Ten Years After - Cricklewood Green (1970)

Prima klassieke bluesrockplaat van de vingervlugge gitaarheld Alvin Lee en de zijnen.
Love Like Man is de bekendste.
Kwalitatief sterk van begin tot eind, aanrader van formaat.

****

Vanaf dit punt zijn Lee & Co doorgestoomd van blues-rock naar FM muziek. Je hoort gewoon dat ze alleen nog maar voor onpersoonlijk grote zalen en stadions staan te spelen, alle gevoel is ingeruild voor het grote gebaar dat achterin de zaal ook nog overkomt........ Niet mijn kop thee vrees ik, dit is het soort herrie wat het goed doet bij de liefhebbers van Classic Rock ..........

Zag deze liggen voor een eurotje op LP, meteen meegenomen. Prima LP met dat lekkere bleusrock geluid, ook prima zang en gitaargeluid.

Ik vind dit werkelijk een heerlijk album, en het mooie is dat op live at the filmore east de nummer nog beter klinken!

Topplaat! Vooral 50.000 miles beneath my brain, wat een geweldig nummer.

Hey Droombolus, ik vrees dat ik je niet helemaal volg. Dit is toch gewoon prima bluesrock zoals ze die altijd maakten? Staan zelfs wat topnummers op zoals 50.000 MIles Beneath My Brain en Love Like a Man.
Nou ja, zoals steeds, it's all perception, my dear!

Alle tracks gaan ( voor mijn oren in ieder geval ) gewoon allemaal in dezelfde dreun door. Ik mis gewoon de diepte die TYA hiervoor wèl in hun kon muziek leggen.

Wat zijn dan volgens jou hun topalbums, hun topsongs???

(ik hou zéér van I'm Going Home, van Hear Me Calling en zo...)

Dè fave is Undead ( Remastered & Expanded ) met Stonedhenge & Ssssh samen op een goede 2e plaats. Van de latere platen vind ik eigenlijk alleen Recorded Live nog interessant, al komt die extra lange Goin' Home uitvoering van die plaat me wel de neus en oren uit. If I'll ever hear it again it'll be too soon zoals de Chinezen zeggen .......

Yep, helemaal mee eens.

Waarom een bepaald album je favoriet van een band is ?? Tja, dat kan je niet uitleggen, dat is een gevoel. En bij dit album van TYA is dat gevoel gewoon aanwezig. Alhoewel ik ik eerlijk moet toegeven dat ie aan het eind iets inzakt als ik um helemaal draai. En dat los ik op door maar 1 kant te draaien, en de andere weer eens een week of ?? later.

Op deze plaat staan weer een aantal nummers met van die heerliijke Alvin Lee-gitaar-riffs, en die speelde ik vroeger altijd mee op mijn "eigen" gitaar : een omgedraaid tennisracket



Yep, ook mee eens. Wsch een kwestie van over-play, oftewel te vaak gehoord. En bovendien is Going Home voor mij niet eens het beste van TYA.

Vandaag de remasterd box gekocht met alle 5 chrysalis lp's dus3 cd's met extra's.
Vroeger wel de meeste lp's gehad maar ooit eens weggegven met aanschaf cd's.
Blijft of was een goede gitarist die Lee.
Love like a man en 50.000 miles beneth my brain de favorieten.

Een aantal mindere nummers maakt deze plaat minder dan bijv. het album Ssssh. Die mindere nummers zijn met name Year 3,00 Blues en Circles, maar ook Me and My Baby.
Voor de rest zijn het heerlijke bluesrocknummers waar niets mis mee is.

Deze bevalt me dan toch veel beter!

4*

Stuk voor stuk hele mooie nummers. Vooral Love like a man en het mooie trage Circles springen er uit voor mij

'Working on the road' en 'Love like a man' zijn míjn favorieten van Cricklewood Green. Had deze week ineens behoefte aan wat classic gitaarwerk en dan ben je bij Alvin Lee aan het goeie adres schot me plotseling te binnen. Fijne solo's, maar ook heerlijk stoempende riffs die de nummers als een locomotief door de kamer hengsten. Nog steeds spijt als haar op mijn hoofd (bij wijze van spreken, want daar groeit niet veel) dat ik niet naar zijn concert in 013 ben geweest een aantal jaar terug.

Eerlijk gezegd was ik Ten Years After een beetje vergeten, totdat ik weer eens wat van Woodstock aan het kijken was. Hiervoor zeker 5 jaar niet meer naar de band geluisterd. Doen we niet meer
Gelukkig heb ik nog ongeveer de helft van de Ten Years after Discografie voor de boeg. Tot nu toe vind ik Cricklewood Green het hoogtepunt. Musicmeter en Allmusic zijn het daar ook redelijk over eens zie ik.

het is leuk om bands als deze en bijv happy the man in ere te houden voor wat momenteel de klok slaat.
Ze zijn echt belangrijk geweest.

Shit, wat een geweldige productie.
Ik ben echt laat met deze band ontdekken, maar het is nooit te laat om goede muziek te ontdekken.

De balans van orgel, gitaar, drums, basgitaar en zang is helemaal perfect. En dan te bedenken dat er toen maar 4 of 8 sporen beschikbaar waren en geen harde schijven. Knappe productie, knappe band, knappe muziek.

Melodieus en ruig tegelijk!

