Johnny Cash - At Folsom Prison (1968)

Formidabel album. Uiteraard, als fan had ik dit al, maar onlangs kwam er een special edition uit, de Legacy Edition, met 2 live shows, daarop staan ook de optredens van de andere artiesten, dus heel de revue.
Bovendien, en dàt is pas speciaal, zit er een dvd bij met een anderhalf durende documentaire over Johnny Cash, deze plaat, alles errond, over de opname van het nummer Greystone Chapel, dat geschreven werd door "inmate" Glenn Sherley, een gevangene die door steun van Cash vroeger vrij kwam. Cash hielp de man om zelf de showbizz in te gaan, en men volgt wat er daarna nog met die Sherley zoal gebeurd is. Hele verrijkende docu, die het voor de ware fan, de aanschaf van de dubbelaar + dvd, de Legacy Edition méér dan waard maakt.
Topperdetop!
Jammer voor dat prachtalbum van Gainsbourg, maar ik heb deze nu in mijn top tien opgenomen, daar hoort zo'n plaat eigenlijk....

Waar kan je die bestellen, want die moet ook in mijn collectie!

Ik vond die Legacy Edition gewoon bij FNAC.

Ik denk dat ik hem al gevonden op bij Proxis
23euro

Hoeveel heb jij hem betaald?

Johnny Cash – At Folsom Prison – Legacy Deluxe Edition (2cd + dvd) (€ 15.90)
(Mijn bericht 16 december bij topic Wat heb jij laatst gekocht.
Toch iets goedkoper, me dunkt!
O ja, het was bij Mediamarkt, heb even gechecked, dus niet bij Fnac.

Daar moet ik ook eens achteraan gaan dan.

In 1968 kwam deze “At Folsom Prison” uit van Johnny Cash, die net uit een zeer turbulente periode kwam van drugs en weinig commercieel succes. Om zijn tanende carrière nieuw leven in te blazen, besloot hij twee optredens te geven in Folsom Prison en dit document is daar het resultaat van en tevens mijn eerste kennismaking met Johnny Cash destijds.
Dit album begint natuurlijk met een logische opener “Folsom Prison Blues” en het publiek van niet-al-te-braaf volk wordt laaiend enthousiast. Tijdens de volgende rustige nummers valt op hoe het publiek uit zijn hand eet en ieder woord opzuigt dat hij zingt. Zijn korte bindteksten zijn fantastisch. Bijvoorbeeld voor “I Still Miss Someone”: “This show is being recorded for an album release on Columbia Records and you can’t say hell or shit or anything like that. How does that grab you, Bob?” Hilariteit en sfeer bij het publiek.
Bij de meer up-tempo nummers Cocaine Blues en 25 Minutes To Go zit ik met een glimlach op mijn gezicht omwille van de teksten en het publiek dat bij iedere zin zijn waardering laat horen. Geweldig. Dan worden twee gevangenen opgeroepen omdat ze bezoek hebben, wat wel bijdraagt tot de sfeer op dit album: niet vergeten dat wij ons in een gevangenis bevinden.
25 Minutes To Go is nog zo’n absoluut hoogtepunt: een verhaal over een terdoodveroordeelde die zal worden opgehangen, herkenbaar wellicht voor een aantal gevangenen en toch zijn ze laaiend enthousiast. Zelfs Johnny moet soms zijn lach inhouden tijdens de nummers, zo enorm geniet hij van het optreden. Bij Orange Blosom Special haalt hij de mondharmonica boven.
Bij The Long Black Veil kun je een naald horen vallen: zo stil en aandachtig zijn de toehoorders. Een publiek laten opveren en stil laten zijn tijdens een optreden: volgens mij kunnen enkel de hele groten dat en Johnny Cash is dat ongetwijfeld. Dat volgt het “Can I have a glass of water”-verhaaltje: “Do they serve everything in tin cups?” Geweldig! Dan roepen ze gevangene Sandoval op omdat hij bezoek heeft, gevolgd door opnieuw twee gevoelige nummers: Send a Picture of Mother en The Wall.
Volgend absoluut hoogtepunt blijft voor mij Dirty Egg Sucking Dog: “The man’s best friend is his dog if he’s got nothing else”. Een typisch voorbeeld van de zwarte humor in zijn teksten:

