Björk - Vespertine (2001)

ook 5*... ik vind haar beter en beter worden. mid 2004 nieuw album; ben erg benieuwd

Prachtige, intieme huiskamerplaat. Wie na het horen van Vespertine nog denkt dat elektronische muziek niet organisch kan klinken, moet zijn gehoor maar na laten kijken.

Hidden Place, Pagean Poetry en Aurora zijn voor mij de hoogtepunten van alweer een prachtig album. Ik ben zeer benieuwd naar dat volgende album.

Af en toe kan er bij mij wel eens een Björk CD in. Niet al te veel, niet twee keer na elkaar, maar zo als tussendoortje lust ik het wel. Dit is de CD waar ik Björk voor het eerst echt leerde kennen (via de hitjes, eigenlijk de clips).

"Hidden Place" is een aardige opener, leuke beatjes, mooi refreintje, al zaagt Björk hier net iets te veel. "Cocoon" blijft zowat op hetzelfde niveau. Wat gepruttel op de achtergrond, waar Björk's breekbare stem overgedrappeerd wordt. Het resultaat is net te leeg en kil. "It's Not Up To You" is de eerste track die me echt bevalt. Klinkt wat warmer (misschien zelfs wat Kerstmisachtig), met genoeg kraakjes om het boeiend te houden en een zeer herkenbaar refrein. Zeer schattig plaatje. "Undo" heeft een leuke gelaagdheid in vocals, warme melodieën, maar ook hier zaagt ze weer net iets teveel. "Pagan Poetry" is altijd al een favorietje geweest. Freaky clip, zeer breekbaar nummertje, maar hier wel genoeg backing zodat Björk stem niet in een leegte valt. Toch blijft m'n favoriet trackje op dit album "Frosti". Heerlijk muziekje, enorm lieflijk en schattig, warm en knus. En, misschien een beetje erg, maar het enige nummer op het album waar Björk niet zingt.

"Aurora" is me echt te kerkachtig. Beetje kerstmis kan nog, maar niet in deze kwantiteit. Vooral dat koor stoort me nogal. "An Echo, A Stain" is heel wat beter. Klinkt lekker buitenaards en mysterieus. Prachtig opgebouwd ook. "Sun In My Mouth" klinkt me jammer genoeg te theatraal. Ook een track die ik meestal snel doorskip. "Heirloom" is weer een stuk beter. Zeer mooie intro, mooie melodieën en boeiende ritmes en een wat optimistischere Björk. "Harm Of Will" is een nummer dat tussen subtiel en bombastisch heenslingert. Het begint zeer kalm en breekbaar, en weet vooral op het eind enkele keren stevig uit te schieten. De breekbare stukjes vind ik prachtig, de andere twijfelachtig. "Unison" is een leuke afsluiter, al is het niet echt speciaal.

Blijf erbij dat de dame en haar imago (clips ed) beter is dan de muziek, maar van haar kan ik het wel hebben. 3* voor deze.

1 cd van bjork vind ik briljant, de rest vind ik middelmatig..

Vespertine is de Kid A van Bjork; en dat is goed nieuws! Ik kan er weinig over vertellen verder, ik vind Cocoon ontzettend mooi, ook qua lyrics.

5/5

update: 4,5 wordt 5

Haar beste tot nu toe. Ik heb ook de DVD met het live concert, zo mooi. Dat je met zang, beatboxen, muziekdoosjes en harp zulke mooie muziek kunt maken.

Moet dit album niet té vaak horen. Wel aardig, beetje matig, toch 3*

Wat is dit album opeens een enorme verrassing voor mij. Ik ken het nu één dag, en als deze niet gaat vervelen, zal dit denk ik altijd wel een topper voor mij blijven.
Ik kende Homogenic inmiddels een paar maanden en dat is een leuk album, maar het is allemaal een klein beetje 'over-the-top'. Ik kreeg toen ik het hoorde niet het idee dat Björk meer kon dan dat, zeker niet omdat Homogenic toch wel zo'n beetje bekend staat als het beste uit haar carrière. Omdat haar stemgeluid zo dwingend aanwezig is, verwachtte ik niet dat ze nog zo boven haar eerdere niveau kon uitstijgen.

Homogenic is nogal groots en gewichtig, maar Vespertine is daarentegen heel lieflijk, dromerig en schattig zonder ook maar ergens onnodig uit te schieten. De vele rustige stukken worden perfect afgewisseld met enkele spaarzame stevigere stukken. Omdat er hier minder vaak flink wordt uitgehaald door Björk, zijn de 'uitbarstingetjes' hier effectiever. De zang en muziek zijn perfect ineengeweven, en dat levert letterlijk enkel schitterende nummers op. Bovendien is het zo'n goed geheel dat het bijna klinkt als één groot nummer; ik heb het vrijwel nooit door wanneer het nummer afgelopen is en er een nieuw nummer begint. Dit maakt het album zowel op de voorgrond als op de achtergrond erg genietbaar.

