerosmith en AC/DC, en de postpunk invloeden zijn totaal verdwenen.
The Cult is een Amerikaanse band geworden.

Ian heeft inderdaad nog een tourtje gedaan met De overgebleven Doors. Dus dat is wel te verklaren.

Toch een lichte teleurstelling na Love die rockte maar ook enige spiritualiteit bevat.
Dit is straight rock. Wel lekker, maar een stuk minder uniek.
En waarom in hemelsnaam Born To Be Wild ?
Live spelen ok. maar waarom op een album ?

Born To Be Wild klinkt als (Glenn) Danzig.

Om de zoveel tijd kan ik echt enorm van dit album genieten! Inclusief Born to be Wild...

Magere 3,5***, nog net. Al die 'Aaaarggghhh' en 'Eeeeeeeeauauauauoooo' ken ik op een gegeven moment wel. En de songs hebben wel een lekkere droge en dreinende groove, maar zijn ook niet erg onderscheidend. Wereld van verschil met de geinspireerde voorganger 'Love'.

Mijn lievelingsmiskleun.

Electric is vooral een Rick Rubin plaat. The Cult had m al opgenomen met Steve Brown en dit was een soort Love part II geworden (zie: the Manor Sessions) maar de groep was niet tevreden en maakte in de herkansing met Rick Rubin een AC/DC plaat.
Vervolgens kwam Sonic Temple (de Billy Duffy plaat) en Ceremony (de Ian Astbury plaat).

Het verloop van de band is een nogal treurige geschiedenis, beetje als Simple Minds: op een gegeven moment kon je het echt niet meer goed vinden. Beide bands zijn ten onder gegaan door de ambitie om stadions te vullen.

Het werk van The Cult heeft slecht de tand des tijds doorstaan, waardoor ik me onthou van stemmen.
Wellicht dat ik alleen Love nog eens beoordeel.