Now if he don't stop eatin' my eggs up
Though I'm not a real bad guy
I'm gonna get my riffle and send him
To that great chicken house in the sky

Na het nummer Joe Bean komt zijn begeleidingsband terug met zijn vrouw June Carter om het nummer Jackson te brengen. “How much time have we got? About Fifteen minutes? I’ll take all I want”. Johnny maakt het gevangenispersoneel duidelijk dat hij zich te veel amuseert en dat hij wil doorgaan: hij bepaalt de regels en niemand anders. Durf hem eens tegenspreken. Give my Love to Rose is weer zo’n rustig nummer en wordt gevolgd door I Got Stripes: een lekker up-tempo nummer over het gevangenisleven opnieuw. Dan vraagt hij het publiek wat ze willen horen en speelt hij “The Legend of John Henry's Hammer” gevolgd door de evergreen “Green Grass of Home”. Afsluiter is “Greystone Chapel”: geschreven door een gevangene, door Johnny de dag voordien voor de eerste maal gerepeteerd en hier voor de eerste maal te horen. Het album wordt afsloten door de “warden” met enkele mededelingen en een “a little momentum” voor Johnny Cash.

Ik ben een hardrocker / metalhead (op leeftijd – tram 4), maar ik kan nog altijd wildenthousiast worden, of het nu mijn geliefde muziek is of het nu iets anders is. Het grijpt me bij de keel of bij de ballen om me niet meer los te laten. Ik heb enkele jaren geleden Johnny Cash ontdekt uit nieuwsgierigheid naar het hoge gemiddelde bij dit album en dit hoge gemiddelde is oververdiend. Samen met “At San Quentin” en de American Recordings series zijn dit pareltjes in het muziekuniversum.

Niet helemaal mijn stijl, maar zag hier laatst een Docu over.
Wat een sfeer moet dat zijn!

Heb deze gisteren voor een leuke prijs aangeschaft. Ik kende wel wat werk van Cash, maar het gevoel op deze cd is anders. Je merkt dat hij erg betrokken is bij de gevangenen en maakt zelfs wat 'anti-gevangenis' grapjes die zeer goed worden ontvangen. Daarnaast bespeelt hij het publiek fantastisch en zingt grootse liedjes die ook voor de aanwezigen waarschijnlijk heel relateerbaar zijn. Veel betrokkenheid, humor en een puntje cynisme. Ik moet duidelijk nog heel veel van Cash aanschaffen, want het raakt je echt precies op de manier waarop het je moet raken vooral op de American Recordings. Johnny heeft er een (jonge) fan bij. Cash is dood, lang leve Cash.

Dit album is Rock 'n Roll, intiem, ontroerend en het wekt een glimlach op in één oprechte en stormachtige muzikale beweging.

"Johnny is like the Northern star, you can guide your boat by him."

Met dit album heb ik de Heer Johnny Cash leren kennen. Sindsdien ben ik een grote fan.

Ik besefte me vorige week ineens dat ik niets van Johnny Cash in huis heb, ik moet dat binnenkort eens inhalen met deze en At San Quentin.

Ik leerde Johnny Cash kennen toen ik een jaar of 13 was, maar toen was Johnny Cash natuurlijk niet zo cool als bijv. Nirvana.

Maar ik ontdekte nu alsnog dit geweldige live album, dat iets extra's krijgt door de relaxe Cash en zijn enthousiaste fans. De muziek is misschien een tikkeltje gedateerd, maar dan blijft er alsnog die fijne sfeer en mooie stem over. 4*

Johnny Cash, ik ken de hem nog niet maar zijn legendarische gevangenisshows stonden al een tijdje op mijn lijstje.

