Jaylib - Champion Sound (2003)
mijn stem
165 stemmen
Verenigde Staten
Hip-Hop
Label: Stones Throw
-
L.A. to Detroit (1:20)
-
McNasty Filth (2:55)
met Frank-n-Dank
-
Nowadays (3:09)
-
Champion Sound (2:23)
-
The Red (3:14)
-
Heavy (4:04)
-
Raw Shit (3:09)
met Talib Kweli
-
The Official (3:32)
-
The Heist (3:06)
-
The Mission (2:45)
-
React (2:46)
met Quasimoto
-
Strapped (3:13)
met Guilty Simpson
-
Strip Club (2:50)
-
The Exclusive (1:24)
met Percee P
-
Survival Test (3:56)
-
Starz (3:04)
-
No Games (1:37)
-
Raw Addict * (3:02)
-
Pillz * (3:05)
-
Da Rawkus [Sir Bang Version] * (3:26)
-
The Official [Rap Circle Mix] * (3:00)
-
Heavy [Chronic Mix] * (3:13)
-
Optimos for Dilla (Interlude) * (1:05)
-
Survival Test [Rasta Dub Remix] * (3:27)
-
Champion Sound [Remix] * (3:00)
-
The Mission [Stringed Out Mix] * (3:39)
-
One for Dilla (Interlude) * (1:21)
-
Strapped [Four-4 Mix] * (2:46)
-
McNasty Filth [Instrumental] * (2:58)
-
Nowadayz [Instrumental] * (2:38)
-
Champion Sound [Instrumental] * (2:27)
-
The Red [Instrumental] * (3:06)
-
Heavy [Instrumental] * (3:16)
-
Raw Shit [Instrumental] * (3:12)
-
The Official [Instrumental] * (3:07)
-
The Heist [Instrumental] * (2:52)
-
The Mission [Instrumental] * (2:29)
-
React [Instrumental] * (2:49)
-
Strapped [Instrumental] * (2:23)
-
Strip Club [Instrumental] * (2:56)
-
The Exclusive [Instrumental] * (1:32)
-
Survival Test [Instrumental] * (3:21)
-
Starz [Instrumental] * (2:32)
toon 26 bonustracks
totale tijdsduur:
48:27
(2:01:09)
0
geplaatst: 16 februari 2012, 16:59 uur
Op dit album proberen Madlib en J Dilla, samen Jaylib, een bepaald nonchalant 'uit de losse pols' sfeertje neer te zetten. Op één glorieus moment lukt dit meer dan geweldig: the Red is één van de beste hip-hopnummers die ik ken. De vreselijk droge en nonchalante verses van Madlib met zijn typische lage stem over die geweldige beat maken dit een uitzonderlijk goed nummer. Het is dat ik het woord 'swagger' heb afgezworen, anders zou ik zeggen dat het nummer overloopt van de swag. Ook McNasty Filth, Raw Shit en The Official zijn prima nummers, maar voor de rest schommelt het niveau nogal tussen aardig en ronduit saai en slaan ze in hun poging nonchalant te klinken de plank een aantal keer volledig mis.
Wat mij ten eerste regelmatig erg stoort zijn de raps. Madlib en J Dilla zijn producers en geen rappers, dat weten ze zelf ook en de plaat gaat eigenlijk meer om de beats, maar ik moet er toch naar luisteren. Zowel Madlib als J Dilla zijn geregeld vreselijk saai en weten nauwelijks te boeien. Schoolvoorbeeld is J Dilla op Survival Test, waarop hij het hele nummer lang rijmt op 'out here' en 'out there'... Expres uiteraard, maar ik slaakte op gegeven moment een zucht van pure ergenis. Zo weten ze me voor het grootste deel van het album totaal niet te boeien.
De momenten dat het wel lukt ligt het eigenlijk aan de beats. Dat is eigenlijk waar deze hele plaat, met twee topproducers, om zou moeten draaien. En ze 'pompen' als een gek, toch? Een enkele keer: ja. Dat zijn dan ook meteen de hoogtepunten. Verder vind ik het ook met de beats helemaal niet zo best gesteld. Er zit namelijk nauwelijks enige variatie in, hierdoor gaan de stuk voor stuk sterk gekozen loops of samples waar elke beat omheen gebouwd is na een klein minuutje al vervelen. Neem Starz: als die sample begint heb ik even het gevoel 'dit is geniaal', 30 seconden later ben ik er alweer klaar mee. Ook een nummer als the Heist belooft aan het begin heerlijk te gaan worden maar begint in plaats daarvan na een minuut te vervelen. Dit is bij de meeste nummers zo, als ze niet al vanaf het begin vervelend zijn, zoals Heavy en Strip Club. Waar dit aan ligt? Misschien toch het gebrek aan een fatsoenlijke MC.
Al met al ben ik dus lang niet zo positief over dit album. De beats zijn niet boeiend genoeg om de matige rapkwaliteiten van Madlib en J Dilla te compenseren, waardoor dit album erg saai wordt, een enkel hoogtepunt daargelaten.
Wat mij ten eerste regelmatig erg stoort zijn de raps. Madlib en J Dilla zijn producers en geen rappers, dat weten ze zelf ook en de plaat gaat eigenlijk meer om de beats, maar ik moet er toch naar luisteren. Zowel Madlib als J Dilla zijn geregeld vreselijk saai en weten nauwelijks te boeien. Schoolvoorbeeld is J Dilla op Survival Test, waarop hij het hele nummer lang rijmt op 'out here' en 'out there'... Expres uiteraard, maar ik slaakte op gegeven moment een zucht van pure ergenis. Zo weten ze me voor het grootste deel van het album totaal niet te boeien.
De momenten dat het wel lukt ligt het eigenlijk aan de beats. Dat is eigenlijk waar deze hele plaat, met twee topproducers, om zou moeten draaien. En ze 'pompen' als een gek, toch? Een enkele keer: ja. Dat zijn dan ook meteen de hoogtepunten. Verder vind ik het ook met de beats helemaal niet zo best gesteld. Er zit namelijk nauwelijks enige variatie in, hierdoor gaan de stuk voor stuk sterk gekozen loops of samples waar elke beat omheen gebouwd is na een klein minuutje al vervelen. Neem Starz: als die sample begint heb ik even het gevoel 'dit is geniaal', 30 seconden later ben ik er alweer klaar mee. Ook een nummer als the Heist belooft aan het begin heerlijk te gaan worden maar begint in plaats daarvan na een minuut te vervelen. Dit is bij de meeste nummers zo, als ze niet al vanaf het begin vervelend zijn, zoals Heavy en Strip Club. Waar dit aan ligt? Misschien toch het gebrek aan een fatsoenlijke MC.
Al met al ben ik dus lang niet zo positief over dit album. De beats zijn niet boeiend genoeg om de matige rapkwaliteiten van Madlib en J Dilla te compenseren, waardoor dit album erg saai wordt, een enkel hoogtepunt daargelaten.
* denotes required fields.