Iron Maiden - A Real Live One (1993)

Als tiener vond ik dat ook mooi. Nu stoort het me wel eens. Vooral bij Maiden, een band die vrijwel nooit scheldt in de teksten, komt het nogal onnatuurlijk en geforceerd over als Dickinson als een Rotterdamse havenarbeider tekeer gaat. Bij Slayer stoort het me ook wel eens.
Anderen hebben humor genoeg om het wel leuk te maken. zoals James Hetfield bijvoorbeeld.

Ik vind dit een prima live-album. Mooi overzicht van de nummers van '86 t/m '92. Al komt Somewhere in time er met 1 nummer wel bekaaid vanaf.
Ik vind het geluid wel goed. Je hoort toch alles? Hier en daar hoor je wel solo's die op het randje zijn van "het gaat net goed", maar eigenlijk leeft de muziek daardoor alleen maar meer.
Wat mij betreft een enthousiast live album met veel sfeer.

De tegenhanger van 'A Real Dead One'. Beide live-albums bevatten nummers uit de tour die na de release van 'Fear of the Dark' werd ondernomen, maar terwijl 'A Real Dead One' focust op de eerste vijf albums, krijgen we hier het (toentertijd) recentere spul te horen, afkomstig van 'Somewhere in Time', 'Seventh Son of a Seventh Son', 'No Prayer for the Dying' en 'Fear of the Dark'. Dat er maar liefst vijf nummers van dat laatste album opstaan, is logisch, aangezien de tour er kwam na de release van dat album. Wat ik wel jammer vind, is dat er slechts 1 song van 'Somewhere in Time' op de plaat staat (één van favoriete albums van Maiden). Geen 'Wasted Years', bijvoorbeeld. Zonde!

De geluidskwaliteit is even pover als op 'A Real Dead One', maar de nummers komen bij mij net wat beter binnen. 'Can I Play with Madness' en 'The Evil That Men Do' zijn aanstekelijke knallers; 'Heaven Can Wait' klinkt bijna even indrukwekkend als de studioversie en 'Fear of the Dark' is toch wel een straffe song en dito meezinger. 'Bring Your Daughter... to the Slaughter' is best wel geinig, maar daar heb ik verder weinig mee.

3 sterren

Als ik me niet vergis dan is de versie van Fear of the dark op dit album de eerste waarbij het publiek de melodielijnen meezingt. Iets dat vanaf toen de trend zou worden. Waar ook ter wereld...

Het is ook aangenaam dat Bruce de intro nog niet zo 'overdreven' zong, iets wat me nu live tegenvalt en ook een goede reden waarom ik deze versie verkies boven de albumversie.
Ik vermoed ook dat het meezingen van de melodielijnen door het publiek opzettelijk versterkt is in de mix om de trend de creëren.

Redelijk maar verder weinig opzienbarend live-album, opgenomen in meerdere landen. Met de songkeuze is weinig mis, er staan geen missers of iets dergelijks op, maar het zijn nu ook weer niet de beste songs van de band. Daarnaast heb ik Iron Maiden live wel eens beter horen presteren.

Oorspronkelijk uitgebracht als twee aparte albums, maar voor mij zijn A Real Live One en A Real Dead One toch onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het was de eerste live-release van Iron Maiden sinds Live After Death en het interessante was dat A Real Dead One zich focust op nummers die gereleased werden voor Somewhere in Time terwijl A Real Live One de periode erna voor zijn rekening neemt. Qua setlist is A Real Dead One de meer interessante, qua kwaliteit is A Real Live One de betere. Dezelfde hekelpunten blijven overeind (het feit dat dit 11 nummers zijn verspreid over 9 venues doet de algemene flow geen goed), maar de band lijkt ook net iets vlotter te spelen. Wat op zich vreemd is aangezien alle nummers - dus van beide CDs - uit de Fear of the Dark tour in 1993 komen. Misschien zaten de oude nummers gewoon niet meer zo goed in de vingers? Ik was er alleszins niet bij in 1993, maar ik heb in de loop der jaren Iron Maiden zowel persoonlijk (die Somewhere Back in Time tour in 2008 op Graspop!) alsook op officiële release (ik blijf een groot zwak hebben voor Death on the Road, ook wel dankzij de atypische setlist) beter geweten. Uiteindelijk is A Real Live/Dead One een release die ik niet gemakkelijk zal verkopen, maar dat is vooral doordat die onderdeel is van die collectie waarmee je de hoes van het eerste album mee kon maken. Veel draaibeurten gaat deze en zijn tegenhanger echter niet meer krijgen vermoed ik, of ik moest opeens een nachtelijk bezoek van Eddie krijgen.