Volkomen terecht bleek al snel want dit is een fantastische cd. Eigenlijk is country niet eens mijn ding, en als een willekeurig countrybandje deze nummers op zou nemen zou ik het waarschijnlijk niet eens zo'n bijzondere cd vinden maar Cash heeft iets bijzonders.

Ten eerst natuurlijk een prachtige stem die telkens weer een genot is om naar te luisteren, ook al is de begeleiding soms wat eentonig. Volgens mij is de gitaar van Cash zelfs een tijdje flink vals (of hoort dat?) maar zelfs dat maakt niet zo uit.

Daarnaast heeft Cash, zelfs op cd, een uitstraling waar je u tegen zegt. Cash is ontzettend "cool" en hij lijkt op zijn plek in een gevangenis. Hij weet precies wat hij moet zeggen tegen de gevangenen en het komt niet eens heel gemaakt over.

Kortom een fantastische cd. Ik ben maar snel San Quinten gaan luisteren en het valt me op dat beide cd's een stuk beter zijn met alle bonustracks erbij. John Henry's Hammer vind ik een van de beste nummers van de plaat.

4,5*

Vanmiddag gekocht, net geluisterd. Voor zover nog 3,5 sterren, maar dat komt vooral door de slaperige stemming waarin ik nu verkeer.
Aankomend weekend nog maar een keer luisteren met een biertje erbij, ga er dan eens even goed van genieten!

Na nog een keer geluisterd te hebben, het aantal sterren inderdaad verhoogd. Zitten veel heerlijke nummers tussen, speelt soms geweldig in op de gevangen, luistert heel fijn weg en teksten zijn ook vaak top. Een ster erbij naar 4,5.

De film 'Walk the line' is trouwens ook een aanrader voor Johnny Cash-fans, maar ik denk dat de meeste die dan al wel gezien zullen hebben.

totaal nie mijn muziek maar wel sfeervol en ik wordt er vrolijk van

ach, zelfs zappa dweepte met country dus ik keur het goed

blijvertje denk ik

Uiteraard is dit muziek die een blijvend karakter heeft, Joy!

Cash is dood, maar zijn muziek is springlevend. Hij heeft fans in alle lagen van de bevolking, en zeker ook in alle leeftijdscategoriëen... wat niet onbegrijpelijk is, gezien zijn machtige oeuvre.
En wat Rick Rubin gedaan heeft voor de man, om zijn carriëre op meesterlijke manier met een reeks ingetogen platen af te sluiten.... op die manier heeft Cash naar het einde toe nog ontzettend veel nieuwe fans bijgewonnen, en geheel tericht, natuurlijk.

Een echte gigant, deze Cashn, reken maar!
Zijn gevangenisplaten waren voor hem destijds echt heel belangrijk.
Echte standards.

leg deze naast de laatste en het enige wat hetzelfde is is de stem van cash, alleen op deze een stuk vrolijker

nice plaatje

Prachtig album, geweldige artiest die live goed presteert.
Ook al zijn de teksten niet zo vrolijk, toch maakt deze man mij erg vrolijk met zijn muziek!

Dit heb ik nou ook en zo iemand verdiend voor mij de volle 5 sterren wat een kwaliteit en wat mij betreft dé beste country stem die ik tot nu toe gehoord hebt.

