Scott Matthew - There Is an Ocean That Divides and with My Longing I Can Charge It with a Voltage That's So Violent to Cross It Could Mean Death (2009)

Vrij onverwacht verschijnt er dit jaar al de opvolger van het schitterende debuut van Scott Matthew, een artiest van wie ik vorig jaar enorm ben gaan houden en die ik nog steeds wel een paar keer per week draai.
Wat een geweldig nieuws dat er nu al een nieuw album komt met die enorm lange titel There Is an Ocean That Divides and with My Longing I Can Charge It with a Voltage That's So Violent to Cross It Could Mean Death.
Zou er dan toch een serieuze bedreiging voor The Crying Light van Antony and the Johnsons op de loer liggen?!
Single White Horse is alvast schitterend (zacht uitgedrukt) en For Dick stond al op zijn live-programma. Nu nog een concert in Nederland en dan kan het muziekjaar 2009 niet meer stuk met een nieuwe Antony inclusief 2 concerten plus nieuwe Scott!

Ow, die single is vast al geweldig !! Enig idee of hij er zelf weer gitaar op kan spelen ?

Als je doelt op die clip en dat nummer ben ik het helemaal met je eens.

Hier een fantastische registratie van zijn optreden in Paradiso vorig jaar waar ik graag bij had willen zijn maar wat niet kon omdat ik een weekend op Terschelling zat.....

Onwaarachtig goed was dat optreden. Echt fantastisch. Alleen jammers dat fabchannel ermee ophoudt (vanwege een businessmodel dat niet schijnt aan te slaan). Zie hier.

Ben ook zeer benieuwd naar het nieuwe album. Het debut behoort tot de betere, mss wel beste platen van de afgelopen jaren.

Ik doelde idd op het nummer mét clip. Erg mooi. Ik zit regelmatig op fabchannel maar Scott's optreden is me gewoon ontglipt! Komende week op een avond maar even een kabeltje naar de tv trekken, de lichtjes dimmen en onderuit op bank...

Ik heb zelden dat ik een artiest zo kort ken en zó benieuwd ben naar een nieuw album.

ben hier ook heel benieuwd naar, mooie hoes trouwens. Overigens eind april 3 spannende releases te gelijk voor mij: deze, Patrick Watson en nieuwe Lhasa!!

Er zijn 30 seconden en 45 seconden snippets te beluisteren en het lijkt er op dat de nummers in de lijn van de single liggen.
Het geluid is in elk geval voller in een aantal nummers en mijn enthousiasme is er niet minder door: dit klinkt al geweldig!!

Ik heb de samples ook beluisterd. De lijn van de single maar ook van het hele vorige album wordt volgens mij grotendeel doorgetrokken. Echter, in hoeverre dat te beoordelen is, lijkt er nu iets meer diversiteit aanwezig. Wat aERodynamIC al zegt, af en toe wat voller, maar hier en daar ook wat subtieler. Hij heeft iig niet het roer omgeslagen, en dat vind ik niet zo erg eigenlijk...

het hoort niet hier.. maar 22 mei staat Scott in de Paradiso!! Kaarten kosten €11,- inclusief lidmaatschap.. dat moet toch wel een zalig avondje muziek worden helemaal nu met het verschijnen van de nieuwe plaat

Ik ben er bij

Een mooier concertjaar kan ik me niet indenken: na Antony in Eindhoven de euforie over het kaartje in Amsterdam Carré nu dus Scott Matthew er ook nog eens bij.........

Weer 2 nummers gehoord van dit album en ik vind het betoverend: dit gaat ongetwijfeld mijn hoge verwachtingen inlossen.

waar kan je die nummers al luisteren dan??vorig album veel gedraaid maar toch een beetje eentonig op t einde. Twijfel of ik nr Paradiso zal gaan. Is er iemand vorige keer geweest?? Op fabchannel gezien en live versies precies zoals op de plaat(wat niet vervelend hoeft te zijn)

Een mooier concertjaar kan ik me niet indenken: na Antony in Eindhoven de euforie over het kaartje in Amsterdam Carré nu dus Scott Matthew er ook nog eens bij.........

Je kan het Trio vol maken, want het kan zelfs nog mooier....wat dacht je van Shearwater op 4 mei in Paradiso. Luister nog maar even naar hun laatste CD "Rook" en dan weet je genoeg!

ps je bent nu toch geen VPRO lid he vanwege kaartjes Antony? Je zult mij ook zien in Carre (ter herkennen aan big smile op gezicht!)

