Styx - The Serpent Is Rising (1973)

Styx brengt steeds meer simfonische invloeden in de muziek, naast de rock georienteerde nummers. Dat geeft een degelijk en solide album, met behoorlijk sterke nummers. Een beetje buitenbeetje is het door John Curulewski geschreven nummer "As bad as this", met het grappige geintegreerde "Plexiglass Toilet".

Al 3 stemmen, dit kon nog wel eens een grote jongen worden!

Merkwaardigerwijs een (zelfs onder de kenners) wat ondergewaardeerd album uit Styx' vroege jaren. Voorwaarde om hiernaar te kunnen luisteren is wel de capabiliteit een en ander met een knipoog te beluisteren, maar dan vinden we hier inderdaad een later populaire AOR-band die de elementen in de smeltkroes goed gescheiden aan weet te bieden. Witch Wolf is een sterk rockende opening, maar mijn twee aangevinkte favorieten zijn toch het titelnummer en The Grove of Eglantine. Het plexiglazen toilet levert altijd een glimlach op. Als dat laatste je niet gegeven is, kun je inderdaad je heil wellicht beter elders zoeken.

Afijn, een score: 3½*

In 1974 kwamen 2 LP's uit van Styx nml 1 in februari en 1 in november.
Deze kwam eerder uit als "Man of Miracles" die echter in de MM index als derde staat, het is maar dat u het weet.

Op deze plaat profileerde James Young, dat is die gitarist met dat lange blonde haar zich voor het eerst als songwriter.
En eerlijk is eerlijk, alhoewel ik kort door de bocht zijn composities vrijwel altijd als de minste van vrijwel elke Styx plaat vind tekent hij hier voor het sterkste nummer nml "Young Man".
Dat vind hij zelf blijkbaar ook want hij heeft het later nog eens opgenomen op een solo CD.
Het is een stevige song met veel dynamiek, een akoustisch begin en veel hard zacht stukken met een tegendraadse keyboardsolo.
Is eigenlijk 1 van de beste songs van de eerste 4 platen van Styx.
Verder tekent hij nog voor de openingstrack "Witch Wolf", een typische rechtoe rechtaan rocker die hij later nog meer zou schrijven.

Dan hebben we nog die andere gitarist John Curulewski die met 3 nummers vertegenwoordigd is op deze vreemde Styx plaat.
Hij begint goed met "As Bad as This", een dromerig akoustisch riedeltje met zijn lage stem die hoe simpel ook blijft boeien.
Wat jammer dat na een paar minuten de meligheid de overhand krijgt want het 2de gedeelte van die song genaamd "Plexiglas Toilet" slaat echt helemaal nergens op !
Het "22 Years" van hem is maar meteen het minste nummer van de plaat maar gelukkig tekent hij ook voor "The Serpent Is Rising".
Is mijn favoriet nummero 2 van deze CD, ook veel dynamiek hierin en lekker (over the top) bombastisch.

"Krakatoa" is wat gepraat en vage synthesizer geluiden en gaat over in het "Hallelujah Chorus".
Ook erg melig maar wel erg overtuigend en goed gedaan die massale koor samenzang.

Dennis DeYoung komt met de degelijke tracks 2,5 en 7.
"The Grove of Eglantine" en "Jonas Psalter" zijn vrij log en James Young zingt er ook lead vocals op mee.
"Winner Takes All" is wat luchtiger van toon en klinkt vrij commercieel.

Het schijnt dat Styx dit album als hun slechste beschouwd maar ik ken er wel een paar die minder zijn als deze.
Is wel de meest afwisselende, ook al staan hier geen mierzoete Dennis DeYoung ballads op.

En dat is natuurlijk redelijk kenmerkend voor die eerste Styx cd's. Zo bont als met 'Babe' zou DeYoung het de eerste jaren niet maken.

Ik vind dit ook geen slecht Styx album. een paar vreemde zaken zoals Krakatoa.
Ik blijf ook hier de bijdragen van John Curulewski de minste vinden. Die overgang op As bad as this is tenenkrommend.

