Cream - Wheels of Fire (1968)

Live of niet. Het was nieuw materiaal en de eerste plaat is gewoon een studio-opname met nieuw materiaal.

Dat wordt dan toch eens de credits in het boekje lezen ......

Pappalardi produceerde alle Cream platen en wordt mede verantwoordelijk geacht voor de muzikale metamorfose van Cream tussen Fresh Cream & Disraeli Gears ........

Ok. Nou maar even doen dan....

Onthou die namen van de producers eigelijk nooit......

Het studio-gedeelte klinkt in ieder geval als een klok!!
Die blazers op Pressed rat and Warthog zijn subliem, heerlijke cream-sound heeft dit album.
4*

Mee eens. Ik vind dat deze ook tussen de reguliere platen hoort te staan. Bovendien vind ik de [Live]-toevoeging misleidend...

Het is op z'n minst inkonsekwent. Goodbye staat tussen de reguliere albums en bestaat ook voor helft uit live opnames .........

Aii, heerlijke spelling!! . De 80s kende, behalve veelal matige muziek, ook een tenenkrommende spelling .

Wheels of Fire is een plaat die ik al een jaar of 25 in bezit heb maar eigenlijk nooit draai. Als ik hem 10 keer gedraaid heb is het veel. Er staan een aantal leuke nummers op, maar op de een of andere manier wordt het nergens interessant. Sowieso vind ik Clapton maar een saaie gitarist. De muzikale kwaliteiten van Bruce en Baker zijn een stuk beter. Hoogtepunt van het album vind ik dan ook Traintime.

Ouch ! En dat is dan ook nog een overblijvertje uit hun periode bij Graham Bond Organisation ......

Voor mij is deze plaat en niet goodbye de waardige afsluiter van Cream. Fantastische bluesplaat met psychedelic influence. Een waardige opvolger en afsluiter (voor mij althans) van Disraeli Gears.

De studiokant is vrij goed, maar kan natuurlijk niet tippen aan Disraeli Gears, ondanks nummers als 'White Room' en 'Deserted Cities of the Heart'. 'Politician' en 'Anyone for Tennis' vind ik eigenlijk de enige twee nummers die niet zo heel erg geslaagd zijn.

Ik heb wel het gevoel dat Jack Bruce hier beter zingt dan op de voorgaande albums.

Ik heb iets minder met de live-kant. Op de live-kant is er 'Crossroads', dat ik een redelijke uitvoering vind, maar ik geef duidelijk de voorkeur aan het origineel, of bijvoorbeeld de versie van Stephen Stills.

Hoewel ik meestal wel van lange nummers en/of jams houd vind ik het hier niet zo geslaagd. Van 'Spoonful' kan ik ook wel een handvol versies noemen die me beter bevallen. Ik vind deze uitvoering vooral te traag, maar gelukkig wordt het na een paar minuten uitgewerkt tot een leuke (en snellere) jam. Bij 'Traintime' merk ik dat ik m'n aandacht er niet al te lang bij kan houden. Tja en 'Toad', ik luister liever geen kwartier naar alleen een drummer...

Studio: 4*. Live: 3*

[quote]Stijn_Slayer schreef:
De studiokant is vrij goed, maar kan natuurlijk niet tippen aan Disraeli Gears, ondanks nummers als 'White Room' en 'Deserted Cities of the Heart'. 'Politician' en 'Anyone for Tennis' vind ik eigenlijk de enige twee nummers die niet zo heel erg geslaagd zijn.

Ik vind nu net dat deze Wheels het meesterlijke werk van Cream is. Veel puurder en veel diepgaander dan Gears. Trouwens Anyone for Tennis ???? Sedert wanneer staat dat op Wheels

Binnenkort op shm-sacd!!!

Kijk dan wat er bij nummer 10 staat....

Het staat wel in de Wiki: Anyone for tennis is opgenomen tijdens de sessies van Wheels of fire, en uitgebracht op sommige versies van het album.

D'r hoort dus een * achter ......... Staat allen als bonus track op ( sommige ? ) CD releases en niet op het ozzinele vinyl

De originele versie bezit zeker niet het nummer Anyone for Tennis.

Op mijn CD van Wheels of fire staat het nummer niet, wel op Goodbye.

Is White Room zo overduidelijk het beste nummer van dit album? Nummer 1 met 31 stemmen tegen nummer 2 met 7 stemmen.

Verder wordt Crossroads genoemd als nummer 10 beste gitaarsolo ooit.

White Room is vooral het bekendste nummer van deze plaat. Persoonlijk vind ik Deserted Cities of the Heart, Born under a Bad Sign (hoewel cover) en Pressed Rat and Warthog net iets beter.

