The Cult - Electric (1987)

Met deze plaat sloegen Ashburry & Co de weg van de hardrock in. Met een kurkdroge sound. Compacte goed in het oor liggenden strakke hardrock songs.

Een hele goeie plaat als je het mij vraagt. Dat de riff van Love Removal Machine schaamteloos gestolen is van "Start Me up van The Stones, vergeef ik hen dan maar...

Andere goeie nummers op deze plaat: "Electric Ocean", "Wild Flower", de uitstekende cover van "Born To Be Wild" (van Steppenwolf) en "Lil' Devil".

Wie de single van "Love Removal Machine" in huis heeft, vindt daar op de b-kant het prachtige "Wolf Child's Blues"! Dat had best ook op het album gemogen!

Love Removal Machine!
Gewoon een super nummer!

Dit was het eerste album van The Cult dat ik hoorde. Ik was meteen helemaal weg van het rauwe en ongepolijste gevoel dat het album opriep.

Geen ballads of andere ongein, maar gewoon recht-toe-recht-aan rock! Ook het feit dat het zo'n andere weg bewandelt dan het vorige (succesvolle) Love album vond ik knap.

Het nadeel van Electric was dat de heren een beetje teveel de hardrock kant opgingen met Ceremony als absoluut dieptepunt.

Een echte geengezeik plaat..........Een soort ACDC met dramatische trekjes. Love Removel Machine is een klassieker. Gejat of niet!

De doorbraak van The Cult voor het grote publiek, maar een minder speciaal album dan zijn voorganger Love.
Pure rock met scherpe en effectieve licks, een strakke rimtesectie, maar het album komt soms te schreeuwerig over. De sound van The Cult was vooral door Duffy's gitaar op Love erg herkenbaar en nieuw, hier slaat men de standaard kant in van hardrock.
Teveel distortion op Billy's gitaar en minder zwoele zang van Astbury.

Recht toe recht aan met dit album, maar daarom niet minder.

Na het succes van Love, nam The Cult nog zo'n plaat op (bekend als Peace of "The Manor Sessions"), maar men was niet tevreden over de sound. Producer Rick Rubin werd erbij gehaald en de hele plaat werd opnieuw opgenomen. De sound is kraakhelder, droog en van iedere opsmuk ontdaan. Dat levert een zeer aards en direct geluid op. Pure rock, met duidelijke invloeden van Stones, Led Zeppelin en AC/DC.

Juist doordat de bombast, die latere albums zo kenmerkte, hier ontbreekt, is dit imho een van de betere (misschien de beste?) Cult plaat. Love Removal Machine en Electric Ocean zijn mijn favorieten.

Alleen de cover van Steppenwolf's Born to be Wild had wat mij betreft achterwege mogen blijven.

Veel beter dan al het andere werk dat ik van de Cult ken. Deze plaat inspireerde bijv. Pearl Jam om hun o.a. door 70's hardrock beïnvloede muziek te gaan maken. Het lukte Bill Duffy nooit meer om zijn solo's van deze plaat ooit nog uit zijn gitaar te toveren. Dat schijnt echt de verdienste van producer Rick Rubin (o.a. ook Slayer en Red hot chili peppers) te zijn geweest. Ik weet nog dat ik the Cult voor ik de single Love removal machine hoorde een soort U2-kloon vond. Gelukkig was die vergelijking onterecht. De plaat Love is overigens best aardig, net als Sonic temple, maar ik had liever gehad dat ze dit soort recht voor zijn raap hardrock waren blijven spelen.

en toch vind ik veel cult hetzelfde

zet die akkoorden reeksen eens op een rij, zet ook de solo's eens op een rij, vergelijk nummers onderling eens

het is veelal hetzelfde

deze plaat enkele uitschieters, verder niet zo boeiend en teveel zelfde truukje

de cult was eerlijker wat mij betrefd ten tijde van love

Als opvolger van Love een giga flop. Achter die plaat zat een idee dat werd uitgevoerd door een band die daarin geloofde. Op deze plaat hoor ik band die een doorbraak wil forceren en daarbij niet weet waarom en op welke doelgroep zich men moet richten. Hier is een tweederangs hardrock groep aan het werk die een leuke imitatie van "born to be wild" kan neerzetten. Waarmee overigens niet gezegt is dat het een goede cover is. Integendeel zelfs. Hiermee is gelijk de crux van deze plaat samengevat. Een deceptie.

The Cult's strakste plaat. Want 'strak' is het woord dat in me opkomt bij het beluisteren hiervan. Of het nou de productie is of droge riffs, ik weet het niet, maar het werkt absoluut! Ik vind deze het best beluisterbaar van hun albums.

ben nooit fan geweest van dez eplaat

totaal anders dan idd de voorganger love

het is zoals hierboven al gezegd, wat ac/dc, wat led zepp, wat stones, en nog wat leentjebuur her en der

neemt niet weg dat er wel enkele rake nummers op staan met love removal als uitschieter

dat de cult graag een andere weg inslaat bewijst een sonic temple die weer in geen moer lijkt op electric maar toch minstens zo boeiend

The Cult op de hardrocktour en daarmee is de unieke sound die ze hadden op Love lichtelijk verdwenen.
Daarmee is het overigens bij lange geen slechte plaat, want de band rockt dat het een lieve lust is.
Het is een no nonses geluid met een vette knipoog naar de 70's rock, toch blijkbaar een grote inspiratie voor de groep.
Vette riffs, harde drums en Ian Ashbury haalt vocaal alles uit de kast.
De singles Love Removal Machine en Lil' Devil konden we al, en zo staan er zeker nog een paar lekkere beukers op.
Born To Be Wild had voor mij dan weer niet gehoeven.
Het past misschien wel in de sfeer van Electric, maar er zijn originelere keuzes.

