In 2007 leek Top Notch een nieuwe strategie te hebben aangenomen die (groten)deels gebaseerd was op productiviteit. Met gevestigde namen als Duvel Duvel, Extince en Sticks aan de ene kant en een lijst debutanten, waaronder Winne en Nina, aan de andere kant, wekte het label de indruk een moyenne van een album per maand tot standaardnorm te maken. Maar in 2008 gooiden Kees de Koning en de zijnen het over een andere boeg. Er werd gekozen voor een behouden tactiek, die de nadruk legt op de nieuwelingen.
Anno 2009 lijkt deze tactiek gecontinueerd te worden. Waar de laatste releases van 2008 die van de debuterende Zo Moeilijk en Dio waren, hebben we eind januari weer te maken met een nieuwe act: Zwart Licht, dat bestaat uit rapper Akwasi, producer Hayzee en back-uprapper Leeroy, die op Bliksemschicht slechts tweemaal van zich laat horen. Hoewel de groep wegens het bovenstaande in één adem genoemd kan worden met Dio – en Akwasi ook nog eens diens back-up-MC was tijdens de Op Volle Toeren-tournee – zijn beide acts muzikaal gezien mijlenver van elkaar verwijderd.
Zwart Licht probeert namelijk een boodschap uit te dragen, getuige de groepsnaam, die staat voor al het zwarte dat in een goed daglicht geplaatst wordt. Daarnaast wordt er muzikaal gezien een in Nederland vrij unieke weg ingeslagen. Producer Hayzee dompelt zijn beats veelal onder in een elektronisch sausje, zorgt ervoor dat er nooit meer dan drie lagen in het spel zijn en weet intussen te bewerkstelligen dat zijn beats een fijne kracht hebben.
Dat is op de energieke opener (de titeltrack) al meteen goed te horen. Een dikke baslaag, kletterende drums en wat synthesizers erdoorheen zijn genoeg om dit een overtuigende start te laten zijn – wat het dan ook is. Akwasi doet zijn werk verdienstelijk en valt vooral op door zijn, weliswaar ietwat ongecontroleerde maar vooral overduidelijk voelbare fanatisme.
Wat ondanks deze sterke start wel direct opvalt, is dat Zwart Licht de veelbetekenende naam ten spijt geen nadruk legt op serieuze onderwerpen: nee, er wordt voornamelijk ouderwets gespeeld met taal of gebragt & geboast op Bliksemschicht. De tracks moeten het dan ook vooral hebben van hun enthousiasme, dat zowel in de raps als in de beats naar voren komt.
Nog zo’n sterke, niet gecompliceerde track is de eerste single Vanaf Nu. Over een vervreemdende, wat lome productie laat Akwasi zich van zijn beste kant zien en vindt hij de perfecte balans tussen inhoudsloze spierballentaal (“ik breek bekken open met een koevoet”) en serieuze lines (“het tegendeel bewijst zich tegen me//Maar ik ben veel meer dan hoog redelijk”). Evenals op de opener weet Akwasi hier controle te houden over zijn eigen bevlogen stemgeluid, iets wat helaas niet van elke track gezegd kan worden. Zo lijkt hij de regie op het begin van Aan de Overkant wat te zijn verloren, en legt hij op Guillotine op elk laatste woord van een zin een totaal misplaatste, tamelijk irritante nadruk. Ook valt het op momenten op dat zijn enthousiasme langzamerhand doorslaat naar hysterie, en dat zijn woorden, hoewel steeds luider uitgesproken, steeds minder duidelijk te verstaan zijn.
Deze punten zijn extra vervelend omdat Akwasi verder laat zien een oerdegelijke rapper te zijn, die met gemak kan terugvallen op zijn raps. Bij de beats valt er opvallend genoeg een soortgelijke misser te noteren: over het algemeen is de sound van Bliksemschicht minimalistisch maar nergens kaal, aangenaam voor de luisteraar en zorgvuldig geproduceerd. Het is dan ook een raadsel waarom Reverse, die toch al niet bekendstaat als een kwaliteitsnummer, de plaats van Hayzee mag innemen op Fair Play, dat met een stuiterende Nintendo-achtige beat veruit het zwakste nummer van de plaat is.
Dit zijn momenten waarop Hayzee en Akwasi zichzelf behoorlijk in de vingers snijden, want het zorgt ervoor dat Bliksemschicht niet meer is dan een alleraardigste release. Akwasi is een capabele rapper die het moet hebben van zijn enthousiasme, en daarbovenop kan hij vermakelijk uit de hoek komen – al moet van het serieuze gedeelte niet teveel verwacht worden, echt diep gaat het zelden. Ook Hayzee levert sterk werk af, zijn ongecompliceerde instrumentaties zijn de moeite altijd waard en bevatten naast ruwe kracht ook originaliteit (al moet niet vergeten worden dat producers SirOJ en FS Green een handje helpen). Het zijn ingrediënten voor een topalbum, helaas is dat het niet geworden vanwege enkele schoonheidsfoutjes. Wel is het een overtuigend argument voor Top Notchs nieuwe strategie.
Bron:
Hiphopleeft