Cover ? Technies gesproken heb je gelijk natuurlijk, in de zin van dat ze het nummer niet zelf geschreven hebben, en bovendien was het destijds de "signature song" van Albert King en zijn uitvoering werd inderdaad het eerst uitgebracht maar hij schreef het ook niet zelf .......... Paul Butterfield's uitvoering werd ook nog in 67 uitgebracht, dus voor WOF.

Booker T and The MG's, die het nummer dus wèl schreven, maakten alleen maar een instrumentale uitvoering van op het Soul Limbo album wat dan weer maanden na Wheels Of Fire uitkwam.

Jack Bruce deed voor de lol nog eens onderzoek naar de studio-sheets ( zowel Booker T, King als Cream stonden onder contract bij Atlantic Records ) waaruit bleek dat de Cream het nummer als eerste opnam ........

Kortom, als er een twilight zone bestaat met betrekking tot het begrip "cover" dan is Born Under A Bad Sign de poort .......

Gelukkig dat ik van Cream alle reguliere albums (in geremasterde versie) op de kop heb kunnen tikken want ze zijn alle 4 echt de moeite waard. CD is de studiokant met enkel sterk materiaal waarbij White Room hun grootste hit werd (en vind ik ook één van hun beste songs).
CD2 is live waarbij vooral wordt geïmproviseerd met lange jams (gitaar- en drumsolo's) maar niet zonder spanning.

''wheels of fire'' is nogal wisselvallig.
Matig bijv. 'Toad', 'Pressed rat...', 'spoonful','
'politician', 'as you said'.
Maar heel goed zijn 'Passing the time',
'Those were the days' en 'deserted cities',
met de klokken!
(maar waarom onder blues-genre?).

Hoewel ik White room toch al zo'n veertig jaar ken (oorspronkelijk via een diverse-artiesten-compilatie...) ben ik me er pas kortgeleden van bewust geworden hoe Clapton hier zijn gitaar-fills heeft ingepland: bij het eerste couplet speelt hij alleen begeleiding, bij het tweede couplet zet hij zijn solo's pas in wanneer Bruce zijn zangregel heeft afgerond, en bij het derde couplet soleert hij al vanaf het begin (dus dwars door Bruce's zang heen). Grappige "climactische" opbouw.

Uhhhhhh: tracklisting zegt: Passing the Time [Long Version] (5:45)

Houdt dat in dat de langere versie van de Those Were The Days boks ook op de WOF CD staat ? Of wat ?!

Ik raak een beetje uitgeluisterd op de bluesrock van de heren, zo merk ik bij herbeluistering. Alleen de nummers zoals As You Said, die al een beetje vooruitlopen op de prachtige soloplaten van Jack Bruce (zoals Songs for a Tailor), kunnen me wel blijvend boeien. Het (naar mijn mening) stomvervelende live-gedeelte van dit album heb ik maar snel afgezet.

De studio plaat klinkt alsof het heilige vuur al bijna was gedoofd en de vlam gaat voor mij alleen maar echt in de pan bij Deserted Cities Of The Heart. Voor mij nog steeds een van de beste Bruce/Brown nummers en een duidelijker voorbode van Songs For A Tailor dan As You Said in mijn boek......

Voor Cream in de volle blues-rock modus moet je niet bij deze plaat zijn, maar bij Fresh Cream en dan nog liefst de mono miks.

Cream live is en zal altijd wel een "aquired taste" blijven........... dat gezegd hebbende, betere live uitvoeringen van Crossroads en Spoonful moet ik nog horen.

vergeleken met het debuut van Grand Funk Railroad is dit een saai album...

Lekker eigenzinnig vervolg. Cream had het zichzelf zo makkelijk kunnen maken en zet de luisteraar met het prachtige White Room nog even op het verkeerde been. Even een pakkende rocksong om vervolgens het tempo naar beneden te gooien en op een vreemde, psychedelische tour te gaan. Sitting On The Top of the World en Passing The Time zijn aardige tracks. Vrij kalm en het heeft wat tijd nodig om te groeien. Met As You Said wordt het lekker vreemd, maar als je daar eenmaal voor gesettled bent, is Politician alweer afgelopen. Daarna wordt het weer wat kalmer om vervolgens een aantal toffe live tracks voorgeschoteld te krijgen. Wheels Of Fire is behoorlijk inconsistent, maar de kwaliteit is gelukkig wel vrij constant. Het hoogtepunt staat wel op het begin, maar verveeld heb ik me niet. Juist doordat het wat vreemd is, is het een tof album.


Tussenstand:
1. Disraeli Gears
2. Wheels Of Fire
3. Fresh Cream