Geweldig album van johnny contant.
mischien wel de mooiste stem die ik ken heeft deze man.
deze net iets beter als de andere gevangenis plaat.
4,5 sterren

Gek dat ik hier nog niet op gestemd had, eigenlijk. De twee gevangenisconcerten heb ik toch al jaren in huis, hoewel ik meestal 'At San Quentin' pak als ik er iets van wil draaien, een plaat die nog een tijdje in mijn top 10 heeft gestaan, en een lichte voorkeur geniet boven deze.
Het zal wel een kwestie zijn van 'eerste liefde', want San Quentin ken ik al een stukje langer. Ik vind de opbouw en liedjeskeuze van die plaat ook ietsje slimmer dan van deze (met die reeks gospelnummers tegen het einde), en het publiek is wat duidelijker aanwezig, wat bijdraagt aan de sfeer.
'Folsom Prison' klinkt, in vergelijking, iets intiemer, en moet het -overwegend- vooral hebben van liedjes over prison cells en gallows.

Maar het is, zoals mijn moeder zou zeggen, lood om oud ijzer. Beide zijn gewoon standaardplaten, die meer dan veertig jaar na dato nog net zo scherp en urgent klinken toen ze uitkwamen.
Het uitbrengen van live-opnamen vanuit een zwaarbewaakte gevangenis is een ware meesterzet. Waar anders kun je dit soort rauwe coutry zo goed tot leven laten komen?
Deze heb ik gisteren nog beluisterd, en ik merk dat ik de neiging heb om met de gevangenen te gaan meejoelen als Cash 'Folsom Prison Blues' inzet.
'But I shot a man in Reno/ just to watch him die...'
Yeah!
(Maar dan tegelijkertijd die rilling op je rug, omdat je aan het meejoelen bent met een groep mensen die vastzitten omdat ze misschien wel iemand hebben neergeschoten, gewoon om hem te zien sterven. Of erger.)

Nog intenser is Cocaine Blues, een van de variaties op een standaard folkliedje (vergelijk o.a. Little Sadie, ooit nog prachtig gezongen door Mark Lanegan). Vergeet die suffe moraal waarmee het nummer afsluit ('Come on, you've gotta listen to me/ lay off that whiskey and let that cocaine be'), duidelijk alleen maar bedoeld om het nummer acceptabel te maken voor de moraalridders. Het doel van het nummer is natuurlijk vooral om op een zo grof mogelijke manier een lekker outlaw-verhaal te schreeuwen: 'I can't forget the day I shot that bad bitch down', zingt Cash. Gejoel in de zaal, rillingen op mijn rug.
De massale aanwezigheid van opgesloten mannen met waarschijnlijk aardig wat op hun kerfstok, is hier niet alleen een extra gimmick. Het is het ecosysteem waarin dit album zich bevindt.
De tinnen bekers, de mededelingen tussen de nummers door, de wolfachtige geilheid die voelbaar is in de zaal als June Carter het podium betreedt... Morele vraagstukken terzijde, verdient Cash hier alleen al een dikke pluim voor het vastleggen van zo'n unieke sonische ervaring.

Cash' band, en zijn geliefde June, blijven op de achtergrond en laten de man in het zwart zijn ding doen. Als ze al op de voorgrond treden, dan lijken ze een beetje nerveus (vooral June Carter). Zo niet Cash zelf.
Spelend en zingend laat hij zich hier zien als een geboren performer, die het maximale kan halen uit simpele folkliedjes. Hij speelt twee mondharpen tegelijkertijd op Orange Blossom Special, zingt een jarige gevangene toe op Joe Bean, en laat zijn gedoemde publiek lachen om de doodstraf in 25 Seconds To Go.

Na een kleine drie kwartier wordt omgeroepen dat de gevangenen op hun plek moeten blijven zitten totdat een bewaker ze naar buiten begeleid. In het geroezemoes dat achterblijft is één ding hoorbaar: er zijn misschien betere muzikanten zijn geweest dan Johnny Cash, maar weinig zullen het talent en de persoonlijkheid hebben gehad om dit publiek zo effectief te bespelen.
Men stelt zich voor dat de gevangenen terugliepen naar hun cel, misschien stil of misschien luidruchtig, maar allemaal in hun ziel geraakt, een klein beetje veranderd...

