Nine Inch Nails - Pretty Hate Machine (1989)

I Feel You heeft wel iets weg van NIN, vooral het begin.

Naar mijn mening heeft Nine inch Nails, drie klassiekers gemaakt. Pretty Hate Machine, The Downward Spiral en The Fragile...Van die drie vind ik Pretty hate Machine de minste. Dit vooral omdat PHM toch wel zijn mindere nummers heeft, vooral: Down in it, Kinda I want to, en The only time. Veel bekenden van me vinden juist Down in it een van de betere nummers, maar ik heb iets tegen mensen die (serieus) proberen te rappen terwijl ze er niks van bakken...en dat doet Trent Reznor dus op Down in it. De rest van het album is op het hoge niveau dat we van NIN gewend zijn. Met absolute uitschieters: Head like a hole, Terrible lie!!, Sanctified, Something I can never have, en Sin. 4 sterren voor dit album...

Het eerste wapenfeit van Trent Reznor. Opeens was hij daar, en hij stond er dus ook gelijk.
Wat hij hier laat horen was voor mij totaal nieuw. Zoveel agressie en tevens zoveel schoonheid in electronica kunnen stoppen.
Nine Inch Nails was (en is) erg vooruit strevend.

Head Like A Hole is een geweldige opener, al klinkt het nu na al die jaren voor mij een stuk minder hard als toen ik het de eerste keer hoorde. Toen werd ik totaal van de wereld weg geblazen.

De overgang naar Terrible Lie is erg mooi gemaakt. Luister vooral goed naar de keyboardlijnen bij het soort van refrein. Er zitten zoveel meer lagen in deze muziek, die je vaak de eerste paar keren nog niet helemaal goed hoort.
Hier is echt wel goed over na gedacht.

Vergeet niet dat hij dit album helemaal alleen in elkaar heeft gezet. Ook bij Down In It heb je het idee dat je hier een hele band hoort; niet dus.
Wat moet er in dat brein om gegaan zijn, om hier mee in de muziekwereld te stappen.
En dit mooie nummer is zelfs een van de mindere van dit album. Zegt duidelijk iets over de rest.

Sanctified heeft een mooie baspartij, die dus blijkbaar gewoon uit een doosje getoverd wordt. Waarschijnlijk ben ik een van de weinige die in dit nummer het geluid van Joy Division in terug hoor.
Je hoort ook een geluid er in terug dat mij sterk doet denken aan het reanimatie apparatuur. De muziek lijkt in de verte ook op Frankie Goes To Hollywood.

Het beste nummer van dit album blijft toch wel Something I Can Never Have. Die opbouw van dit nummer is niet te overtreffen.
Ik werd vooral ontroerd toen ik het terug hoorde in de film Natural Born Killers, en vanaf toen hoort hij toch wel bij de 10 mooiste nummers die er ooit gemaakt zijn.
Het geeft me rust, maar pept me tevens weer op.
Knap als je dat klaar krijgt.

Kinda I Want To klinkt redelijk toegankelijk, en ook behoorlijk dansbaar.
Ik heb het idee dat de tekst over een persoon gaat die zich niet bij een relatie kan houden.
Autobiografisch??

Het derde hoogtepunt vind ik toch wel Sin. De vergelijkingen met Front 242 zijn wel hoorbaar. Maakt het er niet minder spannend om. Het enige minpunt is het af geraffelde einde. Daar had meer in gezeten.

Zo vind ik bij That’s What I Get vooral het begin erg sterk, maar verwacht vervolgens te veel van het nummer. Gelukkig komt het halverwege nog even terug, maar ook hier viel meer uit te halen. Ik hoor hier wel Depeche Mode in terug.

Natuurlijk moet er ook een nummer op staan wat terug grijpt naar andere grootheden uit de elektronische muziek. Bij The Only Time lijkt het alsof ik een samenwerking hoor tussen Soft Cell en Foetus. Het sensuele van Mark Almond zit hier wel in verborgen.

En dan de afsluiter.
Dat is eigenlijk gewoon een echt House nummer.
Ringfinger had een stuk harder gemixt mogen worden. Gemiste kans. Sommige stukken komen goed uit de verf, maar vooral het begin is te zacht. Juist dat thema wat steeds terug komt is het mooiste.

