Silversun Pickups - Swoon (2009)

En dat gemiddelde was compleet terecht. Wat een ontzettend lekkere plaat. Heerlijk hoe ze in veel nummers goed de spanning kunnen opbouwen om vervolgens los te barsten in een mooie climax. Ontdekking van het jaar voor mij.

Beetje door de top van 2009 tot nu toe aan het bladeren en toen kwam ik dit tegen... maar even proberen dan: heeft direct de hele dag aan gestaan. Klinkt erg lekker en als ik dat blijf vinden dan komt er een hoog cijfer aan.

Dit album nog eens aan het beluisteren, maar ik weet niet echt wat ik er mee moet. Deze band doet mij wel aan iets denken, maar ik weet nog niet aan wat, zal wsl nog enkele luisterbeurten duren tot ik er helemaal aan uit ben.

Ik zit een beetje met hetzelfde probleem. Normalerwijze zou elke vezel in me moeten revolteren tegen dergelijke naar stadiumrock ruikende muziek, gebracht door halfslachtige muzikanten die qua geloofwaardigheid schijnbaar niet veel verder reiken dan een muzikale eendagsvlieg. En tjonge, wat is die zanger een opgezwollen etter....

En toch: het vierluik waarmee deze plaat opent behoort tot het betere wat ik in jaren gehoord heb, met als absoluut summum de magistrale pathos van 'The Royal We'. De rest van de plaat mag voor mijn part bij wet verboden worden, de eerste vier tracks staan als een (oud heren)huis....

Dus: ondanks mijn reflex om dergelijke muziek terstond uit te kotsen, kan ik niet anders dan de eerste helft van deze plaats steeds maar opnieuw op te zetten. Ik doe er alles aan om deze neiging de kop in te drukken, maar het is sterker dan mezelf.

Het super begin was aanvankelijk wat misleidend; het leek een topplaat te zijn. Maar deel de mening van the Dudeness wel, alleen loopt het wat mij betreft door tot nummer 5 (Panic Switch) en vind ik nummer 6 een prima rustpunt. Als ze daarna hadden doorgeknald tot het einde, was dit de plaat van jaar, nu gewoon een goede plaat met een geweldige eerste helft.

Ze komen in het voorprogramma van Placebo in de Ahoy. Snel eens luisteren naar dit album.

Verhoogd van 4,5 naar 5. Ben helemaal hooked aan deze cd, krijgt van mijn part gerust nominatie voor dé plaat van 2009. Ook de tweede helft vind ik zeker niet slecht. Sort Of en Substitution zijn namelijk twee van mijn favoriete nummers. Naar mijn mening houdt deze plaat 50 minuten lang een ongeveer even hoog niveau aan, zonder noemenswaardige dipjes..

'k Wou ook nog even vermelden dat ik de strijkers heel geslaagd vind, dat ze een echte meerwaarde leveren aan de nummers. Stukken beter dan de meeste strijkerspartijen op rockalbums (zie ook Placebo -_-)

Nicolage: komen naar Antwerpen ook in voorprogramma van Placebo, maar die moet ik eigenlijk niet meer zien (op Pukkel zie ik ze ook weer), en 36 euro voor de slechtste plaatsen voor SSPU vind'k ook weer veel geld Zou ze anders heel graag eens live zien!

Ze stonden een maandje geleden in de Melkweg! Hoewel redelijk rechttoe rechtaan, absoluut het geld waard. Aanrader.



Hoewel een opgezwollen etter niet bepaald een duidelijk omschrijving is (tenzij wordt verwezen naar de fysieke etter, wat mij hier niet het geval lijkt), vermoed ik dat je bedoelt dat de zanger erg arrogant is. Correct?

In dat hypothetische geval kan ik je vertellen dat hij dat tijdens het optreden allesbehalve was. Hij kwam juist erg bescheiden over door het publiek een keer of duizend te bedanken voor het komen, hij maakte een complimentje naar een meisje dat vooraan stond ("You are fucking red!", als in you are fucking awesome, zoals hij later uitlegde) en hij stond met erg veel energie te spelen, net als de rest van de band overigens. Wat mij betreft dus absoluut geen opgeblazen etter!

