Styx - Cyclorama (2003)

Ik ben toch wel een beetje teleurgesteld in de heren van Styx op deze Cyclorama.

Het is ideëenloos, veel creatieve bloedarmoede en verder stuur- en zielloos.

Het begint nog aardig, met twee nummers van Tommy Shaw. Maar daarna moet Dennis DeYoung worden vergeten met hoofdvocalen door Lawrence Gowan, Billy Bob Thornton en Glen Burtnik.

Oudgediende James Young moet op zijn beurt wachten, tot These are the times. Met Captain America, zijn enige bijdrage aan deze cd.

Ten tijde van de eerste 4 cd's van Styx (die ik momenteel veel beluister) mocht hij tijdens de heerschappij van Dennis DeYoung méér bijdragen, zowel aan composities als aan vocalen.

Maar Tommy Shaw is de nieuwe kapitein, de titel verkregen na muiterij tegen Dennis DeYoung na notabene de reünie cd Brave new world (1999).

En DeYoung zit niet meer geboeid in het vooronder, hij is ter plaatse gekielhaald. James Young deed mee aan de muiterij, maar ik vind niet dat hij op Cyclorama leuk mag meedelen in de winst.

Zijn vocalen op These are the times worden contstant ruw onderbroken door (voor mij) onbekende en vooral onbeminde koortjes, zodat alleen Captain America nog enigszins aan oude tijden herinnert.

Dennis DeYoung en James Young waren in 1972 oprichters van Styx, vol met creatieve ideëen, wilskracht en bravoure. Tommy Shaw, die in 1976 er bij kwam, een prima aanstormend talent. Tot en met 1983 verkocht het vijftal (niet vergeten de bassende en drummende broertjes Panozzo, die ook inmiddels het veld hebben geruimd, één is er overigens overleden) met veel succes miljoenen platen.

De héle aanhang van wat er nu extra rondloopt bij Styx zijn alleen maar meelopers, ja-knikkers tegen Tommy Shaw. Maar ze ontberen zelf ook maar enig talent om zo'n band als Styx drijvende te houden. En dan krijg je dit soort kleurloze cd's.

Tommy Shaw slaat ook nog eens de hand aan zichzelf. Een a-capella versie van 40 seconden van Fooling yourself, de oude hit van de succesvolle periode, de cd The Grand illusion. Meer toepasselijker dan deze twee titels had Shaw het niet kunnen maken.

De aardigste nummers (o.a. One with everything) gebruik ik nog voor een compilatie met Brave New World. Daarna haak ik officieel af als koper van nieuwe Styx cd's, totdat ik weer eens betere berichten te lezen krijg.

Die heb ik ook aangevinkt... net als Do Things My Way en Kiss Your Ass Goodbye (welke zo ongelooflijk cheesy is dat het daardoor net weer kan). Als geheel stelt dit natuurlijk bitter weinig voor, maar om dat enkel aan een afwezige Dennis DeYoung te wijten, vind ik platen als Kilroy Was Here en Edge of the Century toch ook te zwak (Brave New World ken ik überhaupt niet).

Nee, ik wijt het niet aan de afwezige Dennis DeYoung. Hij was ook veruit de zwakste schakel op Brave new world.

Ik kon haast nog begrip opbrengen, voor dat kielhalen.

Ook op Edge of the century (nog zo'n flut-plaat van Styx en dan zonder Tommy Shaw) was hij volledig de weg kwijt. Kilroy was here vind ik dan nog veel beter te pruimen.

Misschien hier een band om voor te stellen om er maar mee te stoppen of anders te wachten totdat ze eindelijk weer eens iets interessants hebben te melden?

Aj een moeilijke voor een Styx-aanhanger.
Een cd vol met allegaartjes van...helemaal niks.
Maar twee echte hoogtepunten:
These are the times
One with everything
Killing the thing = redelijk.

De rest is matiger en minder dan main-stream.

Afhaken kan ik niet, maar heb wel zeer veel moeite met deze koerswijziging en annoniem geblair.

Edge of the Century, Brave new World (een andere dan die van Iron Maiden - Super cd- ), heb ik nooit gekocht.
Links en rechts wel nog wat vinyl-singles van deze flut-platen. Zelfs dat kon mij niet meer behagen.
Maar de geweldige live DVD (CD) Return to paradise sprankelt en knalt

Deze cd is niet meer dan 2 sterren waardig.

