Cream - Wheels of Fire (1968)

Lekker eigenzinnig vervolg. Cream had het zichzelf zo makkelijk kunnen maken en zet de luisteraar met het prachtige White Room nog even op het verkeerde been. Even een pakkende rocksong om vervolgens het tempo naar beneden te gooien en op een vreemde, psychedelische tour te gaan. Sitting On The Top of the World en Passing The Time zijn aardige tracks. Vrij kalm en het heeft wat tijd nodig om te groeien. Met As You Said wordt het lekker vreemd, maar als je daar eenmaal voor gesettled bent, is Politician alweer afgelopen. Daarna wordt het weer wat kalmer om vervolgens een aantal toffe live tracks voorgeschoteld te krijgen. Wheels Of Fire is behoorlijk inconsistent, maar de kwaliteit is gelukkig wel vrij constant. Het hoogtepunt staat wel op het begin, maar verveeld heb ik me niet. Juist doordat het wat vreemd is, is het een tof album.


Tussenstand:
1. Disraeli Gears
2. Wheels Of Fire
3. Fresh Cream

Ik ben om heel eerlijk te zijn niet zo'n fan van studioalbums die worden opgevuld met live-songs. Het zorgt voor een lekkere speelduur, maar ook voor een rare flow in de muziek. Helemaal omdat dit album als puur studioalbum toch echt minstens een 4.5 verdient met de intrigerende meer psychedelische sound. De live-uitvaringen halen echter de vaart er compleet uit en waren wat mij betreft compleet niet nodig, waardoor de eindscore toch wat tegenvalt. Kon alsnog erger en nog steeds een heerlijk album, maar als compleet studioalbum was het wat mij betreft toch beter geweest.

Tussenstand:
1. Wheels Of Fire
2. Disraeli Gears
3. Fresh Cream

Een superbe mix van rock, blues, psychedelische folk en humor, ditmaal zonder zwakke plekken omdat Ginger Baker nu samen met een andere muzikant componeert en bovendien niet meer (echt) zingt; Clapton komt met twee prima blues-covers aanzetten, en Jack Bruce bengt mijn twee all-time-favoriete Cream-nummers in, dus de studioplaat kan eigenlijk niet kapot.
        Helaas hebben we het hier niet over de apart uitgebrachte studioplaat maar over de dubbelelpee, en met die liveplaat heb ik nogal wat moeite. Crossroads is lekker fel, en bij Spoonful is het boeiend om te horen hoe Clapton de tijd zonder akkoordenwisseling volkrijgt en met de mogelijkheden van dynamiek speelt terwijl de band hem afwisselend opzweept en intoomt, maar de mondharmonica-"showcase" van Traintime vind ik totaal oninteressant, en de dertien minuten drumsolo van Toad zijn naar mijn smaak gewoon stomvervelend (terwijl Bakers drumwerk op de studioplaten juist één van de oorzaken is waarom ik aan The very best of Cream niet genoeg had en nu inmiddels ook de Those were the days-box heb aangeschaft).
        5* voor de studioplaat, 3* voor het live-gedeelte (dankzij die eerste twee nummers), maar het gemiddelde daarvan is als totaalscore voor mijn gevoel toch echt te laag. Dus een genereuze 4½* vanwege White room en Deserted cities of the heart.
        Overigens bevat voornoemde Those were the days-box niet de oorspronkelijke maar een alternatieve versie van Passing the time, met als enige afwijking dat de instrumentale rave-up 80 seconden langer duurt alvorens daarna het orgel en de xylofoon terugkeren.