De luisteraar stopt de cd terug in het hoesje, en is vooral blij dat hij daarna gewoon naar buiten mag lopen, en decadent genoeg mag zijn om niet dieper deze wereld in te hoeven duiken dan via een plastic schijfje. En vooral blij dat Johnny Cash die dag een taperecorder mee heeft genomen.

Ik vraag me telkens in spanning af waarom bepaalde gevangenen worden opgeroepen om zich te melden. Ongeëvenaarde sfeer op de prison-platen.
Vooral de bijbehorende docu's laten de rillingen over je rug lopen.

15 mei 2004, een tragische dag voor Johnny Cash. June Carter Cash, de geliefde vrouw van Cash en tevens een bekend country-zangeres sterft. Na de plotselinge dood ging het hard achteruit met de gezondheid van Johnny Cash. 4 maanden na haar dood was er nog een legende dood.
Typisch voor de nummers van Cash is dat er altijd een onderliggend schuldbesef speelt. Maar de personen met dit schuldbesef zitten vaak al in de gevangenis. Kenmerkend voor Johnny Cash waren zijn murder ballads waarin hij zegt hoe het is om iemand te doden. In Folsom Prison Blues weet hij dat hij in de fout is gegaan en dat hij in de gevangenis thuis hoort. De teksten die hij zingt, passen zeer goed bij de Cash. Hij weet hoe het voelt om in de fout te gaan (zie zijn drugsverslaving die bijna zijn dood werd). In die periode ontmoette hij ook zijn vrouw June Carter Cash, die een zeer grote rol speelde in zijn leven. Zij schreef ook het nummer The Ring Of Fire dat je kan horen op At San Quentin. Ze hielp hem eind jaren 60 van de drugs af en later huwden ze. In 1968 en 1969 voelde hij zich hard aangetrokken tot gevangenis en hij produceerde de live-albums At San Quentin en At Folsom Prison. In beide albums voelde hij een grote verbondenheid met het publiek wat een meerwaarde geeft aan dit album. Hij presenteerde zichzelf als iemand die het gevangeniswezen zeer goed kende, hoewel hij maar een paar dagen heeft moeten zitten. Ook buiten de gevangenis waren beide platen een zeer groot succes. Zijn succes was tot een dieptepunt gekomen maar dankzij deze albums won hij weer de sympathie van zijn fans. Dit zijn beide prachtige albums waar je zowel de breekbaarheid als het plezier in zijn stem hoort. Zijn toespelingen met het publiek en de sfeer die er hangt zorgen echt voor een krop in de keel.

Euh.. is June niet op 15 mei 2003 overleden? Johnny overleedt op 12 september 2003.

Idd .. srry ik heb mij vergist.

Wat niet wegneemt dat je een mooi stuk hebt geschreven, waarvoor mijn complimenten.

Moet je nagaan. Ik ben nu 17 jaar en kijk waar de meeste van mijn leeftijd zichzelf in verzuipen. Gelukkig heb ik nog een maat die dit kan waarderen, maar voorderest bij niemand zal ik dit te hoeven laten horen.

Wat kan je aan bovenstaande commentaren nog toevoegen. Johnny Cash was waarlijk uniek. Een enorme persoonlijkheid die zijn gelijke niet kent . Ik heb hem pas een aantal jaren geleden ontdekt dankzij de prachtfilm I walk the line en de wereld die toen voor mij is open gegaan is er één om te koesteren.

Deze man heeft ons ook echt een immens oevre nagelaten. Ik zou echt niet weten waar te beginnen. Laat ik eens beginnen met een album waar zijn meest bekende nummers opstaan. Is dit een live verzamelaar, of bevat het alleen maar afwijkende nummers die niet op zijn reguliere albums staan?

Of misschien kan ik toch beter beginnen met When The Man Comes Around uit 2002, of met The Essential. Ben van plan niet heel veel te gaan aanschaffen maar gewoon een album om het juiste Cash gevoel mee te krijgen.