Dan dicht je hem nog de titelsong toe, maar eigenlijk is dat, net als Winner takes all, geschreven door Charles/chuck Lofrano. Een zwager van Dennis DeYoung. Misschien dat er iets aan geschaafd is (aan de teksten) en dat daardoor hun namen er nog bij zijn gezet.
Op het volgende album Man of Miracles en zijn laatste nummer op Equinox zijn er helemaal geen solo bijdragen meer van Curulewski,

DeYoung en James Young halen hun gebruikelijke niveau, enigszins met de hakken over de sloot. En dat terwijl het begin zo veelbelovend was, met Witch wolf en The grove of Eclantine.

Maar er zit hier enige stilstand in de ontwikkeling. Ze zouden dat op opvolger Man of Miracles beter gaan doen. 3,5 eigenlijk maar vooruit, een halfje extra voor het overschrijden van de 3*** grens.

Gisteravond na lange tijd weer eens gedraaid. Op LP, de originele Amerikaanse Wooden Nickel-versie nog wel. Ik heb ook die dubbel-CD waar de eerste vier albums integraal op staan, maar als afzonderlijk album komt-ie op vinyl iets beter tot zijn recht.

Het blijft een beetje een merkwaardig allegaartje. Enkele songs met prog-neigingen, maar ook veel rechttoe-rechtaan rockers, die - afgezien van de sterke meerstemmige vocalen door de bank genomen net te weinig onderscheidend zijn. Afgewisseld met onbegrijpelijke meligheid zoals het Plexiglass Toilet-gedeelte van As bad as this. Ach, ik kan er ook wel weer om lachen, en het is een all-time favoriet van Weird Al Yankovic, dus vooruit maar...

En eigenlijk is de plaat na acht nummers voor mij wel afgelopen. Krakatoa is wat dreigend klinkend geneuzel met geluidseffecten dat je na een paar keer wel wilt skippen, en het Hallelujah Chorus - inderdaad, uit Händel's Messiah - is weliswaar indrukwekkend, maar ik zie niet goed in waarom het op deze plaat zou moeten thuishoren.

Wel een leuke instrumentatie, want de nummers zijn verrijkt met minder voor de hand liggende instrumenten als de harpsichord. De inbreng van Dennis deYoung (drie nummers, waarvan Jonas Psalter wel op een Yes-plaat had kunnen staan) is hier kleiner dan die van oerlid John Curulewski, die hier met het titelnummer een van de sterkste bijdragen van het album levert. James Young is hier goed op dreef als zanger en voor de verandering ook als componist (Witch wolf, Young man). Toch gaan mij twee sterretjes uitendelijk naar Dennis deYoung zijn bijdragen: The grove of Eglantine en Jonas Psalter.

Geen onaardig album, maar geen hoogvlieger in de Styx-catalogus. Het zou hun slechtst verkochte album worden, maar ze hervonden zich op de navolgende platen, die tot aan Pieces of eight in kwaliteit zouden stijgen.

Niet op streaming te vinden, behalve op YouTube. Album nummer 3 van Styx, de tweede met eigen materiaal, verscheen slechts drie maanden na Styx II. Ik neem aan dat ze daarmee alle muziek uit hun liveset hadden vastgelegd in de studio.
Bijzonder is dat The Serpent is Rising redelijk verschilt van de kersverse voorganger: er wordt hier steviger en vaker progrock gespeeld. Maar net als op de voorgangers zijn er meer genrestickertjes te plakken.

Bluesachtige rockers zijn opener Witch Wolf en 22 Years. Een vleugje hippierock klinkt op As Bad as This; niet verrassend van gitarist John Curulewski, die ook al op II deze invloeden liet doorschemeren.
Gecompliceerde en stevige progrock hoor ik op Young Man en het titelnummer. De adult oriented rock waarmee Styx later doorbrak klinkt op At the Grove of Eglantine, Winner Take All en Jonas Psalter, dat afsluit met een kort Greensleeves. Op deze nummers horen we de toegankelijke Styx, stevig maar herkenbaar als een poplied.