Omdat de achtergrondmuziek zo perfect bij Björks stem past was Vespertine voor mij ook meteen ontzettend gemakkelijk om door te komen. Nergens hoefde ik echt te wennen aan nummers -iets wat ik bij Homogenic wel had- en ik kon alles makkelijk meteen op me af laten komen. Dit is wel de reden dat ik vrees dat het album minder wordt als ik het vaker hoor, maar dat kan ik me nu in ieder geval nog niet voorstellen, omdat ongeveer elk nummer perfect klinkt, en het is dus te hopen dat dit zo blijft.

Na één dag al van 4,5* naar 5* en op plek 5 in mijn top10.

Ik heb een beetje een haat-liefde verhouding met deze artiest.
Ik ken al haar reguliere werk, en het ene moment boeit het me mateloos en het andere moment ren ik haast gillend naar de stereo om het uit te zetten.

Muzikaal gezien is het telkens dik in orde, maar dat gekir van mejuffrouw Björk..............

Ook op dit album dus weer. Het is dus ook het aanstellerige gehijg en gedreutel dat er voor zorgt dat dit niet boven de 3* uitkomt (en dan ben ik nog heel royaal denk ik).

Wat dat aan gaat vergeet ik ook het optreden op Pinkpop (ik meen 1994) niet meer: een klein huppelend feeksje op dat grote podium.

Helemaal goedkomen met deze dame zal wel nooit gebeuren, maar ze blijft me toch ook wel weer boeien.
Zoals ik al zei: haat-liefde

Ik vind dit de beste Björk. Maar dat komt misschien ook omdat ik het nog niet helemaal bevat.

Ik lees 'dromerig', 'ingetogen', 'buitenaards en mysterieus' en 'intiem'. Ook dat de dynamiek zo opvallend wisselt wordt genoemd. Ik ben het daar wel allemaal mee eens, maar tegelijkertijd heb ik ook weer het gevoel dat dit hele album over seks gaat.

@aERo: bij mij dan inderdaad net iets meer liefde dan haat.

dezelfde verhouding heb ik ook met Björk. op dit album slaat het naar het positieve door, maar dan zet ik het ook alleen op als ik weet dat ik haar nasale gejank weet te trekken. zolang ik ervoor in de stemming ben raakt ze me juist tot het bot. zo intiem, gevoelig, dromerig, etc.

ps. hoewel het wel goed te doen is hierop, doet het me niet specifiek aan sex denken, ik weet niet waar je dat vandaan haalt sq.

.. het zal mijn zieke geest zijn, maar ik zou haast zeggen: bijna alles

. de bijna lijfelijk voelbare intimiteit,
. de hier en daar zeer dubbelzinnig interpreteerbare teksten
. (waarom niet?) de hoes

Geweldig album, ieder liedje is aan elkaar gewaagd, in tegenstelling tot haar vorige album.
Het album ademt idd een dromerige sfeer uit, ook door de achtergrondkoren, die ik niet storend vind.
Het beste nummer kan ik niet noemen, hoewel pagan poetry toch wel een van de betere is.
Ik hoor hier en daar ook wel Kid A-invloeden zoals bij cocoon. 4,5

Denk niet dat dat Kid A-invloeden zijn, maar gewoon 'electronische invloeden'. Bjork was daar al ver voor Radiohead mee bezig.

Tja daar was ik niet van op de hoogte, ik vind in iedergeval de sfeer van cocoon in de lijn van het nr. kid A klinken en björk klonk op homogenic(en voorgaande albums) toch ook meer pop-achtig dan op deze.......

Ik vind alle albums die ik ken (alles t/m deze) Vespertine pop, met flinke electronische/dansinvloeden.

Homogenic had Pluto (evt. vergelijkbaar met Idioteque ),
Post had bv. Hyperballad, Headphones en I Miss You,
Debut had bv. Big Time Sensuality.

Als je ook kijkt naar de artiesten die Bjork in haar vroege solo-periode remixten, dan denk ik dat zij allang en breed bekend was met WARP, voordat Yorke/Greenwood/etc. zich op Autechre stortten.

(Wat overigens niet wil zeggen dat ik geen Radiohead-fan ben)

Nee oké, ik was er zelf ook al achter, want kid A kwam zowieso niet veel eerder dan deze uit(2000), dan moest björk wel snel cd in elkaar hebben geflanst, en daar steken de nummers te goed voor in elkaar!
Ik ben trouwens benieuwd naar medulla.

Deze cd van Björk was echt even wennen. In het begin vond ik het niks maar naarmate ik de liedjes vaker luisterde vond ik de cd steeds mooier. Vooral Pagan Poetry, Hidden Place en Undo zijn goed!

die video van pagan poetry is echt magistraal.

Erg mooi Björk album. Erg fijn dat ze niet zo vaak met haar stem uithaalt, wat ze op Homogenic o.a. wel doet. Dit maakt het gelijk een stuk gemakkelijker te luisteren. Het album is over het algemeen erg rustig, ook al is het een beetje electronic.
Pagan Poetry vind ik de uitschieter, vooral het einde.
4*.

