Cream - Wheels of Fire (1968)

Spoonful, met een legendarische 12 minuten lange solo van Clapton, is voor mij meteen het hoogtepunt van de cd. Onmisbaar als liefhebber van gitaarwerk a là Hendrix,Clapton, Page en dergelijken.

Een prachtig nummer van Jack Bruce is "As you said". Jazzy, psychodelisch en jazzy. Prachtig gedaan met cello. Luister ook Harmony Row van Jack Bruce. Top

Legendarisch livealbum. Ik heb hem grijsgedraaid en met kapotte hoes gekocht,Ondanks beroerde kwaliteit van mijn lp,een van mijn favorieten.Clapton op z'n hoogtepunt..? Is dit eigenlijk ooit op cd verschenen?

Spoonful rules. Was Clapton tegenwoordig nog dat soort nrs aan het maken, dan had ie aan mij een fan. maarja, nieuwe materiaal valt wat tegen.

Hij is zeker op cd uitgekomen en dan is de kwaliteit prima.

Erg goed album weer.
De live-cd is prima, de studio-cd heeft een beetje meer tijd nodig, maar dan zijn ook de wat meer afwijkende nummertjes goed te smaken.

4,5.

Eeen prachtige plaat en Eric op zijn best. Eric Clapton was altjd op zijn best als hij gebonden in een band uit gedagt wordt. Bij Cream was het de geweldige Jack Bruce, bij Blind Faith Stevie Winwood en bij Derek and the Dominos was het Duane Allman. Daarom is Eric's solowerk vaak ook een beetje maatiger

Gewoon de beste plaat gemaakt door de Cream.
De studio lp is schitterend.
De live lp is ook goed, vanwege het uitstekende basspel van Jack Bruce.

Ik ben nooit een Clapton fan geweest, en voor mij heeft Bruce vanwege zijn composities, zijn zang, zijn basspel The Cream gemaakt tot wat ze was: een supergroup.

Een andere goede basplayer was Felix Pappalardi, die deze lp ook heeft geproduced.
Felix had ook zijn eigen groep, Mountain, en luister maar eens naar de live-versie van Nantucket Sleighride. het voorbeeld van Jack Bruce, die Pappalardi

Geniale plaat!

Spoonfull springt er echt uit, de solo bezorgt me kippenvel en brengt me tegelijkertijd volledig in extase. Ongelooflijk!

(Ik wist trouwens niet dat Spoonfull een herwerking is van de versie van Howlin' Wolf)

(L) Toad (L)

Wat blijft die drumsolo toch elke keer weer geniaal

Een geniaale drummer die Ginger Baker!

Wat zijn Pressed Rat & Warthog en Anyone for Tennis toch leuke, typische Cream nummertjes. En met dit album zei Cream geheel in stijl vaarwel, met enkele enorme songs: White Room, Politician, Crossroads (om er maar eens een paar op te noemen).

Typisch Cream. Grotendeels bekend om nogal recht-toe-recht-an bluesrock, maar vaak kwamen ze onverwachts melodieus om de hoek.

Live en studio. Eerlijk gezegd beluister ik meer het live-gedeelte. Bij Pink Floyd's 'Ummagumma' heb ik dat ook zo.

Moet dit dringend eens gaan beluisteren.... Nog steeds niet gedaan!

Bij de title 'Wheels of Fire' moet ik altijd aan de uitvoering van 'The Band' denken.

'this wheel's gonna explode'

Maar die hadden het volgens mij weer bij Dylan vandaan

Wat dacht je van de opname van Julie Driscoll, Brian Auger & The Trinity (1 band wel te verstaan) uit 1968 (een hit!); de opname van Dylan dateert uit '75.

Ik raak onderhand benieuwd waar het nummer zijn oorsprong gevonden heeft .

Tijdens Dylan's herstelperiode na z'n motor ongeluk maakte hij al wel demo's ( waarvan later een selektie op Basement Tapes terecht gekomen is ). Omdat hij nog niet toe was aan het opnemen van een nieuwe plaat en zijn muziekuitgeverij besloot dat de schoorsteen toch moest roken, lieten ze een acetaat met een aantal van zijn nieuwe songs "uitlekken" naar de UK. Daarop stonden o.a. Wheels On Fire wat opgepikt werd door Jools & Auger's Trinity en Mighty Quin wat een vette hit voor Manfred Mann werd .......

