Josef K - The Only Fun in Town (1981)

Op reis door new wave in 1981 kom ik van de Belgische synthpop van Telex bij het Schotse (Edinburgh) Josef K. Hier domineert een wat rammelende gitaar, wat niet kan verhinderen dat de bas vooraan in het audiobeeld staat, terwijl drums en zang eveneens wat naar de achtergrond zijn gezet. Een aparte combinatie, zeker omdat de baslijnen van David Weddell niet per se zingen zoals genregenoot David Hook bij Joy Division deed.
De groepsnaam verwijst naar de roman Der Prozess (voltooid in 1915, tien jaar later uitgegeven) van Franz Kafka, wiens werk zich in 1981 mocht verheugen in een groeiende belangstelling. De vervreemding en het absurdisme van de wereld die hij zo sterk verwoordde, waren hoorbaar van invloed op de sfeer op Josef K's enige album The Only Fun in Town.

Ja, ook bij Josef K klinkt wat ik destijds doomwave noemde en wat tegenwoordig onder postpunk wordt geschaard. Josef K heeft daarbij wel degelijk een eigen geluid, vooral vanwege de krassende gitaarpartijen van Malcolm Ross. In zijn spel zit de energie van punk maar dan zonder distortion. Drummer Ronald Torrance moet dan ook hard werken en doet dat vol verve, terwijl de zang van Paul Haig opzettelijk ietwat verwaait.
Meestal horen we uptempo muziek, al gaat in It's Kinda Funny even de voet van het gaspedaal en ook Heart of Song is iets kalmer. Enige nadeel is dat ik vaak pakkende licks of zanglijnen mis, maar de berichten hierboven bewijzen dat er zát mensen zijn die dat anders beleven. Favorieten heb ik desondanks wel: Crazy to Exist en 16 Years springen eruit.

Vijf albums geleden was ik bij genregenoot Red Zebra, waar één en ander bombastischer werd aangepakt. Bij Josef K dus een "dunner" geluid, verpakt in elf vrij korte nummer die bij elkaar nog geen half uur duren. Opvallend dat het bij slechts één album bleef, al leert rondkoeklen dat de leden hierna bepaald niet stilzaten.
In Oor was Bert van de Kamp destijds niet zo positief, zie hier voor een fragment van zijn recensie. Met onder andere de zinnen: "De naam is interessanter dan de groep, de hoes mooier dan de plaat. Opgewonden gitaarriffs, nerveuze zang, schoolkrantpoëzie."

Josef K, een relatief onbekende naam in de postpunk, minimaal interessant voor hen die wat met dat subgenre hebben. Ondertussen vervolgt mijn reis bij de tweede van het Amerikaanse Tuxedomoon.