The Boys - To Hell with the Boys (1979)
mijn stem
4 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Punk / Rock
Label: Safari
-
Sabre Dance (2:05)
-
Rue Morgue (3:34)
-
Terminal Love (3:33)
-
See Ya Later (3:06)
-
You Can't Hurt Me a Memory (7:50)
-
Kamikaze (3:57)
-
Lonely Cowboy (3:47)
-
Waiting for a Lady (3:30)
-
Bad Day (2:33)
-
Independent Girl (5:53)
0
geplaatst: 5 november 2024, 22:21 uur
De derde van The Boys, punkpioniers van het eerste uur. Wat hen anders maakt, is de ervaring van enkele ex-leden. Ze deden die op in oerpunkgroep London SS (ja, dat kon in 1975) en voegden daaraan de vaardigheden toe van toetsenist Casino Steel, enkele jaren eerder nog een heuse glamrocker op plateauzolen in Hollywood Brats.
Dat laatste maakt het neusje van The Boys voor popmelodieën en -arrangementen een stuk groter is dan bij genregenoten. Omgekeerd evenredig met de drang om de wereldorde omver te werpen middels anarchie en andere radicaliteiten. Op hun tweede album was het al minder punk geworden en dat geldt nog meer voor deze. De beste benaming is powerpunk of zelfs powerpop.
Dat leidt wederom tot charmante liedjes, zoals opener Sabre Dance, in 1942 geschreven door de Sovjet/Armeense componist Aram Khachaturian, in '69 opgerockt door pubrockgroep Love Sculpture en te vinden op dit album met Dave Edmunds. Maar bij The Boys is het nét iets heftiger.
De knipoog op het grimmig getitelde To Hell with The Boys is groot en het leidt tot een vermakelijk, feestelijk, rockend album, geschikt voor meezingen in de auto en onder de douche. Tegelijkertijd hoor ik niets waardoor ik echt wordt gepakt. Degelijk zonder een echte uitschieter.
Het is dan ook zoeken naar drie favorieten, om uit te komen bij de powerpop van Rue Morgue (twee jaar later beschreef Iron Maiden over diezelfde straat enkele moorden), See Ya Later met zijn valse synths en glamrockinvloeden en vooral Bad Day dat op z'n The Who's rockt.
Geen hitsingles, geen hitalbum, geen notering in de Britse verkooplijsten. De groep bracht daarnaast diverse kerstsingles uit onder het anagram The Yobs. In 1980 leidde dat zelfs tot deze kerstelpee. Die ga ik dus later tegenkomen! In datzelfde jaar verscheen alsnog die ene elpee van Hollywood Brats, dat jaren op een plank had liggen verstoffen.
Mijn reis door new wave kwam van de tweede Simple Minds. Voor de volgende halte betreden we december 1979. Op de eerste van die maand verscheen de derde van The Damned, dat enige tijd uit elkaar was geweest maar net op tijd voor Kerst terugkeerde met het lieflijk getitelde Machine Gun Etiquette.
Dat laatste maakt het neusje van The Boys voor popmelodieën en -arrangementen een stuk groter is dan bij genregenoten. Omgekeerd evenredig met de drang om de wereldorde omver te werpen middels anarchie en andere radicaliteiten. Op hun tweede album was het al minder punk geworden en dat geldt nog meer voor deze. De beste benaming is powerpunk of zelfs powerpop.
Dat leidt wederom tot charmante liedjes, zoals opener Sabre Dance, in 1942 geschreven door de Sovjet/Armeense componist Aram Khachaturian, in '69 opgerockt door pubrockgroep Love Sculpture en te vinden op dit album met Dave Edmunds. Maar bij The Boys is het nét iets heftiger.
De knipoog op het grimmig getitelde To Hell with The Boys is groot en het leidt tot een vermakelijk, feestelijk, rockend album, geschikt voor meezingen in de auto en onder de douche. Tegelijkertijd hoor ik niets waardoor ik echt wordt gepakt. Degelijk zonder een echte uitschieter.
Het is dan ook zoeken naar drie favorieten, om uit te komen bij de powerpop van Rue Morgue (twee jaar later beschreef Iron Maiden over diezelfde straat enkele moorden), See Ya Later met zijn valse synths en glamrockinvloeden en vooral Bad Day dat op z'n The Who's rockt.
Geen hitsingles, geen hitalbum, geen notering in de Britse verkooplijsten. De groep bracht daarnaast diverse kerstsingles uit onder het anagram The Yobs. In 1980 leidde dat zelfs tot deze kerstelpee. Die ga ik dus later tegenkomen! In datzelfde jaar verscheen alsnog die ene elpee van Hollywood Brats, dat jaren op een plank had liggen verstoffen.
Mijn reis door new wave kwam van de tweede Simple Minds. Voor de volgende halte betreden we december 1979. Op de eerste van die maand verscheen de derde van The Damned, dat enige tijd uit elkaar was geweest maar net op tijd voor Kerst terugkeerde met het lieflijk getitelde Machine Gun Etiquette.
0
geplaatst: 7 november 2024, 19:18 uur
Een rectificatietje: Machine Gun Etiquette verscheen op 9 november. We blijven dus nog even in die maand.
* denotes required fields.
* denotes required fields.