OT: IMO is de studioplaat maar een wankele vertoning. Slap uitgevoerde bluesjes als Sitting On Top Of The World en Born Under A Bad Sign, redelijke maar niet echt geweldige composities van Baker ( en helemaal niks nieuws uit de pen van Clapton ) konden niet verbergen dat het bergafwaarts aan het gaan was met Cream. Het was aan Bruce om de zaak te redden ......... Deserted Cities Of The Heart is met afstand het beste nummer ......... White Room is natuurlijk ook geweldig maar lijkt schematies wel heel erg "geïnspireerd" door Tales Of Brave Ulysees van Disraeli Gears.
Op de live plaat is Spoonful gewoon goed, Crossroads legendaries ( ik heb zelfs de single nog ) en Traintime natuurlijk ook prima maar toch ook al weer een herhalingsoefening uit Bruce's Graham Bond Organisation tijd. Toad was natuurlijk de aanzet tot honderden zinloze egotripper drumsolo's in de 60s en 70s en scoort als zodanig punten in de invloeds-catagorie maar eerlijk gezegd ben ik er niet kapot van.

Cream op z'n best. Weinig gitaristen die Clapton kunnen evenaren zoals hij speelt in o.a. Crossroads. Op deze plaat is goed te horen dat Cream de voorloper is van bands als Led Zeppelin, Deep Purple en Black Sabbath. Zware gitaarriffs, beukende drums en een sublieme bassist met een geweldige stem. Wat wil je als bluesrockliefhebber nog meer? Erg jammer dat de band er na deze plaat mee stopte. Drie ego's in een band is natuurlijk een beetje te veel van het goede en het boterde al niet zo goed tussen Clapton en Baker. Toen Baker in '69 Clapton en Winwood versterkte in Blind Faith was Clapton daar aanvankelijk niet zo blij mee.

Het boterde vooral niet tussen Bruce en Baker.. Die twee konden elkaar niet uitstaan, het was zelfs zo erg dat Baker dreigde om Bruce overhoop te steken....

Klopt. Baker en Bruce lagen elkaar niet, maar Clapton was evenmin blij om Baker, die zwaar aan de dope zat, naderhand in Blind Faith te hebben. Het was uiteindelijk Steve Winwood die Clapton overtuigde om kwaliteitsdrummer Baker toch aan te nemen. Clapton wilde niets meer met Cream te maken hebben.

Laatst zag ik een documentaire over Cream. Het viel me op dat Clapton er nog fris uitziet, maar dat Baker en Bruce er uitzien als uitgezakte ex-junkies. Wat persoonlijk succes niet kan doen met een mens.

Ja, heel triest inderdaad. De moeilijke tijd voor Clapton moest toen nog komen. Zonde dat er zoveel gasten in de bloei van hun carriere naar de klote gaan door die klerezooi. Maar jah, er zijn ook wel mooie dingen gekomen (muzikale dingen) door die troep..

De beste lp (dubbel Lp in dit geval) van de Cream. Geen enkel slecht nummer, hoewel Toad mij iets te lang duurt.
Na zoveel jaar staat het nog als een huis.

Toad vind ik inderdaad ook iets te lang. Maar dat heb ik niet alleen bij Cream. Al die live albums uit die tijd hebben van die lange drumsolo's. Opzich wel leuk, maar na een paar minuten is het voor mij al genoeg. Echt bijna elk live album uit die tijd heeft wel zo'n ellenlange drumsolo. Gelukkig kan je skippen

Misschien hebben wij beiden wel geen zwak voor drums
Wat mij bijzonder aanspreekt in het live-gedeelte is het basspel van Jack Bruce. Ik hou wel van die ronkende bas.

Ja, die lange nummers...

Een live-nummer dat, wat mij betreft, niet te lang duurt is Nantucket Sleighride (ruim 31 minuten) en dat mij niet verveelt. Maar dat is wel van een andere groep.

Mountain - Twin Peaks (1974)

De basspeler: Felix Pappalardi. Waar kennen wij hem ook al weer van ?

Die Jack Bruce kan inderdaad heerlijk bassen, verveeld mij ook geen moment nee. Lange nummers heb ik opzich geen problemen mee, als het maar "gewone muziek" is. Dus niet alleen drums oid, maar gewoon een nummer.

Felix Pappalardi? Die ken ik niet...

Dit is toch gewoon een regulier album?

2e cd is een live registratie van ik dacht de filmore east.