Ultravox! - Ha!-Ha!-Ha! (1977)

De laatste tijd als ik door de cd-bakken bij de platenboer aan het grasduinen ben duiken ze steeds vaker op de zeer oude albums van Ultravox, maar dan op cd. Dit zijn dus de platen uit de jaren zeventig uit de vorige eeuw met aan het roer John Foxx in plaats van Midge Ure.

In de tijd dat dit album uitkwam was de punk min of meer op haar hoogte punt. Ruige muziek en behang voor op het lichaam in de vorm van veiligheidsspelden. Ultravox probeerde daar boven te staan, maar op dit album zijn wel sporen van die tijd te vinden. De combinatie van een stem die lijkt op die van David Bowie en de vele muziek stijlen op dit album maken dit album wel tot een document van die tijd.

Heerlijke rock-muziek om lekker gek op te doen. Vooral de combinatie rockinstrumenten en de viool van Billy Currie werken goed uit op dit album. Hier en daar is een tikje verveling te horen bij de muzikanten, maar dat past wonderwel in het geheel. Na al het rock gedoe sluit dit album zeer bijzonder af. Hiroshima Mon Amour is echt zo'n track waar ik stil van wordt. Een mooie sax op een bedje van electronica waarvan ik een brok van in de keel krijg. Dit wordt nog eens versterk door de stem van John Foxx.

Dit tweede album van Ultravox met John Foxx is muzikaal een logish vervolg op het debuutalbum. Beide albums bevatten ruige punknummers, maar ook hele mooie rustige composities.

Op dit album staat het allerbeste wat Ultravox in de beginperiode heeft gemaakt: 'Artificial Life'. Ik zie dit als een absoluut meesterwerk. Een nummer waarbij ik volledig uit mijn dak kan gaan.



Heel mooi omschreven Gerard. Ik kan me je gevoel bij nummer heel goed voorstellen. Ken je ook de alternatieve versie van 'Hiroshima Mon Amour', die als bonustrack op de remaster staat? Die klinkt namelijk totaal anders, meer in de lijn van de rock/punk nummers, maar zeker ook erg fraai.

Afgaande op de recensies en de inlay van de remastered cd dacht ik een enorme bak overstuurde herrie te horen te krijgen. Dat valt dus mee. Ultravox! was toen nog wel heel anders bezig, Veel nummers zijn ruiger (bonusnummer Quirks) maar je hoort hier wel dat er meer in deze band zat dan er op het eerste gehoor te beluisteren valt. Zo hoor ik al wat Systems of Romance en Vienna doorklinken. Bizar eigenlijk om deze muziek uit 1977 nu voor het eerst te horen in 2009. In retrospectief is het gemakkelijk de verbanden te zien.. . Grappig om de live nummers van deze cd-versie te horen. Lekker beuken!

Young Savage zorgt ervoor dat dit album nog een voldoende scoort.

Veruit de beste plaat op dit album . De rest is minder tot middelmatig.

Bij mijn vinyl-versie (Engelse persing) zat ook nog een bonus single in zo'n zwart hoesje met zo'n Island palmboom erop.

Hoe heten de tracks die op deze bonus single zijn te horen? Ben erg benieuwd.

Ik heb 'm er even bijgepakt:

Het labelnummer van de single is Island WIP 6417 (1977)

- Quirks
- Modern Love

Produced By Ultravox!/Steve Lillywhite

Ik zie dat Quirks op de CD-versie als bonus track aanwezig is.
Modern Love ben ik wel eens op een Island-compilatie tegengekomen. Op mijn single hoor ik op het eind nog wat gejuich, dus een live-versie.

Eind jaren 60 t/m begin jaren 80 gaven platenmaatschappijen bij een LP wel eens een bonus single erbij. Een van de oudsten in mijn collectie is Nacht en Ontij van Boudewijn de Groot. Het waren in dat geval nummers die niet op het album zelf stonden. Mijn zus had vroeger een LP van Village People (niet mijn favo-muziek) waar een single bijzat waarop 2 nummers stonden die al op het album stonden. Ik neem aan dat die single ingekort was, want V.P. had toen albums met 6 lange tracks.
Ik herinner mij ook nog dat begin jaren 80 bij V&D het eerste album van Soft Cell met bonus single stond. Volgens mij stond alleen het b-kantje niet op het album.

Bedankt voor de uitgebreide informatie Stanley Koekblik.

