The Cult - Electric (1987)

Na het succes van Love, nam The Cult nog zo'n plaat op (bekend als Peace of "The Manor Sessions"), maar men was niet tevreden over de sound. Producer Rick Rubin werd erbij gehaald en de hele plaat werd opnieuw opgenomen. De sound is kraakhelder, droog en van iedere opsmuk ontdaan. Dat levert een zeer aards en direct geluid op. Pure rock, met duidelijke invloeden van Stones, Led Zeppelin en AC/DC.

Juist doordat de bombast, die latere albums zo kenmerkte, hier ontbreekt, is dit imho een van de betere (misschien de beste?) Cult plaat. Love Removal Machine en Electric Ocean zijn mijn favorieten.

Alleen de cover van Steppenwolf's Born to be Wild had wat mij betreft achterwege mogen blijven.

Allerbeste schijf van allerbeste band ooit. Zeer zwaar fan sinds mijn 14e en volg ze nog op de voet op mijn 39e. Onnavolgbaar, genadeloos gemixt door Rick Rubin, heavy rock jaren voor het hip werd, weg van de voorspelbaar geworden postpunk Sisters Of Mercy-achtig idioom. The Cult werd (en wordt) ten alle tijde bekritiseerd, wat betekent dat ze niemand koud laten. Ik blijf er warm van...

Deze plaat doet me weinig. "Electric" klinkt vrij standaard. Niet echt originele riffs, en het begint allemaal erg op elkaar te lijken na een aantal luisterbeurten. "Love Removal Machine" springt eruit, maar dat nummer kan deze plaat in zijn eentje niet redden.

Lil' devil en Love removal machine zijn in eerste instantie de nummers die eruit springen maar stiekem vind ik King contrary man en Aphrodisiac jacket net zo goed.Jammer van de Born to be wild cover,die hadden ze beter weg kunnen laten en er een eigen nummer voor in de plaats kunnen zetten.Gortdroog rock album dat nog steeds (mede door de productie van Rick Rubin) klinkt als een klok al weet ik nog steeds niet waarom ze tijdens de opnamen van Electric die drastische koerswijziging qua sound ondernamen.Blijft een leuke en goede plaat maar Love is vanzelfsprekend beter.

Ian Astbury is in het verkeerde lichaam geboren.
Nee, niet zoals de frontmannen van Dead Or Alive en Dexys Midnight Runners, die uiteindelijk ervoor kozen om hun vrouwelijke kant te laten zien.
Ian Astbury is een indiaan.
Op de single Moya van The Southern Death Cult was al een indianentooi te zien, en ook nummers als Horse Nation en Spiritwalker zijn verwijzingen.
Op het latere album Ceremony staat een prachtige foto van een jonge indiaan.
De Boy van The Cult.
U2 richtte zich op de Verenigde Staten, vanwege het Beloofde Land van de Ieren.
Ian Astbury zag het ook als zijn vaderland.
Als persoon, en tevens qua zang en podiumuitstraling heeft hij raakvlakken met andere indianen als Jim Morrison (The Doors) en Jeffrey Lee Pierce (Gun Club).
Beide ook indianen in een verkeerd lichaam, troost zoekend in drank.
Ondanks het geniale album Love heb ik juist bij Electric het idee dat dit album meer bij Astbury past.
Dezelfde band, totaal ander geluid.
Ze klinken hier meer dan een kruising van Aerosmith en AC/DC, en de postpunk invloeden zijn totaal verdwenen.
The Cult is een Amerikaanse band geworden.

