Mando Diao - Give Me Fire! (2009)

Mando Diao met hier en daar een vuurtje

Op Pinkpop-maandag kon het grote publiek kennismaken met de 5 jonge gasten van Mando Diao (inclusief een aantal achtergrondzangeressen). Met hun vijfde album (Give Me Fire!) werd dat dan ook meer dan tijd. Maar niet alle nummers geven vuur.

"De band heeft voor Give me Fire! veel televisie en Tarantino films gekeken en de handen ineengeslagen met een Zweedse hiphop-producer." (Bron: Podium Info)

Hun eerste single Dance with Somebody is een vrolijk nummer waar ik niet stil bij kan zitten en wat regelmatig ronddanst in mijn hoofd. Waarschijnlijk wordt de tweede single Gloria en ook dit is een mooi nummer. Alle Gloria’s van deze wereld kunnen toch trots zijn dat zij in de popwereld zo mooi worden toegezongen (ook door bijvoorbeeld Van Morrison en U2).

Mando Diao, genoemd naar een nietszeggende naam die in een droom van bandlid Björn Dixgård voorkwam, is een garagerockbandje uit Börlange (Zweden) en is reeds sinds 1995 (toen onder de naam Butler) bezig aan de weg te timmeren. De ongepolijste rockmuziek is op hun laatste album al redelijk gladgestreken en voorzien van invloeden uit de Britpop en Dance.

In een aantal landen, waaronder Luxemburg en Oostenrijk, zijn ze reeds overtuigd van de kwaliteit van de band en daar heeft hun single Dance with Somebody de eerste plaats van de hitparade reeds bereikt. Nederland loopt nog een beetje achter maar zal mogelijk snel volgen.

Helaas ben ik niet over alle nummers even enthousiast. Naast de eerder genoemde kneiters is er helaas weinig te genieten. Een recensent van Podium Info noemt het zelfs zeurmuziek, maar dat gaat mij net iets te ver. Zo vind ik High Heels ook een mooi ‘spook’nummer en het titelnummer kan mij ook plezieren. Maar of dit genoeg is om het album aan te schaffen moet een ieder maar voor zichzelf bepalen.

Tekst is overgenomen van mijn weblog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Mando Diao. Exotische garagerockers uit het koele Zweden. Opgemerkt tijdens Pinkpop 2009 -een verrassing- en inmiddels aardig in de Nederlandse hitlijsten geworteld.

Het vijfde album van deze heren (met achtergrondzangeressen), maar zo enthousiast als een debuut. Verdomd zelfverzekerd en met een hoog doe-het-zelf (lees: Ikea) gehalte. Maar is het ook een goede plaat? Bij vlagen wel, af en toe niet. Grootste manco is de houdbaarheidsdatum van de nummers. Hoe aanstekelijk ook, na enkele draaibeurten heb je het eigenlijk wel gehoord. Met dertien tracks en één weggemoffelde toegift blaast Mando Diao bovendien net iets te hoog van de toren.

Sterkste troeven: een zanger (Bjorn Dixgård) die bepaald niet bang is voor de microfoon, gitaren die klinken alsof de versterker op springen staat, swingend koper, wulpse achtergrondzangeressen en ook nog de kunde om rauwe garage te mixen met een vleugje elektro uit de jaren '80.

Jammer dat het merendeel van de songs niet kan tippen aan de klasse van pakweg Dance With Somebody en Gloria.

Blue Lining White Trenchcoat klinkt als The Pixies op de commerciële tour. De wat onbesuisde opener, beduidend minder gepolijst dan Dance With Somebody. Maar wel een daverende brok energie.

En dan Dance With Somebody , de slimme zomerhit. De grote meezinger, letterlijk. Na Pinkpop heftig gedraaid op 3FM en zie, een onbekend groepje uit Zweden scoort een megahit. Met een Vox-orgeltje dat heftig knipoogt naar the eighties.

Ook Gloria mag er wezen. Na U2, Van Morrison en The Doors is het nu de beurt aan Mando Diao. Brandende Caribische disco, vurig gezongen. De tweede zomerhit in spe.

Vervolgens haalt het lome High Heels het tempo uit de plaat, maar Mean Street klinkt gelukkig als de eerste dag van je zomerverlof. Ook het rifje van Maybe Just Sad -in Zweden maken ze ook gewoon Britpop- is de moeite.

Maar dan...De dromerige akkoorden van het instrumentale A Decent Life klinken wel heel erg bekend in de oren, en titelnummer Give Me Fire heeft eerder de allure van een aardig b-kantje. Daarna komt het ook niet meer echt goed. Te veel nummers met te weinig zeggingskracht. Te veel nummers vooral.

Okee, de frisheid van het begin komt met het Franz Ferdinand-achtige Go Out Tonight voorzichtig tot leven en het olijke trompetgeschal van The Shining zorgt ook nog voor een vrolijke noot.

Lekkere zomerplaat, niet meer en minder. En ik ben meer een herfstmens.

Beetje wisselvallig, en daardoor niet zo leuk als hun vroegste werk, maar nog altijd de moeite waard. Blij dat ze er nog zijn.