Stendeck - Sonnambula (2009)

Speciaal voor bas dan:

Nummers als 7 en 9 draaien in sommige gedeeltes om een vrij eenvoudige drumcomputer waar uiteraard veel meer lagen omheen worden gebouwd dan in de jaren 80 het geval was. Maar als die klanktapijten even wegvallen, zitten er gewoon gedeeltes in die nummers waar ik zo de zang zou kunnen horen binnenvallen, bij wijze van spreken. Ook het gedeelte na het intro van 6 klinkt bijna als een rockband. Vandaar mijn associatie. Als dat tegen het zere been is van mensen die er prat op gaan veel meer van dit soort muziek te weten dan ik (da's inderdaad niet zo moelijk, want ik kom niet veel verder dan dit en wat van Gridlock en Keef Baker) dan is dat maar zo.

Dit is echt heel erg mijn ding, geluiden waar ik van hou
Eigenlijk absurd dat nog niemand mij persoonlijk getipt heeft

Ik wacht er nog op.. Het zal spoedig zijn!

Valt wel genoeg op bij de updates en stemmen leek me.

Laat ik dan mijn licht maar eens schijnen over dit album van één van mijn favoriete electronic muzikanten. Met het meesterlijke Blind Army Parade op de achtergrond zal ik aftrappen waar Stendeck zo goed in is en anderen vaak missen. Namelijk de juiste uitgekiende opbouw tussen dreigende melodieën, mooie euforische waves en dit binnen een nummer dat die spanningsboog perfect weet te pakken zonder dat het gaat vervelen op den duur. Ik ben inmiddels toch aardig thuis in het genre, en zoveel artiesten die dit net zo goed doen zijn er simpelweg niet. Of het leidt nergens naar, of het pakt eenvoudigweg niet.
Daarmee één van de hoogtepunten van de plaat te hebben genoemd, kan ik ook stellen dat er over de algehele sfeer vanaf het begin inderdaad wel valt te concluderen dat we hier niet met het meest avontuurlijke van zijn hand hebben te maken. Het vult eigenlijk de uitgezette koers van Faces prima aan, maar klinkt daarin nog meer als een eenheid. Muziek die de luisteraar probeert te plezieren. Mooi, dreigend, euforisch.. idm zoals hij natuurlijk al jaren wordt gemaakt. Ontdaan van de scherpe en felle randen die Can You Hear My Call? tot zo'n uitzonderlijk werk maken. Teveel soundwaves ook en iets te sferisch. Niet dat dat noodzakerlijkerwijs slecht is overigens. Maar ik hoor liever wat rauwheid en een zekere onvaste spanning terug, het is mij vooralsnog te gepolijst. Een euvel wat overigens ook al momentarisch in Faces kwam kijken.
Als andere hoogtepunten kan ik ook nog Hunters of the Last Summer Breeze (wat mij betreft ambient hoe ik hem wél kan uitstaan), Happy Little Children Playing on the Cherry Tree (juist een zeer ingehouden stukje piano van de maestro wat me eigenlijk erg aanspreekt), It Must Be Heaven en de zinderende apotheose van de afsluiter (wat me dan weer wél erg aan Can You Hear My Call? doet denken). Nouja, ik zal hem zeker nog vele pogingen geven, want het luistert weg als een breath of fresh air, heeft eigenlijk vrijwel alles in zich om mij te plezieren.
Mensen die niet van grote gebaren houden, bombast en liever hout eten dan een sappige malse biefstuk moeten hier niet aan beginnen.. maar die zullen denk ik sowieso weinig bij Stendeck of zijn subgenre-genoten te zoeken hebben. Ik hou het nog even op 4 sterren, kan nog naar boven worden bijgesteld.

Deze plaat duurt veels te lang, of althans het zijn teveel nummers...Na een stuk of tien had ik het eigenlijk wel gezien. Neemt niet weg dat dit allemaal best lekker klinkt maar voor mij gaat dit waarschijnlijk geen eeuwigheidswaarde krijgen. Daarvoor is de lijn tussen kunst en kitsch hier te dun, al die warmbloedige geluiden gaan na een tijdje een beetje tegenstaan, dit ondanks de scherpe beats (vooral in het begin).

Vreemde opmerking. Wat bedoel je daar mee?

Ik vind hem wel net zo sterk als zijn voorgangers! Bedwelmende luisterbeurt, juist in een stuk door.

Nog geen review van Onderhond ?

Er staan een tweetal regeltjes een pagina terug, daar zal je het mee moeten doen vrees ik

Moet hem nog steeds opnieuw beluisteren voor een definitief oordeel. Vond hem de eerste keer wat tegenvallen, vandaar dat ik hem wat links heb laten liggen.

Nu dan wel herbeluisterd.

Maar redelijk vreemd dit; ik hoor allerlei geluiden die er normaal tot moeten leiden dat ik dit top vind, maar toch is het niet zo. Moest op vele momenten ook zeker aan één van mijn favo platen uit dit genre denken (Gridlock - Formless), maar gek genoeg pakt het me niet helemaal. Erg raar en balen voor mij. Maar het varieert sowieso weinig en af en toe klinkte het hme wat te ''trance-achtig'' (of is dat een rare opmerking?). 3* dan maar.

Tis inderdaad minder rauw en eigenzinnig als CYHMC, maar ik ben er juist ingegroeid na meerdere keren luisteren. Heerlijke plaat om gewoon op te zetten overal en altijd. Die categorie weet ik ook te waarderen. CYHMC is me soms iets te intens om altijd te luisteren, deze gaat echt als een lentebries voorbij, terwijl hij toch scherp blijft bij momenten. De schoonheid is zijn gemak en eenvoud denk ik. En trance is het gelukkig nog lang niet, als ik die ellende af en toe weer hoor voorbij komen op de luisterplaat van de dag. Daar zou ik dus serieus ontzettend agressief van worden moest ik dat vaker horen dan nodig.

Ik besluit dat dit toch een blijver is! Eigenlijk weet Sampieri gewoon de luisteraar van hoogtepunt naar nieuw hoogtepunt te leiden, zelfs ondanks enkele rustpunten. Het blijft een van mijn zwakkere 5*, maar wel duidelijk de maximale score, omdat de plaat me nu al bijna een jaar volledig boeit, iets waar weinig albums in slagen verder.

Ik weet nog niet waarom, maar dit heeft mij na 1 luisterbeurt zo gegrepen dat ik niet anders kan dan nu al 4,5* te geven. Ben benieuwd hoe hij voor de tweede keer bevalt.. Wat een ( eindelijk weer eens ) rete vette electronische plaat is dit zeg!

Heb hem terug gebracht naar 4*. Meer reeël na 3 keer luisteren..

/Nieuw nummertje gevonden heb! Ik vind hem weer erg lekker.. Geheel in de stijl van z'n laatste plaat:
It Ended As It Started - Stendeck - Spotify - open.spotify.com

Hmm, dit album doet me de laatste tijd toch minder dan tijdens de eerste paar luisterbeurten. Na een nummer of 3 merk ik dat ik me lichtelijk begin te irriteren aan de overkill van synths en ambient waves. Allsof de beats en ritmes ondergeneeuwd worden door het klankentapijt van effecten. Dit had ik bij Can You Hear my Call veel minder. Toch maar een halfje eraf.

Stendeck vat met dit album goed samen wat 'precies mijn ding' is van alle elektronische muziek die er is. Blind Army Parade is zo gaaf, spannend en wonderschoon , ook Something special is going to happen is een fijne binnenkomer. Pas een paar keer geluisterd, en toch al een dikke 4 sterren!