Dit dus: 45cat - Ultravox - Quirks / Modern Love - Island - UK - WIP 6417

Door dit album kwam ik erachter dat Ultravox al voor het Vienna tijdperk bestond. Dit is ook mijn eerste "punk"-album. Op de albumhoes staat Punk! op. Volgens een ex-vriendin van mij was dit geen punk. Want daar zijn ze te muzikaal voor. Het zal wel...
Want door dit album ben ik ook in de punkmuziek gaan interesseren.

Easily het beste album van de band. Artpunk of cyberpunk wellicht. Beetje de gap vullend tussen de spacerockers van Hawkwind/lords en de hippie dream van Spirit's Future games. Er waren nog een paar bands in dit genre.. Punishment of Luxery.. Gloria Mundi.. .Spizz Energie.....niet veel. Maarja.. John Vox zag meer brood in digitale drums en synts en met de nieuwe zanger verloor het gelijk zijn scherpe randjes. Jammer.

Inderdaad Dudoc, met het verdwijnen van het uitroepteken achter de bandnaam wer deze band stukken minder interessant.

Oei, wat viel me dit tegen zeg!

Ik kan de Ultravox zonde Ure duidelijk niet waarderen. Compleet andere band eigenlijk.
Het is me teveel punk, en doet me vaak denken aan Roxy Music (maar dan veel slechter)

Grote vergissing voor mij, snel weer vergeten.

Eigenlijk is dit helemaal geen muziek voor mij maar de pure energie, de gierende gitaar- en vioolpartijen en de regelmatig maniakale zang met naar Sci-Fi leunende teksten hebben me altijd geboeid gehouden. Zowel deze als de 1e LP promoveerden van reel-tape, via LP naar CD en als mevrouw Droombolus van huis is gaan ze stevast in de spelert met de versterker een stuk verder open dan normaal ..........

De invloeden van Ultravox! waren ook David Bowie, New York Dolls, Velvet Underground en Roxy Music. Dus grappig dat je aan Roxy Music moet denken.

Ik zie ook een beetje een vergelijkbare ontwikkeling met Japan. Die waren in hun begindagen veel ruiger. Maar in die dagen was ik helemaal into New Wave/New Romantics en ook een beetje Ska en dergelijken. Dus dit was echt heel erg interessant en spannend. Ik kende Ultravox alleen van de Midge Ure periode. Want ik was als 17 jarige echt nog op zoek naar verbreding en de Top 40 verloor bij langzamerhand terrein. Want er was een alternatief De Verrukkelijke 15. En de Hitkrant werd ingeruild voor OOR.

Dit album vond ik in de schappen van Plato. Ik wilde hem direct luisteren en ik was meteen onder de indruk van deze plaat. Snel daarna heb ik de overige 3 albums onder het John Foxx regime gekocht.

Hier staan ook 2 van mijn favoriete Ultravox nummers Fear In The Western World en Distant Smile op.

'Hiroshima mon amour' mag er zeker wezen. Uiteraard is dat nummer de parel van het album, die ik gisteren voor de eerste keer heb beluisterd en vandaag voor de tweede keer omdat het mij goed beviel.

Er is hier niks teveel over gezegd, want ik heb exact dat gevoel.

Je denkt er blijkbaar nog wat feller over, afgaande op je stem . Voor mij is dit een prachtig album.

In het boekje van de remastered CD staat dat bij de eerste 10.000 elpee's die in oktober 1977 in Engeland verschenen dit singeltje was bijgesloten.

Ergens tussen Roxy music, punk en de latere ultravox in, met daaraan toegevoegd een scheutje maniakale gekte. Het rustige sfeervolle hiroshima mon amour is dan weer het hoogtepunt. Ook The man who dies every day vind ik een meesterwerkje.

Laatst met een kerstloting onder mijn broers, hun vriendinnen en mijn ouders, dit album op cd als cadeau gekregen. Ik draai deze weer regelmatig, de laatste week. Ik vind de nummers daarop zo geweldig, dat mijn hoofd ernaar neig om mijn stem (4,0*) op deze cd met een halfje te verhogen.

Daarnaast ben ik het eens met de bovenstaande, dat 'Hiroshima mon amour' en 'The man who dies everyday' meesterwerken zijn, ondanks de vrij lage verkoopcijfers van dit album. Dit is album is nogal ondergewaardeerd.

