Amorphis - Skyforger (2009)

Een verdomd nog hoog gemiddelde en ... welverdiend. Ik heb mijn "officiële top tien" op MusicMeter maar ik heb ook een alternatieve top tien: mijn ik-sta-pinnig-en-ik-moet-energie-kwijt-top-tien. Deze staat erin want geweldige nummers om op te headbangen en/of te airdrummen. Geweldig album blijft dit met mijn toppers: Sky is Mine, Skyforger, Course of Fate en From Earth I Rose, maar dat kan de volgende keer al weer anders zijn. Meerwaarde is de absolute geweldenaar van een zanger: hij kan alles en heeft power te koop. Qua power doet hij mij denken aan Ronnie James Dio: allebei moeten ze een geweldige stel longen hebben. Pijnlijke plaat voor mijn hernia's maar daarvoor heeft de Almachtige Duvel uitgevonden.

Voor de -tigste keer vlamt deze door de boxen en hoewel bepaalde songs al "gewennen", zit het venijn hier in de staart, de laatste drie songs: geweldige songs met passie. Het titelnummer Skyforger is mijn nummer van 2009. Men vertelle het verder! Waar staan mijn pijnstillers want ik voel het karkas weer kraken.

Haha, fantastische plaat. Hoe de contrasten tussen clean en grunt zijn gemixt is echt geniaal. Hoe het album begint met de piano en vaker ook terugkomt is geweldig. Een van de betere releases 2009. Helaas heb ik de digipack versie: het titelnummer en my sun is verkeerd geproduceerd. Maar er is een nieuwe versie in aantocht. In ieder geval een mooie plaat.

Vandaag had ik de eer om deze plaat in al haar glorie door mijn speakers te laten knallen. Het nummer Skyforger, wat eerst deels wegviel, heb ik nu volledig en klinkt echt geweldig. Prachtige cd, een van de hoogtepunten van een toch al erg geslaagd muzikaal 2009. Ik verhoog naar een 5*.

vorig jaar niet de aandacht gegeven die deze plaat verdient maar blijkt nu dus in de herhaling toch inderdaad één van de betere platen van 2009.

machtige plaat met bovendien een van de mooiste hoezen die ik ken.

Schitterend plaatje. Vrijwel alles klopt eraan. Prachtige melodische nummers met een ijzersterke zang. Vooral het mooie subtiele intro van Sampo blinkt uit.

Normaliter heb ik niet veel op met die death metalbands en dat grunten mogen ze van mij al helemaal achterwege laten. Toch heb ik iets gekregen met deze band ondanks dat zanger Tomi Joutsen niet alleen maar cleane vocalen laat horen en slechts af en toe het grunten lat horen. Nee een groot aantal prachtige metal nummers heeft mij enthousiast gemaakt voor deze band en deze cd. Prachtige melodieuze pareltjes als Sampo,Silver Bride, Sky Forger of From the Heaven of my Heart doen mij genieten maar ook een beuker als Majestic Beast vind ik prachtig.
Een voor mij geweldige mooie ontdekking deze Amorphis!

Bij het opzetten van hun laatste plaat moest ik na twee nummers toch weer Skyforger draaien. Wat een prachtalbum blijft dit. Het maakt niet uit of Tomi alle registers opentrekt of juist voor ingetogen zang gaat, het klinkt altijd perfect. Deze plaat heeft gewoon geen zwakke nummers.

Favorieten blijven Sampo, My sun en het titelnummer zelf.

Zovele jaren na uitgave en na mijn laatste luisterbeurt blijft dit een heerlijk album om te beluisteren want het bevat een prachtig evenwicht tussen hard en subtiel met een ongelooflijke zanger die heel bruut en dan weer heel bedaard kan uithalen en met een verzameling fantastische songs. Heerlijk hoe die piano telkens weer terugkomt en zorgt voor de overgangen in en tussen nummers. Album boet niets aan kracht en melodie in, prachtprestatie van deze groep, hoogtepunten uitpikken is een quasi onbegonnen zaak maar Majestic Beast en Skyforger zorgen nog altijd voor koude rillingen.

Van naam kende ik Amorphis al langer en ik had ook al wel eens wat fragmenten beluisterd, maar het leek me nooit wat voor mij. Onlangs toch maar eens echt geprobeerd en aangenaam verrast. Leuke ontdekking.

Het zit wel voortdurend op het randje voor mij, van al te melodieus/commercieel klinkend. Maar puur door de geweldige muzikale verdiensten en ijzersterke zangpartijen in bijzonder aanstekelijke nummers stoort het me nergens.

Eigenlijk vind ik dit een soort van popmetal en dan niet negatief bedoeld.

Met zo'n uiterst toegankelijke nummers als Silver Bride en From the Heaven of My Heart zou Amorphis mits wat geluk en een voldoende promotie volgens mij echt massaal kunnen doorbreken.

Echt ongelooflijk is die zanger inderdaad, hij heeft een scala aan stemmen van haast zeemzoet naar ultrazwaar. Als hij eens zijn brute grunt inschakelt, begint het overal te daveren. Ze hebben ongelooflijk catchy nummers maar daar staan een paar bereheavy nummers tegenover.

Zoals ik net schreef bij Silent Waters, opvallend hoeveel zijn stem soms op die van Nick Holmes van Paradise Lost lijkt.