Shearwater doet het erg goed hier maar haalt het qua euforie niet bij wat ik voel bij Scott en Antony
Daarbij vind ik Rook een stuk minder dan Palo Santo.


Nee ik ben geen lid: ik hoorde bij het selecte groepje mazzelaars die wel een kaartje had voor die maandag (inmiddels iets minder exclusief geworden door het extra concert op zondag waar volgens mij ook meer 'echte fans' aanwezig zullen zijn).

Overigens opmerkelijk dat 2 dagen voor release nog geen lek te vinden is: maken we tegenwoordig niet vaak meer mee.

hahah wordt je ook al ongeduldig... pfff die beveiliging ook van deze tijd

is de release niet vertraagd??nog nergens te vinden

De mijne is al onderweg en de rip in bezit

Today release in Germany, Switzerland and Austria. Record is available in all record stores and you can also order here (lees: amazon.de, 24 april, waar ik het dus besteld heb) .

Vinyl will be available in about 2 weeks too.

Benelux, France, Greece, Spain, Portugal, Italy, Scandinavia will release May 18th .

Official date of release in the UK is June 1st.

Aldus de site van Scott Matthew

De van oorsprong Australische Scott Matthew is voor mij de ontdekking van 2008 geweest. Deze man had ik voorbij zien komen in de film Shortbus en toen ik zijn debuut leerde kennen had ik de link nog niet eens gelegd terwijl ik de soundtrack behorende bij die film al lang in huis had.
Sinds ik zijn eerste cd in huis heb is de man elke week wel gedraaid van zeer regelmatig tot zeker wel één keer per week. Inmiddels is het zelfs een persoonlijke 'troetelartiest' geworden.
Vorig jaar trad hij op in Paradiso en daar kon ik helaas niet bij zijn maar gelukkig wordt dat op 22 mei goed gemaakt met hopelijk wederom een schitterend optreden in de kleine zaal ditmaal.
Single White Horse vind ik hemeltergend mooi en toen ik nog eens 2 nummers hoorde plus wat samples kon ik niet anders zeggen dan dat dit na de nieuwe Antony and the Johnsons mijn tweede album dit jaar was waar mijn verwachtingen torenhoog waren. Zo hoog dat het bijna eng is, want het kan immers alleen maar tegenvallen.