AAAAAAAAAAhhhh wat een heeeeerrrlijke plaat,
vooral als je m weer luistert!
Luisteren die plaat!

Memphis Hip Shake,
King Contrary Man,
Aphrodisiac Jacket...

* Inderdaad.. Wolf Child's Blues.. Wreed nummer...
enne.. de live versie van Bonebag, achterkant 12inch Lil' Devil.


* Wist je dat John Garcia, De Beste Zanger van De Beste Kyuss,
in Ian Astbury een groot voorbeeld zag?
Kun je, nu je t weet, ook duidelijk horen (bij John dus)

Blijkbaar zijn de lp's van de cult in de 80's ook doorgedrongen tot de woestijnen
van Kyuss-land..

Beste plaat van The Cult - gewoon recht toe recht aan rock n roll

the cult heeft eigenlijk maar 1 nummer, en daar scoren ze al decennia lang mee

luister eens goed naar ac/dc random met deze

tis gewoon dezelfde band, acdc doet het echter beter en origineler

neemt niet weg dat muziek van the cult immer ok klinkt dus ergens zal dat truukje toch wel werken

Waarom reageer je dan hier? Dat nummer van jou staat niet eens op dit album.

Joy moet eens naar Dreamtime en Love gaan luisteren.
Op die album hoor je geen AC/DC in terug.
Trouwens in Ceremony ook niet echt meer.

erg sterke cd van de jongens...erg goed naar ac dc geluisterd...
sterke riffs en goede zang

ik heb geen nummer genoemd

ik doel op het feit dat men in 8 van de 10 nummers exact hetzelfde adkkoordengebruik hanteerd op dezelfde manier gespeelt
niet dat daar wat mis mee is, het werkt, en ja, 8 van de 10 is overdreven maar u get my point

idd wat later werk toch maar eens proberen al ben ik na sonic temple afgehaakt

Allerbeste schijf van allerbeste band ooit. Zeer zwaar fan sinds mijn 14e en volg ze nog op de voet op mijn 39e. Onnavolgbaar, genadeloos gemixt door Rick Rubin, heavy rock jaren voor het hip werd, weg van de voorspelbaar geworden postpunk Sisters Of Mercy-achtig idioom. The Cult werd (en wordt) ten alle tijde bekritiseerd, wat betekent dat ze niemand koud laten. Ik blijf er warm van...

Das mooi gezegd die laatste twee zinnen, herre.

Idd AC/DC hoor ik heel duidelijk terug, maar dan beter!
Wild Flower rockt de pan uit en de rest ga ik nog beluisteren.

Echt een 3,5* album, gewoon lekkere rock 'n roll, het word nergens briljant maar dat hoeft ook niet, dat was AC/DC immers ook niet
Verder vind ik elk nummer lekker op Peace Dog na, die pakt me nog niet echt.
Next: Love, waar ik alleen She Sells Sanctuary en Rain van ken.

Een plaat die ik momenteel graag en veel draai, ook mijn eerste kennismaking met The Cult.
Na dit album heb ik nog Love en Sonic Temple beluisterd, maar die konden me lang niet zo bekoren als deze pure hard rock, om eens lekker luid in je kamer op te zetten.
Ik vind dit, toch voor de jaren '80, zeker een uitschieter.
Geen zanger met een kitcherig, opgesmukt zeurstemmetje, maar gewoon een geslaagde, rauwe hard rock stem, die goed bij de muziek past; die trouwens ook niet erg gepolijst is. Ook de Born To Be Wild cover is best geslaagd, al vind ik het origineel toch nog beter.
Hoe dan ook, dit album weet mij al een tijdje te erg bekoren, daarom geef ik het 5*.

Heerlijk album! Toch knap dat ze elk album weer anders klinken. Leg dit eens naast voorganger Love en opvolger Sonic temple en je begrijpt wat ik bedoel. Ondanks dat ik dit album te gek vind, vind ik de oorspronkelijke mix (het Peace album) ook zéér de moeite waard! Alleen Born to be wild had om mij niet gehoeven. Al klinkt het niet eens slecht.

Deze plaat doet me weinig. "Electric" klinkt vrij standaard. Niet echt originele riffs, en het begint allemaal erg op elkaar te lijken na een aantal luisterbeurten. "Love Removal Machine" springt eruit, maar dat nummer kan deze plaat in zijn eentje niet redden.

Aphrodisiac jacket gaat volgens mij over een installatie van Salvador Dali. Memphis hipshake zal wel over de begintijd van rock 'n' roll gaan;de Sun studio opnames. King contrary man is denk ik geïnspireerd door de legende van Robert Johnson's ontmoeting met de duivel. Dit is een superstrakke productie, die ik sinds 1987 heb en nog altijd met veel plezier naar luister.

Kijk, zo leer je nog eens wat. Leuke feitjes die de nummers wat meer achtergrond geven. Ik dacht altijd dat Astbury zomaar wat voor de vuist weg fantaseerde.

Tsja, heel anders dan de klassieker "Love" en het wat onderschatte "Dreamtime", dit album. Veel rechttoe-rechtaan (en dus helaas soms ook wel wat cliché) hardrock, met "Love Removal Machine" natuurlijk wel als absoluut hoogtepunt.

Niet slecht, maar helaas al veel vaker (en beter) gedaan. Die cover van "Born To Be Wild" is overigens wel gewoon slecht, want klinkt volkomen inspiratieloos. Wanneer leren artiesten nou eens dat ze van klassiekers moeten afblijven?