Blijft mijn favo NIN plaat. Donker, aggressief, bedachtzaam maar ook verschrikkelijk catchy en electronisch.

En de plaat bevat één van de mooiste nummers ooit gemaakt. Namelijk: Something I Can Never Have.
Toch wel zo'n beetje HET nummer over verloren/onbereikbare liefdes.

Nu het concert in de HMH er aan komt, luister ik het oeuvre van NIN nog maar 's door. De kans is blijkbaar groot dat het hun laatste optreden in Nederland is...

Dit album leerde ik 10 jaar geleden kennen, toen ik binnen een paar weken het complete oeuvre van Trent Reznor bij elkaar kocht. Zo gek van The Fragile was ik. Gelukkig ging de rest er ook goed in.

Nu 10 jaar later is het wel redelijk bezonken en hoef ik dit album niet meer zo vaak te horen; ik ken het eigenlijk wel van buiten en het heeft niet zoveel verrassends meer te bieden. Voor de kick luister ik liever Broken of The Downward Spiral nog 's terug... Dit album klinkt toch wat meer gedateerd en wat minder overweldigend dan bv. die platen.

Maar niettemin blijft dit een dijk van een plaat waarop een jonge Reznor eens goed zijn teenage angst en liefdesverdriet van zich afbrult. De oprechtheid die hij hier tentoonspreidt is dan ook het sterkste punt van dit album, wat mij betreft.

Wat dat betreft zijn het dit soort rake teksten die onder de huid kruipen:

Why does it come as a surprise.
to think that I was so naive.
maybe didn't mean that much.
but it meant everything to me.

(over zijn eerste serieuze vriendin die hem dumpt voor een ander, uit That's What I Get)

Ik hoop dat ze in de HMH ook weer Head Like a Hole en Terrible Lie (in '00 begonnen ze op Werchter zelfs hun optreden met die 2 nummers, geweldig) spelen. Maar eigenlijk mogen ze allemaal wel voorbij komen, want mindere nummers staan hier niet op.

Ik ook, mooie stukje herman en Deric.

En ik kan ook niet wachten op het concert!

Ik heb ook een kaartje en ben een soortgelijke actie begonnen. Na de ervaring in Tilburg van een paar jaar geleden kijk ik met plezier uit naar het optreden. Mijn beeld van deze CD was een beetje vertroebeld. Ik had een CD in mijn hoofd van "Head Like A Hole en 9 andere nummers", maar deze CD is samen met The Downward Spiral het beste wat de band heeft uitgebracht. De jaren tachtig invloeden hadden soms iets meer naar de achtergrond gemogen, maar verder is dit een erg lekkere CD.

Welke nummers van dit album mag ik zeker live verwachten bij een optreden van de band?

Sowieso 1 en 2, wellicht 5 en misschien 7.

En ook de debuutsingle down in it.

Komt die ook terug in de setlists tegenwoordig? Ik baseerde me op de concerten die ik zelf had gezien, dus ik kan er een paar missen natuurlijk.

Ja zeker.

Oké, dankjewel. Het is kwestie dat ik toch een beetje voorbereid ben op wat ik kan verwachten. Want zelf ben ik niet zo heel erg bekend met de eerste albums van de band. Ken eigelijk enkel maar de albums vanaf Year Zero.

Dan wordt het ernstig tijd deze en de opvolger eens te gaan binnenhalen Devoo.. dit is namelijk samen met TDS hun beste plaat, zonder meer!

Ben die nu aan het luisteren inderdaad.

Wat me trouwens opvalt aan dit album, is dat de productie een stuk stiller klinkt dan de daaropvolgende albums.

Ik denk dat dat komt omdat dit album nog voor de loudness war is uitgebracht die ongeveer midden jaren 90 uitbrak.

Volgens mij heeft het meer te maken met het feit dat NIN na dit album ging toeren en daardoor een stuk harder en strakker ging klinken.

Ik denk dat NIN met Broken benieuwd was hoe het publiek op hardere stukken reageerde.
Ik vind Broken dan ook een geweldige EP.