Aardige CD, maar de CD's die hierna komen hebben meer impact en meer mijn voorkeur.

We hebben van Amorphis nu heel wat verschillende gezichten en met Skyforger lijkt het wel alsof al die invloeden en ervaringen samengekneed zijn in wat uiteindelijk dit album geworden is. Je hoort de metal, je hoort de pop terug. Je hoort folk, power metal en prog. Alleen de stoner en psych zijn de heren vergeten. Gelukkig is het resultaat wel weer episch en is er veel ruimte voor ballads of balladesque stukken. Hoewel niet overdonderd word, geniet ik wel heel erg van de kwaliteiten die Amorphis in huis heeft. Skyforger is een superverzorgde plaat van een volwassen en ervaren band. Ook hier vier sterren, maar ik sluit niet uit dat die score zal stijgen.


Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Silent Waters
4. Tuonela
5. Tales From The Thousand Lakes
6. Privilege Of Evil
7. Eclipse
8. Am Universum
9. The Karelian Isthmus
10. Far From The Sun

Skyforger en Silent Waters staan eigenlijk op gelijke hoogte. De laatstgenoemde is wat mysterieuzer en Skyforger is overduidelijk radiovriendelijker (Silver Bride is gewoon een ideale hit), maar voor beide albums zijn hun perfecte momenten te vinden om het te luisteren. Skyforger is wel het album dat ik het eerste zou aanraden als instapplaat van de band, omdat er voor ieder wat wils is. Sampo is een ultieme opener en From Earth I Rose is een van de beste afsluiters van de band, maar het machtige Skyforger zelf is ook een ultieme kraker. Joutsen's zang is op het allerbeste en de algemene sound houdt perfect het midden tussen folklore, power metal en melodische death metal. Zeker wel een van de beste platen uit de carriere van deze band!

Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Silent Waters
4. Skyforger
5. Eclipse
6. Tuonela
7. Tales From The Thousand Lakes
8. Am Universum
9. Privilege Of Evil
10. Far From The Sun
11. The Karelian Isthmus

Het nieuwe album van Amorphis "Borderland" doet mij veel denken aan dit album. Vlot, catchy maar ook weer veel folk elementen uit het verleden. De term radiovriendelijk slaat ook een beetje op "Borderland". Ik ben benieuwd of de Amorphis fans mij daar in volgen.

Skyforger draait volledig om Ilmarinen, de smid die in de Finse mythologie de Sampo smeedt, een magisch object dat voorspoed brengt. Maar Ilmarinen is niet zomaar een ambachtsman; hij is de schepper van de hemelkoepel. Vaak afgebeeld als een molen, kan dit object uit het niets graan, zout en goud malen, wat de eigenaar eeuwige rijkdom en geluk zal brengen. En natuurlijk… hele mooie muziek.

En zo geschiedde. Elke noot is een vonk, elke frase is een hamerklap die een oud verhaal opnieuw vormgeeft. Er wordt zelfs beweerd dat Tomi niet reist als een gewoon mens. In een wereld waar de wind vergeten namen fluistert en waar de meren schitteren in het maanlicht, kent hij dan ook elke geest bij de voornaam. En waar hij ook verschijnt, hij zal niemand ontzien. Maar de eeuwenoude boom is zijn favoriet. Als je geluk hebt, zie je hem daar.

Wacht… ik zet de hoes even tegen de muur.

En het wonderlijke is: zodra hij een simpele woonkamer binnenstapt, gebeurt precies hetzelfde. De geesten van de meren en wouden moeten hem welhaast zijn gevolgd om zich daarna in alle hoeken en gaten van de kamer te nestelen. Ze willen natuurlijk ruimte maken voor het aambeeld van Ilmarinen. Ik heb ze wel door.

Maar we mogen de mythische kring rondom Tomi én de muzikale raad van de Wijze Ouden zeker niet vergeten te vermelden. Esa Holopainen en Tomi Koivusaari slaan elk met hun eigen unieke en elementaire kracht op het gloeiende metaal. De één melodieus en helder, de ander donker en ruw. En terwijl Niclas Etelävuori de diepte van de meren laat resoneren, doet Santeri Kallio de melodieën oplichten als vrolijke vuurvliegjes. Last but not least, Jan Rechberger is de immer aanwezige tijdbewaker en heer en meester van de snelle tempowisselingen. Zijn ritmes lijken wel een beetje op de voetstappen van de entiteiten die hier al een tijdje rondwaren. De geluiden die ik soms op zolder hoor, liegen er in elk geval niet om.

Maar wat een opener. Wat een passie. Wat een schoonheid. En niet alleen Sampo is ijzersterk, ook de andere liedjes op Skyforger variëren van fascinerend tot adembenemend. De plaat heeft hier en daar zelfs een Katatonia-vibe.

Ja, zo hoor ik Amorphis het liefst.

zelf was Elegy mijn instap in Amorphis en wat een album! De afwisseling in de nummers, akoestisch een grunt alles staat er op. Later ook de eerdere albums aangeschaft. Na Tuonela verslapte de aandacht en Far from the sun (heb hem nu opstaan) was de spreekwoordelijke nagel. Met het live album kwam Amorphis weer in de picture en alhoewel het studio materiaal iets gelikter klinkt is deze Skyforger een geweldig album. Sampo Silver Bride en ga maar door. een absolute aanrader! Oh ja na dit album ben ik ze weer uit het oog verloren,,