Na alle positieve reacties op dit album en omdat ik Volta goed vind heb ik dit album ook maar gehaald. Dat was een goede beslissing want echt elk nummer is prachtig. Ik kan helaas maar 3 favorieten kiezen anders zou ik ze allemaal hebben aangekruist. 5* voor dit prachtige album van Björk!

Ik vind dit echt een buitenbeentje in haar oeuvre, minder chaotisch, veel meer dromerig en zweverig, en daarom hou ik hier meer van dan van haar andere platen, kijk, dat vind ik ervan.

****

Niet echt m'n ding. Ietsje te banaal. De eerste 5 weten me nog te boeien, maar daarna wil ik al gauw iets anders.

Pagan Poetry... ehm dat filmpje, zien die bewegingen het in het begin er niet heeeeel vreemd uit ? (seksueel bedoeld).

Dat is het ook. Fantastisch mooi nummer overigens. Clip zet ik vraagtekens bij, moet wel wat hebben als ik hem al zovaak heb bekeken.

Björk is zo'n artiest waarvan ik eigenlijk altijd hetzelfde album opzet. En dat is deze. De gedachte aan Björk staat gelijk aan de gedachte aan Vespertine. Een andere opzetten? Nergens voor nodig.

Wat me altijd opvalt aan dit schijfje, is het coherente geluid. Composities die op zichzelf staan. Maar de gemeenschappelijke deler, het geluid met de electronische klikjes, de natuurlijke melodieen, haar stemgeluid dat hier intiem en vaak ingetogen is, maken dit voor mij één geheel.

Elke keer sta ik weer verbaasd over hoe mooi alles op zijn plek valt. Het ineens invallende achtergrondkoor in Undo. De inkomende bas bij Pagan Poetry. De strijkers die hier wél smaakvol de boel komen versterken. Zo is er meer dan genoeg te horen. Details, maar ook een prachtige rust in de nummers ook al pruttelt de electronica er onderhuids vrolijk op los. Spannend en berustend tegelijk. Knap!

Hoogtepunten zat, maar favoriet zijn voor mij It's not up to you en Undo. En ach, we doen Cocoon er gewoon bij

Hmm helaas bekoort mij deze cd dan toch weer niet zo..
Ik zal niet te snel proberen te oordelen, aangezien ik de cd slechts 2-3x beluisterd heb, maar ik vind het eerlijk gezegd een vervelende cd..
Minder dan andere cd's.. Ik heb toch liever de íéts meer uptempo nummers... er zit wel een bepaalde schoonheid in de nummers, maar omdat het voor mij écht te traag gaat wordt die niet echt gewaardeerd en komt het meer als irritant en slaapverwekkend over.. Beetje jammer.. Alhoewel ik trage nummers op Volta en Post wel erg kan waarderen.. Misschien is het de afwisseling, of de manier waarop de nummers worden verwerkt..

Een paar wél erg mooie en in mijn gehoor prettig liggende nummers, vind ik 'Pagan poetry' & 'Heirloom'

Ehm, maar eerlijk is eerlijk, ik vind dit helaas een beetje een suffe, langdradige plaat, dus ik zet hem voorlopig op een 2,5.. ik gok erop dat dit nog stijgt in de toekomst.. Kan me niet voorstellen dat ik zoveel onder gemiddeld zou zitten met mijn stem.. dus het zal denk ik nog veranderen.

Het zal zeker nog veranderen denk ik. Ik had in het begin ook moeite met dit album. Ik had er maanden naar geluisterd en 'geprobeerd' eraan te wennen (want de andere Björk albums vond ik geniaal) maar het wilde maar niet lukken. Tot ik 's midden in de nacht in het donker naar dit album luisterde en toen 'snapte' ik 'm opeens. Sindsdien luister ik er regelmatig naar.

Favorieten zijn An Echo, A Stain; Aurora, Pagan Poetry en Unison.

It's not ment to be a strife
It's not ment to be a struggle uphill

Bjork altijd wel een tof wijf gevonden maar de muziek vond ik niet geweldig. Wel leuk maar niet helemaal de moeite me er meer in te verdiepen. Na een discussie vorige week van iemand die zei dat ze Bjork zo'n verschrikkelijk mens vind (Op de 1 of andere manier wekt deze dame bij veel mensen irritatie op) en ik in mijn verdediging eigenlijk weinig van haar muziek ken, ben ik maar eens op zoek gegaan. Het eerste album wat ik hoorde was Homogenic en dat album bevestigde eigenlijk mijn gedachtes over Bjork. Best leuke muziek maar absoluut niet overtuigend genoeg om in de zevende hemel van te geraken. Vooral de galm op haar stem stoort mij hier en daar.

Dit album is toch andere koek. Gelijk het eerste nummer met die koortjes op de achtergrond. geweldig! Het einde van Unison deed mij bijna jubelen van luistergenot. Eigenlijk is vooral de productie het voornaamste verschil met Homogenic. Dit klinkt veel iniemer, persoonlijker misschien ook wel. Ben er behoorlijk van onder de indruk.

Ik zal voortaan Bjork met verve kunnen verdedigen en behalve het argument dat ze wel een tof wijf is ook kunnen melden dat ze fantastische muziek kan maken...