Ultravox! - Ha!-Ha!-Ha! (1977)

Laatst met een kerstloting onder mijn broers, hun vriendinnen en mijn ouders, dit album op cd als cadeau gekregen. Ik draai deze weer regelmatig, de laatste week. Ik vind de nummers daarop zo geweldig, dat mijn hoofd ernaar neig om mijn stem (4,0*) op deze cd met een halfje te verhogen.

Daarnaast ben ik het eens met de bovenstaande, dat 'Hiroshima mon amour' en 'The man who dies everyday' meesterwerken zijn, ondanks de vrij lage verkoopcijfers van dit album. Dit is album is nogal ondergewaardeerd.

Bovendien heb ik de versie, met alle bonustracks erop, 'Young savage' heeft een lekker opzwepend ritme, en de remix van 'The man who dies every day' lijkt op een danceplaat uit de pionierstijd van de dance (vooral de gitaarsolo daarin vind ik prachtig).

Bij Ultravox had ik niet direct punk verwacht. Waar het debuut duidelijke invloeden ervan bevat, gaan de heren hiermee duidelijk verder. Ha! Ha! Ha! is niet alleen schreeuweriger geworden, maar er wordt ook beduidend meer met de rauwigheid geëxperimenteerd. Voor mij ook wel leuk om te horen dat er naast energieke punk ook een soort progressieve variant bestaat. Al zal een ander het wellicht new wave noemen. Ik ben eigenlijk niet bekend genoeg met deze genres.

Hoewel de muziek me eigenlijk net te schreeuwerig is, trekt die bravoure me ergens ook wel. Fear In The Western World en Distant Smile zijn uitstekende songs. Ik hoor veel toffe vervormingen die me doen denken aan Nirvana op In Utero. Toch vind ik het jammer dat de viool veelal op de achtergrond blijft. Dat de heren ook gruwelijk de plank mis kunnen slaan, bewijzen ze voor mij met Hiroshima Mon Amour. Over het algemeen vallen de stukjes van deze band wel in elkaar. Toch blijf ik ergens wel problemen houden met de zanger.


Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Ultravox!

Het album heeft een valse start met het vervelende Rockwrok, maar daarna krijgen we een beter gespeelde, geschreven en geproduceerde plaat dan het origineel waar we op Hiroshima Mon Amour voor het eerst ook een hint krijgen van het meer minimale synthesizerwerk van later. Zo'n track als Distant Smile is echter gewoon stevige punk (maar dan goed gespeeld) en Artifical Life is lekker experimenteel. Wederom een toffe plaat die net iets beter is dan de voorganger.

Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Ultravox!

Ha - Ha - Ha! is de tweede van het Ultravox! uit oktober 1977, als punk een jaar een Britse mediahype is, pretenderd de gevestigde muziekorde omver te zullen werpen. Een bewering die vooral klonk als je de kringen rond de Sex Pistols hoorde, de groep die na een jaar tumult eveneens in oktober hun debuut uitbracht; de Ramones onthielden zich van zulke grootspraak. Het Londense Ultravox! is weliswaar minder opzienbarend maar bevond zich wel degelijk in de eerste golf nieuwe stijl.

Op Ultravox!' prima debuut uit 1976 klonk een aangename samenvatting van Britse alternatieve rock van de jaren '74-'76, plus hints op de nabije toekomst. Eigenlijk te ouderwets voor een groep die door de platenmaatschappij als punk of new wave werd aangeprezen, wat een nadeel zal zijn geweest voor de concerten: de energie van punk ontbreekt er te vaak.
Wel, dát is op hun tweede goedgemaakt. Het ene na het andere uptempo nummer vol scheurende gitaar komt voorbij, de Canadese drummer Warren Cann had daarbij het nodige uithoudingsvermogen nodig. Hiermee werd hun oude set aangevuld met knallend materiaal en in Foxx' zangstijl meen ik soms iets van Johnny Rotten terug te horen.

Maar dit is géén punk, al is die energie volop aanwezig. De meeste nummers werden geschreven door zanger-gitarist John Foxx, soms mede door Cann en bassist Chris Cross, zijn het de synthesizers van vierde co-componist Billy Currie die duidelijk maken dat de heren zich breder oriënteerden. Aanvankelijk nog heel bescheiden, zoals de eerste tonen van ROckwrok met zijn afwijkende typografie en het ingetogen synthintro van The Frozen Ones, waarna scheurende gitaren ondersteund door toetsen het nummer heerlijk uptempo laten knallen. Fear in the Western World knalt meteen met de snaredrum op elke tel en de gitaren van Foxx en Stevie Shears grommen en huilen dat het een lieve lust is.
Dan plotseling ingetogen piano: het intro van Distant Smile met later de synths en viool van Currie. Alsof we op de introspectieve tweede plaatkant van Bowies fameuze Low zitten, zó mooi. Even onverwacht is dat het op 2'40" (sorry voor de spoiler) als donderslag bij heldere hemel nog uptempo wordt, waarbij weer eens opvalt hoe goed de drums klinken in de productie van de groep met Steve Lillywhite.

Op de B-kant legt The Man Who Dies Everyday de nodige nadruk op synthesizers. Artificial Life begint klein met synthesizers en koele zang, om in vijf minuten naar een snelle gitaarclimax toe te groeien, compleet met raggende vioolsolo: prachtig! While I'm Still Alive bevat stevige, midtempo gitaarwave. Hiroshima Mon Amour tenslotte wordt gedragen door een synthesizerbeat én een saxsolo van gastmuzikant C.C. (Smith, van de groep Gloria Mundi).
De eerste oplage had een bonussingle met daarop het punkachtige Quirks en Modern Love. Die stonden met andere bonussen op de 2006-cd-heruitgave van Ha! - Ha! - Ha! en/of op de 2011-3cd-editie van verzamelaar The Island Years .

Hitsingles waren er in 1977 nog niet, reden dat dit Ultravox! dat jaar niet mijn oren bereikte. Maar als ik 'm in het echt tegenkom, schaf ik 'm aan. Knallende new wave met stevige gitaren, als contrast daarmee synthesizers en soms vervreemdend vioolspel? Helemaal fijn.
Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave en co kwam vanaf het titelloze debuut van The Flyin' Spiderz en vervolgt bij de tweede van The Vibrators. Op naar april 1978.