Stendeck - Sonnambula (2009)

Voor wat hoort wat. Voor een goed album hoort een recensie. En over wie gaat het dit maal? Zijn naam is Stendeck en hij is een elektro muzikant uit Zwitserland. Zijn aangemaakte Wikipedia pagina doet vertellen dat hij een zeer bezig bijtje is in de industrial muziek scene. Op zich kan ik me daar wel wat bij voorstellen met zijn vorige release: Faces. Deze plaat was rouw, hard, en kon eerlijk gezegd weinig sympathie, lees: gevoel bij mij op halen. Ik kreeg er geen feeling mee. Dit in tegenstelling tot zijn release dáár weer voor: Can Your Hear My Call? Een fijn uitgebalanceerd album met mooie melodieën en fijne beats. Ik heb er een aantal keer naar geluisterd, met plezier welteverstaan. Maar toch, een echt grote artiest is Stendeck nooit voor mij geworden tussen Gridlock en Near The Parenthesis. Dit zijn nog steeds mijn favorieten op het gebied van de IDM en glitches, maar sinds deze week mag daar iemand bij staan: Alessandro Zampieri met zijn album Sonnambula. Ik had totaal geen verwachtingen van deze man. Dus aan gezet en geluisterd. Something Special is Going to Happen, is precies de juiste vertaling voor het eerste nummer. Ik kijk nog eens naar de hoes van dit album en denk direct aan kleurige bloemen die wild uit de grond schieten. Op deze bloemen liggen waterdruppels die fel blinken in de zon. Ja, zo klinkt het ongeveer. Het klinkt cliché maar na zonneschijn komt regen: na Faces komt Sonnambula. Het is een understatement om te zeggen dat het om 'mooie melodieën' gaat, en daarmee ligt de nadruk dan ook sterk op de meervoud van het woord melodie. Wat je hier hoort zijn zo veel mooie melodie-lijnen door elkaar heen! En niet alleen het eerste of tweede nummer. Nee, het hele album door! En als je van ruigheid houdt ben je hier ook niet op het verkeerde adres: in een nummer als Lullabies from the Cliff by the Raging Sea wordt je hard van de vloer getild door de beats die rap tempo langs je heen vliegen. Met veel inbeeldingsvermogen weer een titel waarbij je een hele voorstelling in je hoofd kan maken. It Must Be Heaven kent alle voorgenoemde elementen die dit album zo goed maken, en wordt begeleidt door een vaste maar haperige sample. De muziek is niet alleen oppervlakkig door een computer gemaakt, nee Piano, Synthesizer en Gitaar zijn ook aanwezig, en alleen maar ten goede, gewoon precies goed, precies fijn gebruikt. In Admira And Bosko komt de piano voor het eerst naar voren. Het klinkt direct heel oprecht en emotioneel. Het middenstuk van dit prachtige album is meer ambient geörienteerd denk ik. Vast een rare conclusie, want het zijn natuurlijk ook de beats die de muziek zo drijven. Over drijven gesproken, in Every Time I Try to Reach, You Just Fade Away wordt je niet van de grond getrokken maar getild. Zacht en langzaam glijdt je weg. Een dichte waas dat 'harmonie' heet neemt je mee. Different Exotic Forms of Ligthning and Collateral Atmospheric Phenomena wil ik ook noemen om twee redenen: het hypnotiseerende 20KHz geluid (zo hoog ongeveer) en de opbouw van het nummer, een abstract concept dat steeds voller wordt. Ja, en dat Stendeck goed met titel is heb ik nu wel duidelijk gemaakt, maar met Safari in the Blue Tails Cockatoo's Garden krijg je ook echt zo'n heerlijk vrolijk gevoel van zon, zomer, zee. Onbezonnen blijdschap door die vrolijke noten en kinderlijke melodie lijntjes. Die vrolijkheid gaat stevig door in Broken Hearts Carillon (steviger) en mondt uit op Happy Little Children Playing on the Cherry Tree. Prachtig teder nummer. Nostalgische en warme klanken, het mag geschaard worden onder de minimal piano geloof ik. Opeens komt deze term in me op: modern klassiek. Stendeck is een componist en anders wel de dirigent. In An Autumnal Afternoon in the Family's House hoor je zonlicht dat gebroken wordt door regendruppels op kleurrijke blaadjes en wat daar op volgt is prachtig: Sonnambula (Don't Worry It's Just a Dream) is de mooiste afsluiter die ik ooit gehoord heb op een IDM album. Ruizige ambient dat de definitie en essentie van het woord euforie is. Prachtig. Ik val niet zo heel snel voor een album in de IDM/glitch hoek. Vaak komt dat door herhaling, saaiheid, kopieerzucht met oude samples en emotieloze composities. Met Sonnambula heb ik een instant klassieker gevonden. Een plaat die zo kan meten met Formless van Gridlock en Go Out And See van Near The Parenthesis. Heel misschien nog wel beter. Ik denk van wel eigenlijk. En of originaliteit nou een belangrijk of onbelangrijk punt is wanneer het over Sonnambula gaat; één ding is zeker, dit is een schatkist vol met goud, edelstenen en alles wat nog meer mooi is en glinstert.

5,0*

Ik begrijp Sietses mening erg goed nu ik de plaat gehoord heb. Het klinkt - vind ik - van tijd tot tijd allemaal best lekker, maar echt verrassend wordt het nergens. Ik verwachtte eerder een IDM-plaat in de richting van Gridlock, maar dit is - inderdaad, Sietse - wel allemaal erg braaf in de maat. Geen ziedende soundscapes over de ambientwaves, maar eerder wat danceachtige effecten. Doet me zelfs af en toe denken aan een instrumentale versie van Depeche Mode. Best aardig soms, maar meer dan prettig is het niet en ik heb dan ook moeite om de hele rits in een zucht uit te zitten. Daar is het me toch wat te saai voor.

Tis inderdaad minder rauw en eigenzinnig als CYHMC, maar ik ben er juist ingegroeid na meerdere keren luisteren. Heerlijke plaat om gewoon op te zetten overal en altijd. Die categorie weet ik ook te waarderen. CYHMC is me soms iets te intens om altijd te luisteren, deze gaat echt als een lentebries voorbij, terwijl hij toch scherp blijft bij momenten. De schoonheid is zijn gemak en eenvoud denk ik. En trance is het gelukkig nog lang niet, als ik die ellende af en toe weer hoor voorbij komen op de luisterplaat van de dag. Daar zou ik dus serieus ontzettend agressief van worden moest ik dat vaker horen dan nodig.