Een periode waarin Ten Years After goed in vorm is. Cricklewood Green vind ik een prachtige tijdsopname: de bluesrock van de eind jaren zestig, begin jaren zeventig, waarbij de rauwe randjes eraf worden gehaald en steeds meer op de productie wordt gelet. Opvolger Watt (favoriet) en het latere Rock 'n Roll Music to the World (stiekume favoriet) schaar ik daar ook onder.

Openingsnummer Sugar the Road: een niet alledaags bluesrocknummer. Sterker nog, er zijn maar weinig nummers in die periode die op dit nummer lijk. Fris drumbegin, gitaar zet in, een semi-ingehoudende-gillende Lee op de zang, die vervolgens zijn stem goed onder controle houdt. Gevolgd door het vlotte Working on the Road, inclusief minuscul productiefoutje doordat er een kleine vertraging in zin. Favoriet is 50,000 Miles beneath my brain. Een langzame starter, die mooi in tempo en licht in stijl gaan versnellen en wisselen, dat mag ik wel.

Wat mij in de jaren negentig als tiener opviel en nu nog steeds opvalt: dit is geen standaard bluesrock. Dit is goede, doordachte bluesrock.

Ik vind het gitaarwerk puik. Alvin Lee speelt aardig wat gitaarsolo's, maar vaak in dienst van het nummer in plaats van het te uitgebreide soleerwerk. En wat ik in de laatste jaren me steeds meer realiseerde: Alvin Lee is een beetje ondergewaardeerd als tekstschrijver. Op sommige nummers in zijn catalogus kan het behoorlijk beter, doch hij heeft de nodige pareltjes. Op dit album het mooie ingetogen en rustig gehouden akoestische Circles en ietwat onheilvoorspellende As the Suns still burns away. Ook bij dit laatste nummer: als ik aandachtig let op de componeerstijl van dit nummer, valt me op dat er niet zo veel nummers met dit nummer zijn te vergelijken.

Vandaag weer gedraaid. Met veel plezier genoten, waardoor ik op het idee werd gebracht om deze recensie te schrijven.

Ik vind het maar een hoop onzin die je hier uitkraamt eerlijk gezegd. In ieder geval doe je dit album tekort met deze kwalificatie. Er is zoveel meuk gemaakt, daar hoort dit mijns inziens niet bij. Eerlijkheidshalve moet ik er bij zeggen dat ik niet de leeftijd heb om ze destijds live te hebben mogen aanschouwen, maar 52(!) jaar later klinken de nummers op dit album voor mij nog steeds urgent. Ik vind dit helemaal geen standaard FM muziek. De drive achter nummers als 50,000 Miles Beneath My Brain en Working On The Road doen het ook nu nog steeds goed. Slowstarter As The Sun Still Burns Away is ook een allesbehalve standaard nummer als je het mij vraagt. Ik dank in ieder geval mijn vader dat ik dit ooit uit zijn platenkast heb getrokken...

Ik kan Droombolus niet volgen als hij beweert dat het allemaal hetzelfde klinkt. Er is een countrynummer, een jazznummer en een soort van folknummer (waar Lee redelijk vals klinkt) te horen naast het bluesrockgestamp. De stem van Lee mist de nodige spanning en ook bij zijn gitaarwerk krijg ik geen WOW gevoel. Aardig, niet meer.

Een bluesy opener gevolgd door een meer trancy nummer dat de toon zet voor een plaat die gedomineerd wordt door drie lange en zware psychedelische gitaarerupties. Wat mij betreft vormen 50,000 miles beneath my brain, Love like a man en As the sun still burns away dan ook het hart van het album, en grappig genoeg hoor ik in die lange gitaarjams ook dingen die ik zo'n twintig jaar later terug zou horen in de lange rock/dance-hybrides van bands als de Stone Roses, de Inspiral Carpets en de Verve.
        Die twee sterke openers en drie enorme monsters hebben wel als ongewenst bijverschijnsel dat de overige drie nummers een beetje tussen wal en schip vallen, waardoor ik Year 3,000 blues en Me and my baby bijna als melige country- en jazz-pastiches ga zien, en Circles vind ik zelfs het dieptepunt van de plaat, met die saaie akkoordenstructuur en steeds die standaard-loopjes van de Spaanse gitaar om de regels na de zang op te vullen – het komt op mij persoonlijk heel erg halfzacht over, alsof dit een idioom is dat Alvin Lee niet beheerst maar waar hij toch zo graag goede sier mee wil maken.
        Maar goed, door de overige vijf nummers is dit aan het einde van de rit toch een uitermate sterke plaat, met wederom applaus voor het pompende en elastische baswerk van Leo Lyons – natuurlijk gaat de meeste aandacht uit naar het gitaarvuurwerk, maar daaronder legt Lyons toch wel een erg lekker melodisch en ritmisch bedje neer.

Vergeleken met de vorige platen toch wel een stuk beter. In mijn oren minder oudbollig, wat ik nog wel een beetje had bij Ssshh, en de productie is natuurlijk een heel stuk beter dan Stonedhenge. Cricklewood Green brengt voor mij een eerste lading aan leuke en herkenbare tracks die ik vrijwillig nog wel eens vaker op heb gezet los van het album. Nemende een '50,000 Miles Beneath My Brain', 'Love Like a Man' en vooral 'Sugar The Road' waren voor mij toch wel de echte uitschieters hier, Sugar The Road kende ik overigens ook al.

Sfeervol, swingend en een hele leuke mix waarbij de nummers zichzelf afscheiden tussen rock, blues en ook nog eens een paar combo's daarvan. Heerlijke plaat van TYA die ik ongetwijfeld nog veel vaker op ga zetten, want zo leuk vond ik het wel!