menu

Drive-By Truckers - The Dirty South (2004)

mijn stem
4,11 (178)
178 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Roots
Label: New West

  1. Where the Devil Don't Stay (5:19)
  2. Tornadoes (4:16)
  3. The Day John Henry Died (3:49)
  4. Puttin' People on the Moon (4:55)
  5. Carl Perkins' Cadillac (5:26)
  6. The Sands of Iwo Jima (4:12)
  7. Danko / Manuel (5:47)
  8. The Boys from Alabama (4:27)
  9. Cottonseed (6:24)
  10. The Buford Stick (The Legend of Sheriff Buford Pusser) (4:44)
  11. Daddy's Cup (5:53)
  12. Never Gonna Change (5:26)
  13. Lookout Mountain (5:03)
  14. Goddamn Lonely Love (4:59)
totale tijdsduur: 1:10:40
zoeken in:
avatar van TEQUILA SUNRISE
4,0
Heb de plaat eindelijk op de kopt getikt en kan nu ook voor mezelf vaststellen dat ik dit hun beste vind. Er is veel afwisseling op de plaat, stevig werk afgewisseld met ingetogen nummers. Vooral het stemgeluid van Jason Isbell bevalt mij zeer en vind ik 3 verschillende zangers een sterk wapen van de band. Prijsnummer vind ik Lookout Mountain wat wel raakvlakken heeft met Neil Young & The Crazy Horse. Tekstueel zijn de nummers ook erg goed zoals bij Putting People On The Moon waar diverse schrijnende gebeurtenissen beschreven worden ( ziekte, werkloosheid )

avatar van Edgar18
4,5
Eergisteren deze klassieker op vinyl gekocht. Wat een feestje is dat zeg. De muziek klinkt als een klok en het ziet er ook nog eens heel mooi uit. Absoluut mijn favoriete Drive-By Truckers album.

avatar van Pietro
5,0
Niet lang na de release van The Dirty South hoorde ik ergens het nummer Carl Perkin’s Cadillac, dat meteen mijn interesse in deze band aanwakkerde. Ik vond die track op een cd die als extraatje bij een rockmagazine zat. Ik kende Drive-By Truckers verder nog niet, maar dat nummer smaakte duidelijk naar meer. Ik haastte me direct naar de lokale platenzaak en groot was mijn verrassing toen ik dit album in de bakken zag liggen. De bijzonder fascinerende hoes en dat ene nummer dat ik al kende, deden mij besluiten om The Dirty South min of meer blind aan te schaffen. Eenmaal thuisgekomen zette ik vol goede moed dit album op. De eerste luisterbeurt zal ik nooit meer vergeten, want wat was dit goed zeg.

Inmiddels zijn we veertien jaar verder en staat deze plaat al jarenlang op de nummer 1-positie in mijn top 10. Zo heel af en toe heb je het gevoel dat muziek je pakt en niet meer loslaat. Ik had dat gevoel bij deze plaat, die mij vastgreep en nooit meer echt heeft losgelaten. Er zijn momenten in je leven die je voor altijd bijblijven. De eerste kennismaking met dit album is één van die momenten voor mij.

Vanaf de eerste tonen van de majestueuze opener Where the Devil Don’t Stay tot aan de melancholische afsluiter Goddamn Lonely Love is dit album één groot hoogtepunt. De band weet hier een sfeer te creëren die je langs verlaten woestijndorpjes in Georgia en Alabama voert, waar sheriffs en cowboys nog de dienst uitmaken. De Truckers slagen er in om dampende 70’s rock te combineren met verfrissende hedendaagse rockelementen en daar nog een flinkse scheut americana aan toe te voegen. De rasperige vocalen van Patterson Hood, de gevoelige stem van Jason Isbell en de robuuste zang van de stoere Mike Cooley vertellen daarnaast in iedere song een bijzonder origineel verhaal.

Neem bijvoorbeeld het magistrale Daddy’s Cup, over de vader van Cooley die niets liever ziet dan dat zijn zoon ooit een succesvol autocoureur wordt. Minstens zo sterk is het beklemmende Cottonseed, ook van Cooley’s hand. De hoofdpersoon heeft zich bezondigd aan alles wat slecht is in het leven – corruption, crime, killing, greed, fixed elections, guns, drugs, prostitution – maar lijkt zich geen moment schuldig te voelen. Het ingetogen The Sands of Iwo Jima, gezongen door Hood, handelt dan weer over zijn oom die in Iwo Jima, Japan heeft gevochten tijdens WO II. De stem van Hood komt voor mij het beste tot uiting in de rustige nummers, zoals hij ook in het prachtige Tornadoes laat horen. Isbell op zijn beurt is ook ijzersterk, bijvoorbeeld in het stevige The Day Joen Henry Died dat – zoals de songtitel al verklaart – het verhaal vertelt over John Henry. Mijn eerste kennismaking met de band – het al genoemde Carl Perkins Cadillac – is een mooie ode aan Sun Records, terwijl in de indrukwekkende trilogie The Boys from Alabama / Cottonseed / The Buford Stick de sheriff Buford Pusser centraal staat.

Ik zou over iedere song een aparte recensie kunnen schrijven, zo goed is deze plaat. Elk nummer krijgt van mij de welverdiende vijf sterren. Tel daar de mooie verhalen in de songs en de authentieke sfeer bij op en je hebt een topalbum in handen.

avatar van Niek
Niks voor mij dit. Klinkt me veel te typisch allemaal. Hoewel het wat rockier is, moet ik veel aan Counting Crows denken. Dat is me ook te veel binnen de lijntjes, te voorspelbaar en een stem die iets geforceerd over zich heeft. Carl Perkins' Cadillac is het voorlopige 'toppunt' wat dit betreft. Toen ben ik afgehaakt..

Gast
geplaatst: vandaag om 10:11 uur

geplaatst: vandaag om 10:11 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.