Eric Clapton - Pilgrim (1998)

Dat Eric Clapton een begenadigd gitarist is, weet iedereen. Dat hij ook een goede songschrijver is, bewijst hij met dit album. Stuk voor stuk pareltjes. Vooral 'River of tears' is wondermooi. Ik mis een beetje de agressie in zijn gitaar die hem ooit kenmerkte, maar toch is een 5 verdiend, want die nummers zijn zo doorleefd. Een talent zoals er weinigen zijn. Ik kijk de laatste tijd vaak naar de dvd van de Reptiletournee, waar hij ook enkele nummers van 'Pilgrim' live brengt. Het is telkens weer genieten. Die gitaarsolo's zijn onnavolgbaar. Met de ogen dicht haalt hij alles uit zijn gitaar. Schitterend!

Een veel te laag gemiddelde voor een super cd. Clapton is verguisd door liefhebbers van zijn eerdere werk omdat het veel te veel 'nieuwe' invloeden zou hebben (drumcomputers e.d.) maar ik vind het een dijk van een cd, zoals dream zegt: doorleefd.

Wat een spuuglilleke cover zeg.

Ik zal hem nog eens beluisteren .
Was er destijds niet echt weg van.
Dat kwam inderdaad door de drumcomputers.

Broken hearted is van grote schoonheid

Ja, de ontwerper van deze hoes werd daarna opgeknoopt aan de hoogste boom...

Gelukkig is de muziek ietsje beter, maar Clapton kàn stukken beter, want dit klinkt eigenlijk toch geweldig gepolijst en glad.
Foute productie, zoveel is zeker.

Ik heb hem, maar draai hem niet te vaak, een veeg teken.

Momenteel zit ik "Blues" ter herbeluisteren, véél meer de Clapton waar ik van hou.

My Father's Eyes, Pilgrim en Fall Like Rain zijn voor mij nog de nummers die de meubelen nog wat redden.

Meneertje Middelmaat slaat toe, helaas.

***

wat ik zo storend aan deze plaat vind zijn de drumcomputers. Er zit geen leven in deze computers, gewoon dood!? Waarom deed Eric dit? Het is zeker voor ieder drummer een eer om voor Eric Clapton te drummen.. En een goede drummer te vinden was zeker niet het problem.

Ik heb het bij deze muziek ook niet zo voor koude kille drum-machines.
Die horen wèl thuis in electronica, Kraftwerk komt daar schitterend mee weg, bij de muziek van Clapton passen die totaal niet, toch ?

Met je eens, dit soort electronica horen niet bij de Blues.

Matige cd. Vind het hier en daar zelfs wat slaapverwekkend. Geef mij maar die The Story cd of Cream werk. Ik zit hier te twijfelen ttussen 3* en 2.5*. Voorlopig maar ff in zn nadeel dan. 2.5*

De drumcomputers, de gladde productie en het gebrek aan lijn doen dit album de das om. Als je je daar doorheen worstelt, bevat deze cd genoeg juweeltjes. Bijvoorbeeld het ingetogen River of Tears (na een slaapverwekkend, bijna twee minuten durend intro), het melancholieke Broken Hearted, de ingetogen woede van One Chance, Sick & Tired en She's Gone en het wonderschone Needs His Woman. Dus toch maar 3.5*.

De CD begint met het slappe Fathers eyes, om vervolgens over te gaan in de twee absolute hoogtepunten, het prachtige river of tears en het zwoele Pilgrim, het duurt vervolgens 7 nummers voordat ik weer een hoogtepunt hoor in Needs his woman en ook de afsluiter inside of me is o.k, de rest kan me niet wakker houden. De plaat zit te perfect in elkaar waardoor er maar weinig ruimte is voor echte muziek, teveel computers en dat soort gedoel, terwijl Eric gebaat is bij puurheid, maar de paar hoogtepunten zijn goed genoeg om de een 3,5 te geven.

de eerste 3 nummers zijn zeer goed , daarna valt de pudding in elkaar en wordt het zelfs vervelend

Lekkere plaat van Eric Clapton. Deze CD gaf ik mijn vader cadeau voor zijn verjaardag zo'n 10 jaar geleden. Mijn vader was zelf helemaal weg van het nummer Circus. Ik heb een andere favoriet, My Father's Eyes!

Ik heb nooit zo goed begrepen waarom E.C deze plaat heeft gemaakt .
Moet een man met een behoorlijke staat van dienst als hij terug gaan vallen op een modern geluid waar zijn gitaar amper spuwt .
My Father's Eyes is een aardige song en ook de titelsong kan ik nog aardig waarderen .
Maar al snel wordt duidelijk dat dit album een dieptepunt is .
Te weinig ballen , te weinig echt goede songs en een misplaatste poging tot het maken van hedendaagse R&B ( in een paar songs)
De producer Simon Climie heeft weinig respect getoond voor de artiest Clapton . Al had hij zelf ook beter moeten weten natuurlijk .
Een plaat om snel te vergeten .

Precies ook de nummers die me aanspreken, Michel!
Raar, dat na het uitstekende Bluesalbum "From The Cradle", Clapton met zo'n melig en halfbakken middle-of-the-road album afkomt dat dan nog half verzuipt in een plastieken productie.
Slechte beurt voor de grootmeester.

vergeet Broken hearted niet!!!!

Ik vind de productie en vooral de drumcomputers (zo'n beetje de gehele cd storend aanwezig) ook de cd volledig ontsieren.

In de basis zijn de nummers op zich helemaal nog niet zo slecht, Clapton neemt ook uitgebreid de tijd.

Maar dat, plus een nauwelijks in actie komende gitaar maken het geheel uiterst flauw, dus inderdaad een 'slechte beurt voor de grootmeester', Patrick!

