Van Halen - For Unlawful Carnal Knowledge (1991)

"For Unlawful Carnal Kowledge" is de beste Van Halen plaat met Sammy Hagar in de gelederen als zanger. Hoewel ik in die rol David Lee Roth prefereer boven Sammy Hagar is dit gewoon een fantastische Van Halen plaat. Na twee albums waarop de popinvloeden en het gebruik van de keyboard mijn inziens iets te groot waren, trekt Eddie Van Halen weer heerlijk van leer op de gitaar. Deze plaat rockt van begin tot eind. Opener "Poundcake" is direct memorabel met gebruik van die boormachine over de snaren van de gitaar. Op "Spanked" klinkt Eddie heerlijk funky en "Runaround", "In 'N' Out" en "Man on a Mission" zijn geweldige rocksongs met typische Eddie Van Halen riffs en solo's. Op "Judgement Day" gooit Eddie alle registers open en is een van de hardste Van Halen songs, zeker in de Van Hagar era. Op het kleine instrumentale "316", vernoemd naar de verjaardag van zijn zoon Wolfgang, laat Eddie Van Halen een op het eerste oor simpel akoestisch riedeltje horen. Maar het bevat alle typische kenmerken van de Van Halen gitaarsound. Het is knap in al zijn eenvoud. De titel van de plaat vormt afgekort de letters F.U.C.K. In Amerika natuurlijk zeer controversieel, zeker omdat ze deze afkorting ook gebruikten in de promotie van deze plaat. "For Unlawful Carnal Knowledge" is voor mij de plaat waarop Eddie zijn gitaar weer laat spreken in plaats van de keyboard. Sammy zingt beter dan ooit en de ritmesectie is solide als een rock. Topplaat in de hoogtijdagen van de grunge, en daarom juist zo goed.

Zonder meer de beste Van Halen plaat met Sammy Hagar.Ook het album,samen met het debuut,dat ik het meeste draai van de jongens.Erg goed!!!!!!

Net als David Lee Roth in januari dat jaar deed, kwam Van Halen in juni 1991 met een album met méér gitaar en minder toetsen. Grunge moest nog doorbreken (vier maanden na dit For Unlawful Carnal Knowledge), dat was de reden dus niet.
Met 52 minuten is het de langste Van Halen tot dan. Voor mij is de groep op z'n sterkst als hun langspelers onder de 35 minuten blijven. Dan mag Ted Templeman zijn teruggekeerd als producer, met het dikke jaar dat de groep voor de opnamen uittrok, mis ik de spontaniteit van voorheen.

Goede ideeën zijn er zeker, zoals Poundcake in zijn robuustheid, Spanked met zijn grimlachtekst. En toch. Nummers van minimaal vijf minuten? Bij Van Halen leidt het tot onnodig rekken; de herhalingen halen de vaart eruit, zeker als de melodieën te vaak niet memorabel zijn.
Waar Eddie Van Halen voorheen volop experimenteerde met eerst gitaar en vanaf 1981 synthesizers, werd die drang naar uitproberen geleidelijk minder. Met de boorgeluiden op Poundcake doet hij toch weer wat ongewoons, al is het slechts een moment te horen.

Mijn favorieten: het snelle Judgeman's Day; Pleasure Dome houdt gedurende bijna zeven minuten wel mijn aandacht dankzij opbouw, melodieën, riffs, drumwerk en gitaarsolo; het swingende The Dream Is Over met pakkend refrein, fraaie gitaarsolo en zo'n heerlijk koortje van Michael Anthony; uiteindelijk toch nog piano in Right Now, mijn favoriet van de plaat dankzij de melodie; het verstilde 316 en de eindriff van Jump die in Top of the World een tweede leven kreeg. Dat zijn bij elkaar 20 minuten, waarvan het merendeel dus in de tweede helft.
Mijn mening wijkt af van menig fan van Van Halen: in Nederland haalde F.U.C.K. in augustus '91 #24, in de VS net als de vorige albums #1. De singles daar: Top of the World #27 in november '91 en Right Now #55 in maart '92.

Ten slotte: ben ik de enige die bij de riff van Man on a Mission de hele tijd Rag Doll van Aerosmith in het hoofd krijg?