Every Traveled Road opent het album en mag er voor zorgen dat er geen enkele twijfel blijft bestaan. Uit het niets komt het nummer langzaam opzetten. Wat gelijk herkenbaar is is het gebruik van de ukelele. Dit instrument is uit nood geboren doordat Matthew in het verleden is aangevallen op straat en daarbij een dusdanige kwetsure opliep dat hij niet meer zijn gitaar kan hanteren. Uiteindelijk levert de ukelele juist een eigen sfeer die op dit magnifieke nummer ondersteund wordt door cello en piano (met dank aan Marisol Limon die de piano-arrangementen verzorgt).
Met een opener als deze kan het eigenlijk al niet meer fout gaan: het klinkt rijker dan op het debuut maar dan ook echt met de nadruk op 'rijker'. Schitterend!
For Dick stond al op het live-repertoire en is nu terug te vinden op dit album in een rijk georkestreerde vorm. Hier is Spencer Cobrin verantwoordelijk voor. Echt alles klopt nu aan dit nummer: de desolate folksong die het live al was krijgt nu een verdieping door de schitterende hoorns en strijkers. En dan die stem!!!! Jonge Bowie lees ik regelmatig en dat hoor ik er ook wel een beetje in, maar Scott is voor mij gewoon Scott: een zanger die zijn hele ziel en zaligheid bloot weet te leggen in zijn songs. For Dick is voor mij een emotionele trip waar het moeilijk is je gezicht in de plooi te houden: dit raakt mij tot op het bot. Cliché misschien, maar waar.
Ornament gaat wat terug naar het debuut. De ukelele krijgt weer een wat grotere rol en het nummer klinkt lekker luchtig en dat is een mooie afwisseling op het vorige. Het doet me een beetje denken aan een andere held genaamd Sufjan Stevens. Let ook op dat schitterende intermezzo halverwege............ wat een genot is dit zeg.
White Horse is al een tijdje bekend en krijgt begeleiding van een schitterende clip die de sfeer van het nummer alleen maar verder omhoog stuwt. Dit is absoluut één van de mooiste nummers die ik de laatste jaren gehoord heb. Wat was ik stil toen ik dit voor het eerst hoorde: het duurde echt even voordat ik weer met beide voeten op planeet aarde geland was. Dit soort nummers moet je voelen, moet je ondergaan. Hier kunnen geen woorden over geschreven worden (ik kom toch niet verder dan 'kippenvel', 'ontroering' en weet ik wat voor andere afgezaagde termen).
Holly Miranda stond al in het voorprogramma van zijn liveshows en deed vaak mee aan het einde van de show waar ze het duet aanging. Op dit album met de lange titel doet ze dat op het nummer Dog, een ietwat mysterieus nummer waar we 'What's my name?' als vraag voorgeschoteld krijgen. De stemmen mengen mooi op dit nummer doordat er een soort galm ingebouwd is die het hierdoor een zweverig sfeertje geeft. Tevens komt het wat hypnotiserend over doordat de kadans hetzelfde blijft.
Community had zo op het debuut kunnen staan: het is een zwierig walsje waar accordeon, gitaar, ukelele en piano de dans met elkaar aangaan onder aanvoering van Scott's zang. Het geeft dit album een perfecte veelzijdigheid mee en voor mij is dat een plus ten aanzien van het toch ook al zo ongelooflijk mooie debuut.
De titelsong heet als song gewoon There Is An Ocean That Divides, iets ingekort dus. Opvallend is hier het gefluister van de zeer lange album-titel (wel in z'n geheel) door Marisol Limon Martinez en dit vermengd zich op een gegeven moment met het gefluister van de Japanner Chie Tanaka. Het zorgt voor een kleine 3 minuten intrigrerende kunst.
Tijd voor een portie lekkere melancholiek te horen op German. Met die duitsers heeft Scott volgens mij wel wat want hij doet er opmerkelijk veel optredens en het is tevens één van de drie duitstalige landen waar het album als eerste zijn release beleeft.
Lang leve het internet want dan bestel ik het toch gewoon in Duitsland; ik ga niet langer wachten dan nodig is als het gaat om absolute meesterwerken. German is hier ook duidelijk onderdeel van: het is een sfeervol nummer dat voortborduurt op de nummers te horen op z'n vorige album maar nu wat rijker qua arrangementen.
Thistle is een nummer dat al een tijdje te beluisteren is op internet. Het valt op door zijn luchtigheid waarin blazers een hoofdrol hebben gekregen. Het is echt niet alleen kommer en kwel op deze cd. Af en toe mag de lentezon heerlijk achter de wolken vandaan komen en er voor zorgen dat iedereen met een lach van oor tot oor de wijde wereld in huppelt. Hoe heerlijk is de afwisseling; iets wat Scott Matthew heel goed door heeft om een album tot zo'n grandioos geheel te smeden.
Wolverine klinkt lieflijk met dank aan de cello en harp. Wat een ongelooflijk mooi, klein gehouden nummer is dit toch. Barok en statig, lief en toch spannend. Bravo zou ik heel hard vanaf de zijlijn willen roepen maar voordat ik dat doe verdwijnen de engeltjes al weer terug de wolken in en zijn we helaas al weer aangekomen bij het laatste nummer genaamd Friends and Foes. Op dit slotstuk heeft de piano de hoofdrol gekregen. "Sing and celebrate changing from the darkest of moments to light" en "In the darkest of oceans there's light". Kan het nog mooier? Nee, dit is een perfecte afsluiter die mij mijmerend achterlaat en doet concluderen dat mijn voorgevoel helemaal juist was.

Scott Matthew liet op zijn debuut al horen in staat te zijn tot het maken van nog iets groters en we hebben er niet erg lang op hoeven wachten: een jaar na die heerlijke eerste cd is er nu al de opvolger en hiermee nestelt Matthew zich wat mij betreft tussen andere soortgelijke artiesten in de eredivisie, en dat niet alleen; het komt ook terecht in mijn 5* albumrij want dit is me een waar genot. Nadat Antony Hegarty eerder dit jaar op de proppen kwam met alweer een 5* album daar mag Matthew zich nu aan toevoegen en op moment van schrijven (diep in een zaterdagnacht) durf ik te zeggen dat ik dit album nu even verkies boven de laatste Antony. Ze zijn voor mij gelijkwaardig voor wat betreft wat ze met mij doen, maar dit veelzijdige album is zo geweldig sterk dat ik Scott Matthew nu even graag de eerste positie gun. Beide heren krijgen de volle mep en wie aan het einde van dit jaar uiteindelijk met de eer gaat strijken doet er niet toe: ze delen die eerste plaats maar fijn met elkaar en ik hoop live net zo veel van ze te mogen gaan genieten.
Dit album is in elk geval voor de eeuwigheid................ een klassieker is geboren.