Met de mening dat het werk van de Cult de tand des tijds slecht heeft doorstaan ben ik het absoluut niet eens, want zowel het fraai uitwaaierende geluid van Love als de strakke rocksound van Electric klinken ook drie decennia later nog altijd mooi organisch, en met de composities is niets mis – onbegrijpelijk waarom sommige mensen hier de nummers op elkaar vinden lijken, en helemaal gek wanneer dat niet bij de eerste luisterbeurt maar pas na een paar maal draaien gebeurt.
        Dus de zin ontbreekt je om Love 2 te maken, en je hebt er eerder oren naar om terug te keren naar de hardrock waar je in je jeugd zo graag naar luisterde? Dat mag, maar dan moet je daartoe wel het juiste materiaal tot je beschikking hebben, hetgeen niet vanzelfsprekend is wanneer je net een psychedelische smeltkroes als Love hebt afgeleverd, maar verdomd als het niet waar is : de nummers van Electric zitten bomvol met geweldige melodieën en riffs (met dank aan Billy Duffy voor de prachtige gitaarpartijen), de teksten gaan weer nergens over maar hebben precies de juiste free spirit-uitstraling en bovendien een zeer hoge meebrulfactor, en Rick Rubin geeft de plaat de perfecte sound mee met godzijdank niet zo'n kunstmatig en daardoor extreem tijdgebonden drumgeluid.
        Enige misser : de stomvervelende cover van Born to be wild met een haperend ritme dat maar niet op gang wil komen. Hoogstens van belang als beginselverklaring van Astbury, dacht ik altijd, totdat ik hier lees dat het op instigatie van Rubin op de plaat werd gezet... Gelukkig trekt het briljante intro van Outlaw het schip meteen daarna weer vlot. En op wat ik me voorstel bij "B five two baby way up in the sky, come drop your lovin' on me child" hoort een 18+-sticker. Dertig jaar na dato nog altijd een heerlijke rockplaat.

Eeuwig zonde dat The Cult na het weergaloze Love gekozen heeft voor een meer recht-toe-recht-aan aanpak. Door de beklemmende, intense sfeer en vrij unieke combinatie van new wave/post-punk met hardrock is Love voor mij niet minder dan een mijlpaal in de popgeschiedenis die absoluut thuishoort in de top 250 op deze site. Dat dit nog niet het geval is, wijt ik dan maar aan de onbekendheid van die plaat.

De gortdroge productie maakt van Electric een album dat totaal niet meer te vergelijken is met de band die op Love zo’n indruk maakte op mij. Er had veel meer in gezeten dan nu het geval is, afgaande op de Peace-remixes die ik gehoord heb van songs als Wildflower en Love Removal Machine. Die hadden absoluut niet misstaan op het vorige album.

Lange tijd heb ik bij het opzetten van Electric op twee gedachten gehinkt. Hoe zou ik dit nu moeten beoordelen in vergelijking met Love en Dreamtime? Daar ben ik een tijdje terug vanaf gestapt, want op zichzelf is dit helemaal geen slechte plaat. Dankzij Ian Astbury’s uit duizenden herkenbare zang en Billy Duffy's strakke gitaarwerk klinken songs als Lil’ Devil, Peace Dog en Love Removal Machine nog altijd veel beter dan het wat het gros van de hardrockbands in die tijd uitbracht: 3,5*.

Ik heb deze cd in de kast staan, maar heb op de een of andere manier nooit veel hiervan gehouden. Slecht is het zeker niet, want de gitaarriffs spetteren nog steeds en de algemene (hardrockende) sound klinkt eigenlijk nog steeds best fris. Maar verdomd als ik niet die mystiek van de vorige twee platen mis. Tel daar ook nog eens bij op dat die Born To Be Wild-cover echt belabberd slecht is. Teveel AC/DC, te weinig mystiek, te weinig wave/gothic, maar wel wat puik gitaarwerk nog steeds. Toch is deze uitgeklede variant van The Cult niet helemaal mijn ding.

Tussenstand:
1. Love
2. Dreamtime
3. Electric

....En het is alsof het kwartje weer omhoog stuitert. Met dit soort materiaal kan ik weer vrij weinig. Het is me te direct. Alle sfeer is er weer uit en zelfs Astbury overtuigt me deze keer niet. Grappig genoeg moest ik ook een beetje aan AC/DC denken, vooral bij Love Removal Machine. Komt vooral door het gitaarwerk natuurlijk. De Steppenwolf cover doet eigenlijk alles verkeerd, want de kracht van het origineel komt nergens terug in deze uitvoering. Het is echt net alsof de band dit eigenlijk helemaal niet wilde doen. Alles lijkt te moeten wijken voor een stadionrockgeluid, maar dat is eigenlijk net de stijl die de band in mijn ogen niet past. Gemiste kans dit.

Tussenstand:
1. Love
2. Dreamtime
3. Electric