PS: Jammer dat ze bij Arrow niet One with everything speelde.

Deze CD geluisterd vanaf het begin en bij nummer 5 kiss your ass goodbye (op dat moment echt het dieptepunt) gestopt. meer kon ik niet verdragen. Zag Fooling Yourself als nummer 10 staan en probeerde dit nummer en kreeg tranen in mijn ogen. Nee, dan maar weer de oude CD's luisteren. Geen stem !

Tranen in je ogen krijgen van een 40 seconde durende Fooling Yourself; dan moet deze plaat wel echt erg zijn :O

Twintig jaar na het verschijnen moet ik zeggen dat Cyclorama de tand des tijds prima aan het doorstaan is. Misschien ben ik bevooroordeeld (grote Burtnik-fan). Het is geen samenhangend album, dat is jammer, maar geen ramp. Elk nummer op zich is prima te pruimen, de samenzang is om je vingers bij al te likken, de productie is in orde (in de hoogtijdagen van brickwalling best bijzonder) en de band klinkt een stuk vitaler dan pak 'em beet de twintig jaren hiervoor. Fris, vermakelijk, gezellig met enkele uitschieters zoals One with everything.

Tijd geleden dat ik deze gehoord heb, maar naar mijn idee viel deze in de categorie 'gaat wel'. Het was destijds sowieso fijn om weer een levensteken van de band te vernemen, ook al was het de eerste waar Dennis deYoung niet van de partij was. De Canadees Lawrence Gowan is zijn vervanger, terwijl Glen Burtnik, die eerder al inviel op Edge of the century, nu vast groepslid is geworden. Zeker niet hetzelfde, want DeYoung wordt hier gemist, vind ik, maar desondanks redelijk adequate vervangers. Met Tommy Shaw en James Young als kapiteins op het schip pakt dit album steviger uit dan het gemiddelde Styx-album, maar het is al met al geen hoogvlieger.

Tja, dat stukje Fooling yourself (toch een van mijn favoriete Styx-nummers) had voor mij niet gehoeven, maar met de hemelse achtergrondzang van niemand minder dan Brian Wilson biedt het toch een alleraardigste alternatieve kijk op de song. De inbreng van komiek Billy Bob Thornton in het gelukkig korte Bourgeois pig - dat klinkt als een uithaal naar Dennis deYoung, maar misschien verbeeld ik me dat - is te verwaarlozen. Ook de bijdrage van het destijds in de VS razend populaire cabaretduo Tenacious D tilt de hidden track The chosen one (verborgen achter de nogal repetitieve afsluiter Genki Desu Ka) niet bepaald naar een hoger plan. Het zijn allemaal nogal geforceerde kunstgrepen die niet echt nodig waren geweest; ze halen het album eerder verder naar beneden.

Het album bevat redelijk sterk materiaal in songs als James Young's These are the times, Fields of the brave, de akoestische Shaw/Burtnik-ballad Yes I can, de heavy Young-compositie Captain America en het proggy One with everything, maar de rest is niet meer dan gemiddeld en zakt daar soms zelfs onder. Drie sterren lijken me de enige juiste beloning.

Je bent hier echt te mild Gaucho. Dit is een waardeloze bedoening. Echt huilen met de pet op en nul memorabele songs. Als je de hoes ziet weet je het bijna al. Echt een dieptepunt in hun prachtige oeuvre.

Veel Beatles-invloeden ook, en idd, Beach Boys! Het kleine stukje Fooling Yourself is smaakvol uitgevoerd.

De hoes vind ik juist mooi. Een echte Hipgnosis-creatie: absurd en vervreemdend, maar toch heel strak vormgegeven. Zou op een LP goed tot zijn recht komen, maar helaas, dit is er eentje uit het CD-tijdperk.