Tenslotte staan er drie novelty songs op het album, die de beide plaatkanten afsluiten. Je kunt je eraan irriteren, je kunt erom lachen, je kunt onverschillig je schouders ophalen; ongewoon zijn ze zeker.
Plexiglas Toilet is zo’n rariteit die zelfs als hidden track op vinyl verscheen, zijn tijd vooruit. Hier klinkt opeens calypso met een zwaar (naar de maatstaven van nu: incorrect) accent. In het slot van de B-kant verbeeldt Krakatoa de chaos en het kwaad, waarna Händels Hallelujah de hemel laat doorbreken.

Mijn ontdekkingstocht door de discografie van Styx blijkt tot dusver een leuke inhaalslag en dan zou het beste nog moeten komen! Styx is hier als een puber, bezig om zichzelf te ontwikkelen. Dat gaat met horten en stoten, van briljant naar mislukt; en zelfs dan verrassend.
Zowel van het proggeweld als de aor kan ik genieten. Twee maanden nadat The Serpent is Rising verscheen, werd het van II afkomstige Lady alsnog een hit. Ben benieuwd of de band al op opvolger Man of Miracles koos voor die toegankelijker stijl, of dat ze nog even bleven "puberen".

Zoek even op The Complete Wooden Nickel Recordings, daarin zijn hun eerste 4 albums samengevoegd

Ik vind dit een matige plaat. Wel potentie dat hoor je, maar de songs zijn simpelweg nog niet goed genoeg hier. 2 sterren

Met vijf sterke nummers kom ik toch op een volle 7. Dankzij de tip van jerome988 kan ik inmiddels van de eerste drie albums al een leuke afspeellijst maken met mijn favootjes van Styx' jonge jaren!

m.i. het begin van een sterk tijdperk waar na 4 top albums volgden

Vandaag dit album eens in zijn geheel beluisterd via You Tube.

Nummers als Witch Wolf, The Grove of Eglantine en Winner Takes All kende al en vind ik alle 3 ook goed.
Young Man is hier een mooie ontdekking en samen met The Grove of Eglantine de 2 mooiste nummers hier.

De derde plaat met de toffe titel en het twijfelachtige artwork. Zo herinner ik me deze nog het meeste. Een stijgende lijn zit er ergens toch wel in, al is het maar dat de focus langzaam begint te komen. Het is de tweede en ook alweer laatste keer dat we kunnen 'genieten' van de stem van John Curulewski, die na deze plaat besloot om zich (al dan niet vrijwillig) te beperken tot gitaar, toetsen en achtergrondzang.

De plaat begint sterk met de James Young rocker 'Witch Wolf' en pakt meteen door met het sterke door Dennis DeYoung gezongen 'The Grove of Eglantine', meteen de twee sterkste nummers van het album. 'Young Man' rockt ook nog wel aardig, maar het begint voor mij wel meteen weer in te zakken. Als vervolgens Curulewski het roer overneemt met het saaie 'As Bad As This' met dat tergende 'Plexiglas Toilet' erachteraan begin ik me toch echt te ergeren. Als hij nou gewoon zijn schrijfsels zou laten zingen door Young of DeYoung zou ik het al een stuk minder erg vinden... en laat dat nou juist het geval zijn met '22 Years', wat nog altijd door Curulewski geschreven is, maar gezongen door Dennis DeYoung en James Young. Wat een wereld van verschil! Het titelnummer is ook geschreven en gezongen door Curulewski, maar dit is een zeldzaam geval waar ik het nog aardig kan hebben wat hij doet en waar het soort nummer met wel weet te boeien. Sterk prognummer waar Curulewski juist wat agressiever zingt, wat hem goed staat. Nog altijd een vreemd nummer voor Styx hun doen, dat dan weer wel.

Styx blijft zoekende naar een coherente sound. Ik begreep dat dit de laatste was in een serie albums die vrij snel na elkaar uitkwam, mogelijk zelfs tegelijk was opgenomen. Ik vind het wel de interessantste van de drie, ondanks de toilethumor halverwege. De pieken zijn hoger, de dalen nog dieper. Fantastisch is het dus nog niet, maar er staan toch een aantal van hun sterkste vroege nummers op.

1. Styx II
2. The Serpent is Rising
3. Styx