Bovendien heb ik de versie, met alle bonustracks erop, 'Young savage' heeft een lekker opzwepend ritme, en de remix van 'The man who dies every day' lijkt op een danceplaat uit de pionierstijd van de dance (vooral de gitaarsolo daarin vind ik prachtig).

Ik volg Alicia en doe ook een middagje Ultravox! met uitroepteken! Want ik ben niet zo van de Punk periode van/met Foxx. Bij Punk vind ik het vaak style over content.

Ha! Ha! Ha! heb ik nog niet eerder gehoord en bevestigd wederom dat ik de Midge Ure periode prefereer. Maar er zijn ook wel wat leuke nummers zoals Artificial Life dat sterk doet denken aan Japan uit zo'n beetje dezelfde periode en While I'm Still Alive is ook niet slecht. En met Hiroshima Mon Amour klinkt als één van de betere Billy Currie vehikels. Zo kan ik toch nog redelijk gemakkelijk met dit album.

Alleen de twee 90s albums van Ultravox ontbreken nog aan mijn luistergeschiedenis van deze band en alhoewel die zwaar onder vuur liggen omdat Billy Currie daar als enige originele bandlid de scepter zwaait (het is maar een vioolstok!). Ik wilde er ééntje daarvan gaan luisteren maar ze ontbreken op Deezer, dan maar RARE1.

Ik heb hetzelfde met deze en de allereerste van Ultravox. Het heeft bij mij niet zozeer met John Foxx of met Midge Ure als zanger te maken dan wel met de punk gerelateerde muziek op deze plaat. Dit album vind ik ook niet echt super op het nummer Hiroshima Mon Amour na. Op Systems of Romance vind ik de muziek al heel duidelijk wel als "Ultravox" klinken, maar nog altijd met Foxx als zanger.
John Foxx heeft trouwens na het verlaten van Ultravox nog een paar hele fraaie platen gemaakt. De jaren negentig platen hebben niet echt meer met het bekende "Ultravox" geluid te maken. Dat komt pas weer terug met Brilliant!

Ik vind het echter niet slechter, Lennon (beter zelfs). Maar voor je vergelijking van Ultravox met Roxy Music is wel heel wat te zeggen. Hiroshima Mon Amour lijkt verrassend veel op Both Ends Burning, dat op het Roxy Music-album Siren (1975) staat.

(Fatal Flowers coverde in 1989 Both Ends Burning en The Church in 1999 Hiroshima Mon Amour).

Ze houden blijkbaar niet van punk. In ieder geval niet van deze sound. En dit klinkt inderdaad heel anders dan Ultravox zonder "!". Ik vind het wel geweldige muziek. Mijn smaak is in ieder geval breder dan New Wave en New Romantics van Midge Ure. Een ex-vriendin van mij vond dit trouwens helemaal geen punk. Want daar waren ze te goede muzikanten voor. En zij kwamen geloof ik van het conservatorium.

Adam Ant, Roxy Music en natuurlij de sample uit ROckwrok die te horen is op Inertia Creeps van Massive Attack. Grappig dat een coverversie van ROckwrok vanavond in AFAS voorbij kwam tijdens het concert van Massive Attack. Het album als geheel is niet echt te vergelijken met de latere Ultravox, maar zo op zichzelf staand vind ik dit wel leuk.

Bij Ultravox had ik niet direct punk verwacht. Waar het debuut duidelijke invloeden ervan bevat, gaan de heren hiermee duidelijk verder. Ha! Ha! Ha! is niet alleen schreeuweriger geworden, maar er wordt ook beduidend meer met de rauwigheid geëxperimenteerd. Voor mij ook wel leuk om te horen dat er naast energieke punk ook een soort progressieve variant bestaat. Al zal een ander het wellicht new wave noemen. Ik ben eigenlijk niet bekend genoeg met deze genres.

Hoewel de muziek me eigenlijk net te schreeuwerig is, trekt die bravoure me ergens ook wel. Fear In The Western World en Distant Smile zijn uitstekende songs. Ik hoor veel toffe vervormingen die me doen denken aan Nirvana op In Utero. Toch vind ik het jammer dat de viool veelal op de achtergrond blijft. Dat de heren ook gruwelijk de plank mis kunnen slaan, bewijzen ze voor mij met Hiroshima Mon Amour. Over het algemeen vallen de stukjes van deze band wel in elkaar. Toch blijf ik ergens wel problemen houden met de zanger.


Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Ultravox!

Het album heeft een valse start met het vervelende Rockwrok, maar daarna krijgen we een beter gespeelde, geschreven en geproduceerde plaat dan het origineel waar we op Hiroshima Mon Amour voor het eerst ook een hint krijgen van het meer minimale synthesizerwerk van later. Zo'n track als Distant Smile is echter gewoon stevige punk (maar dan goed gespeeld) en Artifical Life is lekker experimenteel. Wederom een toffe plaat die net iets beter is dan de voorganger.

Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Ultravox!

Artificial Life

Ha - Ha - Ha! is de tweede van het Ultravox! uit oktober 1977, als punk een jaar een Britse mediahype is, pretenderd de gevestigde muziekorde omver te zullen werpen. Een bewering die vooral klonk als je de kringen rond de Sex Pistols hoorde, de groep die na een jaar tumult eveneens in oktober hun debuut uitbracht; de Ramones onthielden zich van zulke grootspraak. Het Londense Ultravox! is weliswaar minder opzienbarend maar bevond zich wel degelijk in de eerste golf nieuwe stijl.

Op Ultravox!' prima debuut uit 1976 klonk een aangename samenvatting van Britse alternatieve rock van de jaren '74-'76, plus hints op de nabije toekomst. Eigenlijk te ouderwets voor een groep die door de platenmaatschappij als punk of new wave werd aangeprezen, wat een nadeel zal zijn geweest voor de concerten: de energie van punk ontbreekt er te vaak.
Wel, dát is op hun tweede goedgemaakt. Het ene na het andere uptempo nummer vol scheurende gitaar komt voorbij, de Canadese drummer Warren Cann had daarbij het nodige uithoudingsvermogen nodig. Hiermee werd hun oude set aangevuld met knallend materiaal en in Foxx' zangstijl meen ik soms iets van Johnny Rotten terug te horen.

Maar dit is géén punk, al is die energie volop aanwezig. De meeste nummers werden geschreven door zanger-gitarist John Foxx, soms mede door Cann en bassist Chris Cross, zijn het de synthesizers van vierde co-componist Billy Currie die duidelijk maken dat de heren zich breder oriënteerden. Aanvankelijk nog heel bescheiden, zoals de eerste tonen van ROckwrok met zijn afwijkende typografie en het ingetogen synthintro van The Frozen Ones, waarna scheurende gitaren ondersteund door toetsen het nummer heerlijk uptempo laten knallen. Fear in the Western World knalt meteen met de snaredrum op elke tel en de gitaren van Foxx en Stevie Shears grommen en huilen dat het een lieve lust is.
Dan plotseling ingetogen piano: het intro van Distant Smile met later de synths en viool van Currie. Alsof we op de introspectieve tweede plaatkant van Bowies fameuze Low zitten, zó mooi. Even onverwacht is dat het op 2'40" (sorry voor de spoiler) als donderslag bij heldere hemel nog uptempo wordt, waarbij weer eens opvalt hoe goed de drums klinken in de productie van de groep met Steve Lillywhite.

Op de B-kant legt The Man Who Dies Everyday de nodige nadruk op synthesizers. Artificial Life begint klein met synthesizers en koele zang, om in vijf minuten naar een snelle gitaarclimax toe te groeien, compleet met raggende vioolsolo: prachtig! While I'm Still Alive bevat stevige, midtempo gitaarwave. Hiroshima Mon Amour tenslotte wordt gedragen door een synthesizerbeat én een saxsolo van gastmuzikant C.C. (Smith, van de groep Gloria Mundi).
De eerste oplage had een bonussingle met daarop het punkachtige Quirks en Modern Love. Die stonden met andere bonussen op de 2006-cd-heruitgave van Ha! - Ha! - Ha! en/of op de 2011-3cd-editie van verzamelaar The Island Years .

Hitsingles waren er in 1977 nog niet, reden dat dit Ultravox! dat jaar niet mijn oren bereikte. Maar als ik 'm in het echt tegenkom, schaf ik 'm aan. Knallende new wave met stevige gitaren, als contrast daarmee synthesizers en soms vervreemdend vioolspel? Helemaal fijn.
Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave en co kwam vanaf het titelloze debuut van The Flyin' Spiderz en vervolgt bij de tweede van The Vibrators. Op naar april 1978.