Cyclorama is mijn volgende tussenstop in de discografie van Styx. Bij de hoes moet ook ik aan het collectief Hipgnosis denken waarover ik in februari een tentoonstelling in het Groninger Museum bezocht. Het blijkt te kloppen: de absurdistische hoes is ontworpen door Storm Thorgerson die in de jaren '70 en '80 deel uitmaakte van het Londense collectief.
Na de nodige luisterbeurten heb ik me bijgelezen op de Engelstalige Wikipedia. Zo kom ik te weten over de breuk met Dennis DeYoung die tijdens zijn ziekte permanent werd vervangen door de Schotse Canadees Lawrence Gowan, een bekende naam in zijn land. Het komt niet chic over, maar de achtergronden van de breuk ken ik niet.
Voor mij is verrassend de terugkeer van Glen Burtnik, wiens composities ik op zijn vorige album met de groep (Edge of the Century, 1990) zo zwak vond. Dit Cyclorama bevalt stukken beter. Dat komt vast niet omdat Burtnik bij zijn terugkeer niet gitaar maar bas speelde, als vervanger van inmiddels parttimer Chuck Panozzo, die slechts op het melige Bourgeois Pig speelt. Dat Panozzo het kalmer aan deed, heeft zijn medische redenen, is in zijn biografie 'The Grand Illusion: Love, Lies, and My Life with Styx' uit 2007 te lezen.

Nadat ik voorganger Brave New World van vier jaar eerder met 3,5 waardeerde, is het geluid op dit Cyclorama iets veranderd: soms heb ik het idee te luisteren naar aangename jaren '80-aor, ergens tussen Foreigner en Bad English in. Ik bedoel opener Do Things My Way (zou goed hebben gepast bij de stemmen van zowel Lou Gramm als John Waite) met in het refrein een herkenbaar Styxkoortje; het midtempo Waiting for Our Time heeft lekker akoestisch gitaarspel en opnieuw zo'n sterk refrein in de groepstraditie; Killing the Thing that You Love is een powerballade met progachtige delen.

Verdwenen zijn de mierzoete ballades, die ik in tegenstelling tot de trouwe Styxfans juist niks vind; alleen daarom al ben ik niet rouwig om het vertrek van DeYoung. Toch is Cyclorama niet balladeloos: Yes I Can is er opnieuw eentje in de categorie "niet mijn ding", Together is weliswaar steviger maar toch en Fooling Yourself biedt 39 seconden acapella zang.
Hierboven werden terecht Beatlesinvloeden genoemd: in Fields of the Brave en More Love for the Money te horen.
Meligheid noemde ik al bij het korte Bourgeois Pig; hierop volgt powerpop in Kiss Your Ass Goodbye. Qua akkoorden en drumwerk heeft het in het refrein weg van Denis in de versie van Blondie. Het klavecimbel in de brug en de koortjes zijn dan weer typisch Styx.

De bombast van Styx van weleer hoor ik voor het eerst volop in These Are the Times en later in Captain America en de toegankelijke progrock met fraai toetsenspel in One with Everything.
Het album eindigt minder: met een dominante drumcomputer (!) in Genki Desu Ka, na een korte stilte gevolgd door een geinig audiohoorspel met acteur/muzikant Jack Black van Tenacious D en een overbodige reprise van Kiss Your Ass Goodbye en na nogmaals stilte wederom acapella zang.

Het liefst hoor ik Styx in zijn volle bombast, de aor-kant van de groep bevalt me ook goed. De ballades, Beatlesinvloeden, acapella nummers en meligheid sla ik liever over. Zes prima of sterke nummers: net als bij de voorganger kom ik uit op 3,5 ster.

De laatste zin van mijn bovenstaande stuk klopt niet. Edge of the Century waardeerde ik slechts met 1,5 ster. Dat betekent dus dat Cyclorama naar mijn smaak een forse stap vooruit was.

Heb ook de recensie van de biografie van bassist Chuck Panozzo herlezen. Oef, dat gaat wel over meer dan over zijn ziekte: over homo zijn in een zeer heterogerichte rockwereld, vervolgens de geheimhouding en dan de eenzaamheid die daaruit voortvloeide. Plus een broer die uiteindelijk aan alcoholisme stierf (drummer John Panozzo, hier een artikel bij diens dood) en duidelijk is dat beroemdheid niet vanzelf levensgeluk bracht.

In de recensie ook een korte opmerking over de kennelijke moeite van Panozzo met voormalig frontman en hitschrijver Dennis DeYoung, over wie Bourgeois Pig zeer wel zou kunnen gaan, zoals gaucho reeds vermoedde.

musician schreef zestien jaar geleden: "Misschien hier een band om voor te stellen om er maar mee te stoppen of anders te wachten totdat ze eindelijk weer eens iets interessants hebben te melden?"
Het goede nieuws is dus dat de groep naar verluidt onlangs alweer hun derde sterke album op rij uitbracht. Al moet ik de laatste nog gaan horen, volgende week hoop ik naar de platenzaak te gaan.

