menu

Styx - Cyclorama (2003)

mijn stem
2,75 (14)
14 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Sanctuary

  1. Do Things My Way (4:57)
  2. Waiting for Our Time (4:13)
  3. Fields of the Brave (3:23)
  4. Bourgeois Pig (0:49)
  5. Kiss Your Ass Goodbye (3:14)
  6. These Are the Times (6:45)
  7. Yes I Can (3:51)
  8. More Love for the Money (3:48)
  9. Together (4:46)
  10. Fooling Yourself (Palm of Your Hands) (0:39)
  11. Captain America (3:53)
  12. Killing the Thing That You Love (5:36)
  13. One with Everything (5:56)
  14. Genki Desu Ka (6:13)
totale tijdsduur: 58:03
zoeken in:
avatar van musician
2,5
Ik ben toch wel een beetje teleurgesteld in de heren van Styx op deze Cyclorama.

Het is ideëenloos, veel creatieve bloedarmoede en verder stuur- en zielloos.

Het begint nog aardig, met twee nummers van Tommy Shaw. Maar daarna moet Dennis DeYoung worden vergeten met hoofdvocalen door Lawrence Gowan, Billy Bob Thornton en Glen Burtnik.

Oudgediende James Young moet op zijn beurt wachten, tot These are the times. Met Captain America, zijn enige bijdrage aan deze cd.

Ten tijde van de eerste 4 cd's van Styx (die ik momenteel veel beluister) mocht hij tijdens de heerschappij van Dennis DeYoung méér bijdragen, zowel aan composities als aan vocalen.

Maar Tommy Shaw is de nieuwe kapitein, de titel verkregen na muiterij tegen Dennis DeYoung na notabene de reünie cd Brave new world (1999).

En DeYoung zit niet meer geboeid in het vooronder, hij is ter plaatse gekielhaald. James Young deed mee aan de muiterij, maar ik vind niet dat hij op Cyclorama leuk mag meedelen in de winst.

Zijn vocalen op These are the times worden contstant ruw onderbroken door (voor mij) onbekende en vooral onbeminde koortjes, zodat alleen Captain America nog enigszins aan oude tijden herinnert.

Dennis DeYoung en James Young waren in 1972 oprichters van Styx, vol met creatieve ideëen, wilskracht en bravoure. Tommy Shaw, die in 1976 er bij kwam, een prima aanstormend talent. Tot en met 1983 verkocht het vijftal (niet vergeten de bassende en drummende broertjes Panozzo, die ook inmiddels het veld hebben geruimd, één is er overigens overleden) met veel succes miljoenen platen.

De héle aanhang van wat er nu extra rondloopt bij Styx zijn alleen maar meelopers, ja-knikkers tegen Tommy Shaw. Maar ze ontberen zelf ook maar enig talent om zo'n band als Styx drijvende te houden. En dan krijg je dit soort kleurloze cd's.

Tommy Shaw slaat ook nog eens de hand aan zichzelf. Een a-capella versie van 40 seconden van Fooling yourself, de oude hit van de succesvolle periode, de cd The Grand illusion. Meer toepasselijker dan deze twee titels had Shaw het niet kunnen maken.

De aardigste nummers (o.a. One with everything) gebruik ik nog voor een compilatie met Brave New World. Daarna haak ik officieel af als koper van nieuwe Styx cd's, totdat ik weer eens betere berichten te lezen krijg.

avatar van Casartelli
2,0
musician schreef:
De aardigste nummers (o.a. One with everything) gebruik ik nog voor een compilatie met Brave New World. Daarna haak ik officieel af als koper van nieuwe Styx cd's, totdat ik weer eens betere berichten te lezen krijg.

Die heb ik ook aangevinkt... net als Do Things My Way en Kiss Your Ass Goodbye (welke zo ongelooflijk cheesy is dat het daardoor net weer kan). Als geheel stelt dit natuurlijk bitter weinig voor, maar om dat enkel aan een afwezige Dennis DeYoung te wijten, vind ik platen als Kilroy Was Here en Edge of the Century toch ook te zwak (Brave New World ken ik überhaupt niet).

avatar van musician
2,5
Nee, ik wijt het niet aan de afwezige Dennis DeYoung. Hij was ook veruit de zwakste schakel op Brave new world.

Ik kon haast nog begrip opbrengen, voor dat kielhalen.

Ook op Edge of the century (nog zo'n flut-plaat van Styx en dan zonder Tommy Shaw) was hij volledig de weg kwijt. Kilroy was here vind ik dan nog veel beter te pruimen.

Misschien hier een band om voor te stellen om er maar mee te stoppen of anders te wachten totdat ze eindelijk weer eens iets interessants hebben te melden?

avatar van Raymond S
2,0
Aj een moeilijke voor een Styx-aanhanger.
Een cd vol met allegaartjes van...helemaal niks.
Maar twee echte hoogtepunten:
These are the times
One with everything
Killing the thing = redelijk.

De rest is matiger en minder dan main-stream.

Afhaken kan ik niet, maar heb wel zeer veel moeite met deze koerswijziging en annoniem geblair.

Edge of the Century, Brave new World (een andere dan die van Iron Maiden - Super cd- ), heb ik nooit gekocht.
Links en rechts wel nog wat vinyl-singles van deze flut-platen. Zelfs dat kon mij niet meer behagen.
Maar de geweldige live DVD (CD) Return to paradise sprankelt en knalt

Deze cd is niet meer dan 2 sterren waardig.

PS: Jammer dat ze bij Arrow niet One with everything speelde.

avatar van The Wep
Deze CD geluisterd vanaf het begin en bij nummer 5 kiss your ass goodbye (op dat moment echt het dieptepunt) gestopt. meer kon ik niet verdragen. Zag Fooling Yourself als nummer 10 staan en probeerde dit nummer en kreeg tranen in mijn ogen. Nee, dan maar weer de oude CD's luisteren. Geen stem !

avatar van jerome988
Tranen in je ogen krijgen van een 40 seconde durende Fooling Yourself; dan moet deze plaat wel echt erg zijn :O

Gast
geplaatst: vandaag om 04:32 uur

geplaatst: vandaag om 04:32 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.