Heb 'm dit weekend weer eens opgezet en mijn gedachte gingen ook weer naar zijn live-optreden in Thialf (wat overigens een drama was, aangezien hij geen enkele solo voor zijn rekening nam).

Erg poppie en totaal 'niet'-Claptonwaardig. Hiervoor werd aangegeven dat vooral de eerste 3 à 4 nummers goed zijn, maar bij de accoorden van My father's eyes krijg ik al lichtelijk jeuk.
Voor mij erg zeikerige nummers en halverwege ben ik afgehaakt. Een aantal nummers zijn absoluut de moeite (Circus is bijvoorbeeld tijdens concerten subliem gespeeld), maar over het algemeen valt dit album met Money & cigarettes bij mij totaal niet in de smaak.

Redelijk goede plaat van eric. Een tikkeltje lang meschien ruim 75 min. En er had inderdaad wel eens wat meer guitaar werk van de oude meester op mogen staan. Maar ik tel toch nog heel wat lekkere nummers. Al met al gewoon een lekker clapton schijfje

Geen beste worp van Clapton.Het begint nog aardig,maar naarmate de plaat vordert,lijkt alle fut eruit te schieten.Daarbij duurt hij ook nog eens een half uur te lang.Tel daarbij op een productie die Clapton niet past en je komt uit op man's meest matige album uit een prachtige carrière.

Eén van zijn mindere albums. Het klinkt mij te bezadigd mede door de gladde productie en R&B-invloeden. Het gebruik van een drumcomputer vind ik hier misplaatst en vloekt met de stem van Eric Clapton. Wat de songs betreft, de eerste 3 vind ik sterk maar nadien zijn de hoogtepunten veeleer schaars (Fall Like Rain en Born in Time vind ik ook nog goed). De lengte doet het album ook geen goed.

"Pilgrim" is op zichzelf best een prima album van Eric Clapton. Toch is er ook het nodige op aan te merken. Zo is de productie, en met name dat van de drums, erg geforceerd en kil. De elektronische drumsound past gewoon niet bij de muziek van Clapton, en mist dus warmte. Ook de gitaren klinken bewerkt en er zit soms een vervelende delay op het gitaargeluid. Dat het gitaargeluid niet prominent aanwezig is en dat er de keuze is gemaakt voor het liedje en niet zozeer voor het etaleren van de gitaarklasse van Clapton, daar kan ik nog wel inkomen. Maar dan moeten of de liedjes wel heel sterk zijn, of het geluid moet authentiek blijven. De liedjes zitten best goed in elkaar, maar uiteindelijk doet de drang naar een moderne sound het een beetje de das om. Dat is best jammer, want live komen de liedjes van "Pilgrim" goed tot hun recht. Luister maar eens naar het livealbum "One More Car, One More Rider". Bij "Sick and Tired" en "She's Gone" veer ik nog even extra op, omdat die nummers nog het dichtste bij het bluesgeluid van weleer staan. "Pilgrim" is zeker niet slecht, maar in mijn ogen wel een gemiste kans. Hier had meer ingezeten.

Ik vind het wel een behoorlijk mooi album eigenlijk. Vind de percussie en productie waar velen over spreken helemaal niet verkeerd. Soms zelfs behoorlijk smaakvol, zoals wanneer het invalt op het prachtige Broken Hearted. Ook vind ik hem hier bepaald niet uitkomen als een matige zanger, wat je ook wel eens over hem hoort.

Plaat heeft een hele verzorgde sound, en daar is in mijn beleving in deze zeker niets mis mee.

Een verrassend goed album van Eric, en dat ondanks dat er gebruik gemaakt wordt van een drumcomputer. Zijn gitaarspel is subtiel, zijn liedjes zijn mooi en haast ontroerend van eenvoud. Een echte aanrader.

Meh. Paar aardige nummers maar allerlei vervelende jazzrock drumcomputer muzak er onder.

Kreeg een like voor mijn berichtje van een tijdje terug.

Warme dank daarvoor.

Want hierdoor ben ik nu weer eens naar Broken Hearted aan het luisteren. Pareltje wat mij betreft die in de tussentijd wel tot mijn favorieten is gaan behoren en in die hoedanigheid zeker is blijven hangen.

Prachtig gedaan met dat kleine riffje met dat subtiele tremolo effect erop.

En erg mooi gezongen bovendien.

na jaren stof happen en na het zien van beide delen van “ het uur van de wolf “ weer eens beluistert, en het vreemde is dat ik deze cd toen een dieptepunt vond maar nu ineens is het kwartje gevallen. De plaat bevat een reeks hele sterke nummers die in een soort onderkoelheid worden neergezet. De productie die mij toen tegenstond, kil en afstandelijk, vallen nu op zijn plaats en horen in de context van de plaat.

Bijzonder hoe de meningen hier uiteen lopen. De ene vindt het een prachtig juweeltje, de ander weer een draak van een cd...
Gezien de tijd waarin de cd opgenomen is de drumcomputer niet echt opmerkelijk maar wel jammer. De nummers hadden beter verdiend. Misschien had er dan wel net iets meer power en afwisseling in de tracks gezeten. Maar ach, zoals de cd nu wegluisterd is het toch zeker een mooie plaat waar meer dan voldoende m ooi, subliem en knetterend gitaarwerk opstaat. Maar ja wanneer je je stoort aan dat eentonige drumdeuntje dan kan me voorstellen dat het lastig is om de hele cd af te luisteren...
Toch zeker 4 sterren waard, wat mij betreft.

Dit blijft voor mij een mooi album ondanks de drumcomputer. Het is een rustig album zonder de gitaarsolo's, maar voor mij is Clapton meer dan die schitterende gitarist. Hier toont hij zich als een singer-songwriter. De melancholieke sfeer van dit album bevalt me.