Na een viertal luisterbeurten, heb ik besloten welk cijfer ik geef.

Dat dit album al zo oud is. Had Ik echt niet verwacht

goede debuut plaat!!! met echt nog zo'n jaren 80 geluid!!!
kan niet tippen aan de vervolg plaat, maar dit is opzich gewoon een lekkere plaat! vooral : head like a hole, terrible lie, something you can never had en Sin offcourse!!!
dikke 4 sterren

Mijn favo Nine Inch Nails plaat. Ik vind dit album het krachtigst omdat ik alle nummers op deze plaat goed vind en niet alles op Trent's latere werk. Niet dat ik het slecht vind hoor. Ik vind dit album alleen wat betere nummers hebben.

Volgende maand komt dan eindelijk de geremasterde re-issue, met vernieuwde artwork en opgepoetst geluid. EINDELIJK!

Dit debuut is bovenal compacter dan het werk waar Trent Reznor later mee op de proppen kwam. Mijn kennismaking met Nine Inch Nails was, zoals voor meerdere mensen gold, met The Downward Spiral. Bloedintense plaat waar mijn radar echt even op afgesteld moet worden. Pretty Hate Machine is relatief iets afstandelijker en kan daardoor wat mij betreft meerdere rotaties in een korter tijdbestek hebben dan zijn opvolger.

Vandaag weer eens in de auto gedraaid en tjeesus enkele steengoeie nummers toch hierop.
Sanctified
Something I Can Never Have
Sin

wonderbaarlijk genoeg beginnen al deze nummers met een s.

Een erg goed debuut dat nog overtroffen wordt door de opvolger.

En Leon een erg goeie review van jou, en ik hoorde in Sanctified New Order terug, maar dat zijn ook weer raakvlakken met Joy Division.

Wow, gewoon weggeblazen door dit album. Eigenlijk meer uit saaiheid beluisterd en ik schaam me ervoor dat ik dit album samen met alle andere albums van Nine Inch Nails al maanden op m'n pc heb staan zonder er ooit naar geluisterd te hebben.

Echt een mooi album om naar te luisteren, zoals degenen al voor mij zeiden je kunt echt de gekweldheid van Trent Reznor horen en belangrijker nog voelen.

Dikke 4,0 sterren.

Het is net of ik naar het venijnige, gemene broertje van Depeche Mode zit te luisteren. En dat zie ik als compliment
Dit is synthpop met een 'industrial' sausje. Ik vind het een hele stoere sound. Met name de synths dragen daar aan bij en die vind ik op dit album dan ook erg sterk.

Nummers als That's What I Get en Sin worden door de synths duidelijk naar een hoger niveau getilt, maar ook tijdens Down In It en Ringfinger kan ik intens van die synthesizersound genieten.

Een heel toegankelijk album met nummers die makkelijk blijven hangen en die (gelukkig) moeilijk uit mijn hoofd zijn te rammen. Pretty Hate Machine is aanstekelijk en stoer. Al dekt het woord 'venijnig' wat mij betreft nog het best de lading.

The Downward Spiral staat sinds kort in mijn Top 10, The Fragile kan ik ook erg waarderen.
Daarom besloot ik een NIN dagje te houden, te beginnen met dit debuut.

De eerste 5 nummers laten een erg sterke indruk achter, de agressie spat ervan af en natuurlijk is dat geweldige 'industrial' geluid ook hier aanwezig.

Een lager stuk volgt nog

Dit is dus het debuut van Nine Inch Nails, een groep die ik een paar weken terug ontdekt heb en er inmiddels helemaal van ondersteboven ben. Een band als NIN heb ik eigenlijk nog nooit eerder gehoord, een genre opzich.

De kennismaking kwam met The Downward Spiral, een depressieve maar geweldige plaat. Deze plaat heeft datzelfde, duidelijk herkenbare, Nine Inch Nails geluid: agressief en op deze plaat worden ook veel synths gebruikt, wat de plaat alleen maar beter maakt.

Nummers als Head Like a Hole, Sin, Terrible Lie en vooral Something I Can Never Have maken deze plaat voor mij tot een zeer goed debuut.

Deze ga ik zeker vaker draaien!