Mooi verhaal aERo....ik ga hem blind aanschaffen.

Het voorgaande album vond ik prachtig, maar heb ik toch niet de aandacht gegeven die het waarschijnlijk wel verdiende. Wanneer ik het album opzette was ik keer op keer overrompeld, maar toch heb ik het album niet zo vaak geluisterd als je dan zou verwachten. Ik kan niet zo goed verklaren waarom dat is: of het aan het album ligt, of aan de andere goede muziek die ik min of meer tegelijkertijd leerde kennen; oftewel of er sprake was van een overkill o.i.d.

Bij het nieuwe album heb ik na een drietal keer luisteren zo'n gevoel dat ik deze wel degelijk vaker zal gaan luisteren. Ik denk dat ik nog zeker een aantal keer meer moet luisteren voordat ik 'm echt op waarde kan schatten (en bovendien in betere kwaliteit dan de scene release die ik nu heb), maar de eerste indrukken konden niet beter uitpakken en de 4,5 sterren kan eigenlijk alleen nog maar hoger worden.
Zonder het intieme sfeertje van het debuutalbum te verliezen, presenteert Scott met de opvolger een voller en gevarieerder album. Emotionele en intense nummers als Every Traveled Road worden mooi afgewisseld met vrolijke, luchtige nummers als Thistle; een voor mij zeer geslaagde zet (het is toch immers lente). De mooie pianobegeleiding valt op, maar met name de prachtige strijk- en blaasarrangementen geven het voor mij denk ik nog net ietsje meer dan het debuut. De vocale bijdragen van Holly Miranda en Kevin Devine zijn ook 100% geslaagd.
4,5 sterren dus, en wellicht zit er nog wel meer in.

Prachtig album op het eerste oor. Ik ga 'm deze week eens fijn uitgebreid beluisteren.
Qua sfeer en melancholiek doet dit me sterk denken aan de albums van Peter Adams: Peter Adams - I Woke with Planets in My Face (2008)

Daar waar de nummers van Peter Adams vaak in extase uitspatten, houdt Scott Matthew het heel ingetogen.

De hoes past totaal niet bij de muziek, dat is wel jammer.

Mijn oordeel volgt.....

Vind dit een waardige opvolger die ik gevarieerder vind dan het debuut. Alleen had Thistle voor mij niet gehoeven, geef mij maar alleen kommer en kwel, hoe erger hoe beter.

Nu ik dit zo hoor denk ik bij mezelf: waaarom in hemelsnaam heb ik dat debuur vorig jaar zo weinig aandacht gegeven? Ik vond het niet opvallen tussen de overkill aan singersongwriters. Zonde, want ik wordt bij deze plaat gelijk gegrepen door de prachtige muziek van deze man.
Bedankt voor het onder de aandacht brengen van de plaat Aero!
En dat debuut moet ook weer snel gedraaid worden hier in huis. Nu eerst nog even van dit plaatje genieten!

Heb ik bij de vorige ook gedaan dus ik zou die zeker gaan herontdekken als ik jou was

Vandaag de cd in de bus
Het artwork is deze keer mooier dan bij de vorige cd en het is toch wel erg prettig om het album nu in cd kwaliteit te horen. Elke draaibeurt blijft een betovering en zo hoort het bij albums die je hart veroverd hebben

Wonderschoon album en wat mij betreft NOG een tikkie mooier dan zijn vorige plaat. Na het horen van de single 'White Horse' werd ik helemaal stil van de schoonheid ervan. Dat breekbare refrein.... erg mooi. Naast de breekbare liedjes heeft Scott Matthew ook een bepaalde vrolijkheid op mijn gezicht getoverd met nummers als 'Ornament' (waar je idd een Sufjan gevoel bij krijgt), 'Community' en het erg opgewekte 'Thistle'. Mijn oortjes zijn weer goed verwend.

groeiplaat eerste klas!!! hup van 4,5 naar 5. En als 't zou kunnen naar 5,5. Echt betoverend mooi. Dat wordt snel kaartje kopen vr Paradiso.

En zo wordt het straks nog een soort musicmeterbijeenkomt

Prachtig album inderdaad! 5* is me nog net iets te veel, maar de 4,5* zijn dik verdiend! Ornament is een instant-klassieker!

Mooi album, zeker, maar wat mij betreft iets té ingetogen. Zo nu en dan heb ik zin in een uitbarsting (gitaren, drums), maar dat gebeurt helaas niet.