Inderdaad, arrogant. 'k Baseer me dan vooral op de veelvuldige interviews op youtube waar hij zelden of nooit iemand anders aan eht woord laat, terwijl je gewoon de smachtende ogen van de andere bandleden ziet die ook iets willen zeggen. En iemand die altijd aan het woord wil zijn zonder de anderen een kans te geven, wekt de indruk zich verheven te voelen boven zijn companen. en dat is voor mij de definitie van 'etter'.

Maar goed, neemt niet weg dat het een goede plaat is, en daar gaat het eigenlijk om. 'k Ben niet zo into personencultus. Ik gaf het enkel mee als voorbeeld waarom ik de band 'van nature uit' eigenlijk niet zou mogen 'diggen', maar het toch doe.

En laat de zang nou ook het minste zijn van deze band zijn.

Ja, dat vind ik ook; zang en teksten zijn veruit de grootste minpunten. Dus als IEMAND zijn kop zou moeten houden tijdens interviews... maarja...

Brian Aubert is nog het meeste muzikale van deze band, sowieso. Zijn teksten vind ik helemaal ook niet zo slecht, en zijn zang zeker niet. Al moet je er natuurlijk wel van houden. Maargoed, volgens mij is hij wel degene die voornamelijk verantwoordelijk is voor de songwriting. Al moet ik zeggen dat ik deze band op geen enkel vlak hele bijzondere vind nummers maken, het is gewoon lekker.

Dit geheel staat er! Elk nummer afzonderlijk bekeken, hebben we te maken met een plaat vol topnummers. Als we deze in een geheel nog steeds even goed vinden, spreken we over een topplaat. En dat is hier zeker het geval.

Hoewel het inderdaad zo is dat de tweede helft van de plaat niet doorwalst met de vernietigende prestatiedrift van de eerste vijf nummers, vind ik niet dat deze helft verwaarloosbaar is. Draining is inderdaad een heel goede keuze geweest gezien het geluidsgeweld op Panic Switch. Sort Of doet me een beetje denken aan Dream at Tempo 119 van Carnavas. Een nummer wat niet slecht is, maar echt klinkt als een SSPU track zonder verassingen, volledig uit het SSPU receptenboek overgenomen.

Daarna krijgen we naar mijn idee toch wel te maken met twee hele sterke nummers. Substitution heeft een heerlijke sfeer en zit (zoals bijna ieder nummer van deze band) compositorisch heel goed in elkaar. Leuke melodie ook. Het klinkt wel wat als tienerrock, maar daar hou ik wel van. Catch & Release wordt wat mij betreft behoorlijk ondergewaardeerd. Toch had ik er zelf ook lang voor nodig om de kwaliteit in te zien. Het hoogtepunt zit hem zeker in het refrein. En hier werken de statische robot drums heel goed, in tegenstelling tot bijvoorbeeld op The Royal We. Deze band moet het dan meestal ook niet hebben van de drums. Ook het gebruik van de strijkers op C&R is niet misplaatst. Ik word altijd een beetje angstig als een band ineens strijkers begint te gebruiken, het voelt toch als een gebrek aan betere ideeën. Op dit album komt het gelukkig goed tot zijn recht. Het wordt niet overvloedig gebruikt en op de juiste momenten (Royal We, Nice to Know, Catch & Release).

Op basis van de eerste vijf nummers is dit één van de beste, dringende albums ooit gemaakt.

Op basis van de laatste vijf nummers is dit een goede tienerrock plaat met enkele uitschieters.

Op basis van het gehele album is dit absoluut één van mijn favoriete platen van het jaar, maar zal het uiteindelijk toch tekort komen om echt die legendarische status te verkrijgen (die ik wel van het debuut van deze band heb meegegeven).