Cyclorama is alweer het veertiende album van Styx, uniek op meerdere fronten, en helaas wat lauw ontvangen, ondanks dat er meerdere lichtpuntjes te vinden zijn. Dennis DeYoung is weggepest en vervangen door Lawrence Gowan, die eerder onder de naam Gowan meerdere 80s AOR albums heeft opgenomen. Zijn stem lijkt best veel op DeYoung, behalve dat deze dat theatrale zoete inruilt voor een rauwer rock randje, want de band best past. Chuck Panozzo heeft zich vanaf dit album teruggetrokken en speelt alleen nog als parttimer mee om redenen die RonaldjK hierboven heeft beschreven. Glen Burtnik neemt hierdoor de meeste baspartijen voor zijn rekening en meldt zich hier (gelukkig) voor het laatst. Ook zijn de credits dit keer over de hele band verdeeld, met een paar uitzonderingen, wat ook weer meer eensgezindheid uitstraalt. Ondanks de vele wijzigingen klinkt dit album veel meer als een moderne variant op Styx dan de vorige dat deed, en met de prachtige hoes heb ik altijd een zwak gehad voor Cyclorama, ook al is het verre van perfect.

De plaat opent met 'Do Things My Way', wat me doet denken aan een modernere variant op 'Put Me On', met eenzelfde spontaniteit maar dan in 2003. Shaw klinkt goed en bevrijd, wat op 'Waiting for Our Time' ook goed overkomt. Gowan maakt zijn debuut als lead vocalist op 'Fields of the Brave', ook een mooie ballad met die herkenbare Styx-koortjes. Als dit zo doorgaat is dit een fantastische plaat. Knap hoe de band dit keer modern klinkt en herkenbaar blijft; zelfs de proggeluiden zijn weer terug. James Young neemt de lead op 'These Are the Times', een instant Styx-klassieker wat mij betreft. In het middenstuk volgen de wat mindere, maar toch prima eigentijdse pop nummers als 'Yes I Can', 'More Love For the Money' en 'Together', om met 'Captain America' weer een herkenbare James Young rocker te lanceren. Tot slot is 'One With Everything' een moderne rockprog klassieker, eenvoudig een van de fijnste nummers die Styx sinds Pieces of Eight opgenomen heeft.

En dan is het toch jammer van die wratjes tussen deze prima nummers in. Met 'Bourgeois Pig' en 'Kiss Your Ass Goodbye' wordt de flow wat onderbroken door meligheid en door het poppunk-achtige gewauwel van Burtnik. NIet te geloven, in 1990 maken zijn schrijfsels van Styx een Bon Jovi-kloon, en in 2003 maakt hij er een Green Day-kloon van. Op 'Killing the Thing That You Love' opent hij zijn strot weer, niet onaardige ballad met een proggy middenstuk, maar toch een stemgeluid dat ik niet bij de band vind passen. Gelukkig maar dat hij hierna vertrok. De reprise van 'Fooling Yourself' is toch echt een beetje overbodig, en ook 'Genki Desu Ka' als afsluiter doet mij niet zo heel veel.

Eigenlijk is Cyclorama voor mij een album met best hoge pieken, maar helaas ook wat diepe dalen. Wederom denk ik een kwestie van iets meer trimmen en de ontvangst was beter geweest. Wel klinkt de band weer herkenbaar, gemotiveerd, en samenhangend. Ergens jammer dat ze hierna zo lang stil zijn geweest wat betreft origineel materiaal. Veertien jaar duurde het voordat ze weer een album uitbrachten. De urgentie was er weer vanaf blijkbaar.

1. The Grand Illusion
2. Pieces of Eight
3. Crystal Ball
4. Kilroy Was Here
5. Equinox
6. Cornerstone
7. Cyclorama
8. Paradise Theatre
9. Brave New World
10. Man of Miracles
11. Styx II
12. The Serpent is Rising
13. Styx
14. Edge of the Century

Tjonge, wat zijn wij het EENS! Leuk - bijzonder! Dat gebeurt me niet vaak hier op MuMe, dat iemand er zo hetzelfde in zit!