The Yobs - Christmas Album (1980)

In de dagen naar Kerstmis toe kom je her en der artikelen tegen over nieuwe dan wel klassieke kerstalbums. Een plaat die ik daarin echter nooit tegenkwam was deze van The Yobs. De groepsnaam is een anagram van de eigenlijke groepsnaam The Boys, poppunkpioniers van het eerste uur. Generatiegenoten van de eerste golf Londense punk als Sex Pistols en Buzzcocks. Verschil is dat de heren van de The Boys hun wortels in glamrock hadden en naadloos waren ingevoegd in de muziekmode van 1976, '77.

Dat echter met de nodige speelvaardigheid én een dikke knipoog. Drie albums met The Boys verschenen tot en met 1979, waarvan To Hell with the Boys de laatste was tot dan. Rond Kerstmis echter werd er vanaf 1977 een kerstsingle uitgebracht en in december 1980 leidde dat tot dit Christmas Album.
Wat we krijgen is een typisch Britse parodie op die Britse wijze van kerstbeleving - voor wie niet weet wat dat inhoudt: komiek Rowan Atkinson nam als zijn typetje Mr. Bean de diverse tradities daaromheen in het ootje, zie hier.
Bij The Yobs klinkt een andere wijze van parodiëren, waarbij ik al luisterend soms moet denken aan de humoristen van Monty Python of The Young Ones. De muziek is meestal in punkjasje gestoken. Scheurende gitaren gaan samen met kerstklokken en arresleebelletjes, om de knusse sfeer te benadrukken. Alhoewel, knus? In Another Christmas klinkt de verzuchting "I don't think I can make it, I don't think I can take it - another Christmas Day with you".

Andere (anti-)kersthumor duikt onder meer op in de ode aan een hond Doggy van veertig seconden; de synthesizerpop van Jingle Bells, dat met zijn dikke vier minuten veel te lang duurt; in Silent Night klinkt een toespraak van Hitler waaroverheen puberaal-melig Stille Nacht wordt gezongen (al in 1978 op single verschenen); C-H-R-I-S-T-M-A-S is het lied van een gefrustreerd en hitsig manspersoon die zijn geliefde mist met een intro als knipoog naar Holidays in the Sun van Sex Pistols; als laatste voorbeeld van een overdosis flauwte de ska van We Wish You a Merry Christmas, dat met een dik Indiaas/Pakistaans accent wordt gezongen.

Hits leverde dit alles overigens niet op en ik kan uit ervaring vertellen dat je de plaat (ook op streaming te vinden) niet te vaak moet horen. Hoogstens leuk om eens in de twee jaar te beluisteren en dat niet vaker dan éénmaal; zoiets, liefst in beschonken toestand. Waarschijnlijk vooral geschikt voor Britse oren, in de kroeg of op de voetbaltribune.

Ik kwam hier op reis door new wave van 1979 vanaf het titelloze debuut van Mittagspause. Omdat ik niet in juli dit Christmas Album wilde bespreken, sprong ik alvast een jaar vooruit naar Kerst 1980, om nu terug te keren in de tijd. Dit naar een album dat eind 1979 of begin 1980 verscheen: het debuut van het aparte The Durutti Column.