Fijn plaatje. Een vriend van me draait hem plat, en het klonk allemaal wel lekker, dus ik heb hem ook maar eens in z'n geheel beluisterd. Het gaat soms wel nog een beetje langs me heen, er zijn te weinig dingen die er écht uit springen. Maar absoluut genietbaar, ga ik vaker draaien.

Ik weet dat ik hier redelijk onrespectvol uit de hoek kom tegenover de fans van dit album. Hiervoor, bij voorbaat, mijn excuses.

Catch & Release is een goed nummer. Maar de eerste 4 of 5 waar iedereen zo opgetogen over doet vind ik walgelijk. Voer voor Tokio Hotel. Gewoon veel geluid maken met simpele muziek. Nietszeggend. En de zanger, inderdaad Dudeness, is een ongelofelijke etter. Stemmetje die op de zware maar erg makkelijke gitaarriffs er erg zwakjes uitkomt. Hij doet me denken aan een tienersletjesidool.

enfin. Ik zal nog een keertje naar de hel gaan en terug maar ik vrees dat ik dezelfde reactie ga hebben. Verveelt niet maar ik haal er mijn schouders voor op evenals mijn neus. Dan veel liever de catchy popsongs van The Duckworth Lewis Method, een ander album dat ik net heb ontdekt.

1,5

Helemaal correct!

De Pumpkins liggen hier dicht bovenop uiteraard. Hoewel diezelfde Pumpkins, ook uiteraard, een veel hoger niveau hebben. Vervelend wordt deze Swoon nergens maar het is imho geen plaatje die je heel vaak moet opzetten. Dan wordt ie wel vervelend

Een vervelende plaat dus, Joy4ever. Zo heet dat.

Nu ken ik bar weinig van Tokio Hotel, maar hetgeen ik ken lijkt hier toch totaal niet op. SSPU leunen veel op (mijns inziens zeer sterke) bass riffjes en die soort wall of sound (zoals op Panic Switch en Royal We). De zanger zal denk ik niet de behoefte hebben geadoreerd te worden door tienersletjes en al is hij een arrogante kwal mag dat de beoordeling van de muziek natuurlijk nooit beinvloeden. De stemmen van Brian Aubert en Bill lijken ook niet echt op elkaar. De zang doet me altijd erg denken aan die van Corgan, waarin ik niet de enige ben.
Nou ja, goed, je waardeert het niet. Maar die Tokio Hotel vergelijking was natuurlijk puur om het shock effect, want raakt kant noch wal.

Eerst even je excuses aanbieden voordat je een plaat afzeikt. Vind ik wel netjes van je.

...Mijn interesse wordt nu wel gewekt voor die Duckworth Lewis Method trouwens...

Godmiljaar! Niet bepaald de stijl van kabouter Wesley, nietwaar.

onbekende plaat. Check it out als je tijd/goesting hebt.

Absoluut, wees maar niet ongerust.

Heb ze dit jaar in het voorprogramma van Placebo gezien in het Sportpaleis in Antwerpen. Een ware verrassing voor mij en veel andere bezoekers die dag. Hebben echt geimponeerd live. Kon alleen het nummer Lazy Eyes van vorig album. Maar moet zeggen dat ze live beter over komen dan op de plaat. Plaat lijkt allemaal veel van het zelfde te hebben (zitten wel enkele pareltjes tussen zoals "Growing old is getting old" - live ook errrg smakelijk). Een tip voor de komende zomerfestivals. Ik gok op Pukkelpop 2010.

oh ja, let op die drummer - fantastisch

The Royal We is fan tas tisch

Bonustrack 'Currency of Love' klinkt echt geweldig. Ben nog steeds helemaal verliefd op deze band, kan niet wachten tot nieuw materiaal!

Deze band is echt helemaal geweldig, toen ik ze voor het eerst hoorde was ik meteen verliefd live zijn ze ook heel sterk, echt een aanrader dit album

Bijna elk nummer heeft zo'n sterke opbouw/ spanningsboog.

Een van me favoriete platen:D