Scott Matthew - There Is an Ocean That Divides and with My Longing I Can Charge It with a Voltage That's So Violent to Cross It Could Mean Death (2009)

Lange titels doen mij altijd denken aan Sufjan Stevens, een goed ding dus
Eens uitchecken dit!

Nog mooier dan zijn debuut. Wat een prachtige cd. Community en For dick zijn voor mij de prijsnummers.

Ik begin nu aan het album

Inmiddels de eerste 5 nummers gepasseerd. Ik vind het best wel mooi allemaal, maar sta niet echt totaal versteld van de schoonheid of iets dergelijke zoals velen andere hier. Zijn stem is een beetje die zanger van Elbow achtig en die trok mij eigenlijk niet heel erg aan. De muziek is veel piano, wat ik mooi vind, maar ik geef meer om gitaarspel. Ik schrijf dit niet af, integendeel ik ga er de komende tijd goed naar luisteren. Dit is alleen mijn eerste indruk en die kan vaak nog totaal veranderen.

PS: 11 euro voor kaartje in Paradiso, dat zijn tenminste goede prijzen!

Ik vind z'n stem een beetje op die van Elvis Costello lijken (en af en toe op die van Jarvis Cocker en Elbow's Guy Garvey, inderdaad De Daniël).

Subliem album, hoor, ik kan er geen genoeg van krijgen.

Allemachtig, dit is bijzonder zeg. Voor mij toch wel verrassend, want ik vond de voorganger niet echt geweldig. Zal het nog eens proberen dan. De muziek en de stem op deze plaat passen echt zo mooi bij elkaar. Regelmatig die bekende brok in mijn keel gehad...

Ik heb de vorige cd na 1 luisterbeurt links laten liggen. Niks voor mij dacht ik. Toch deze even gedownload van je weet maar nooit en hij wordt hier erg positief ontvangen. Maar wat een geweldige cd. Je moet er wel van houden want heel breekbare muziek. Maar mij doet het wel wat denken aan de cd O van Damien Rice. En dan voornamelijk de samenhang tussen de zang en de muziek. En zo enthousiast als ik destijds over die cd was ben ik hier nu ook over. Nu maar afwachten dat ik hem op goede kwaliteit kan beluisteren want de cd is besteld. Kan niet wachten.

Zo, ik ben eruit ! Ik heb een tijdje nodig gehad om deze cd, waar ik erg naar uitgekeken heb, op me in te laten werken. De verwachtingen waren torenhoog, mede door de single, de reeds bekende nummers, en de geluidsfragmenten welke werden vrijgegeven.
Bij de eerste luisterbeurten was het direct helder dat dit een erg intensieve luisterervaring is, meer nog dan bij zijn voorganger. De opbouw, het prachtige gebruik van de instrumentatie, alles op de juiste plek en gedoseerd, en vooral de variatie vind ik echt perfect. Ten opzichte van de eerste cd heeft Matthew hier een spanning weten toe te voegen waardoor het minder een collectie van nummers is, en meer een geheel. De cd kan dus ook niet op shuffle, maar wordt beleefd van Every Traveled Road tot Friends and Foes.
De eerste paar keer kon Dog me minder bekoren en was Thistle een erg mooi B-kantje. Maar het groeit, en groeit, tot het punt dat ik niet meer kan voorstellen dat Dog niét het mooiste nummer op de cd is, nou ja, één van de mooiste dan
Het is duidelijk dat Scott Matthew muziekaal verder gegroeid is en hij heeft dit geweldig weten te vertalen: ...in the darkest of oceans there's light ....

Ik kan maar niet warmlopen voro de nieuwe van Scott Matthew. De vorige was schitterend en intiem. Deze klinkt voller maar nu ook weer niet wereldschokkend anders. Ik begrijp niet waarom het me niet veel doet.

Voor Andrew Birds laatste had ik ook wat tijd nodig maar die staat momenteel als nr 1 van 2009 dus er is nog hoop.

Voorlopig nog geen rating.

Ik hoor het niet, wel mooie plaat maar niet echt bijzonder, niet wat bv Bill Callahan en Patrick Watson wel bij me doen.... Komt ook vooral omdat zijn stem me niet helemaal beroert

Ongelooflijk. Wat een briljant album. Kwam er pas gister achter dat hij in Paradiso staat morgen, hopelijk kan ik nog snel iemand regelen, al vrees ik van niet

5*

Zelfde hier. Ik vind het mooi, maar het overdonderd me nog niet.

Ik hoor eerder de stem van Bowie en die van Costello.

Zo'n 3 weken geleden ontdekt, en wauw!
Onmiddellijk ook een ticket bestelt om hem morgen aan het werk bezig te zien in Gent. Nog maar zelden zo uitgekeken naar een optreden...

Heel mooi. En ik vind de stem weer op die van de Dears lijken

Na al die enthousiaste berichten van mume-ers heb ik mij ook aan Scott Mathew gewaagd. Helaas. Ik had natuurlijk gewaarschuwd moeten zijn door de mededeling dat zijn stem op die van Elvis Costello lijkt. En als een stem is die mijn erectioneel enthousiasme binnen de kortste keren weet om te zetten in slappe weerzin dan is het wel Elvis cs. Voor ieder die ook gewaarschuwd wil wezen.. inderdaad dit klink als Costello (de stem bedoel ik). En dan zijn het misschien aardige songs, maar die stem.... Zeker, ik heb het vaker geprobeerd, want je moet je oren soms een nieuwe kans geven. Maar nee, nee, nee. Met Scott Mathew ben ik klaar.Al was het maar omdat er het gebied van singer-songwriters zoveel (beter) is.

Ik ben het eigenlijk totaal met je eens Cherubini, enorme tegenvaller.

Wat een prachtig album, staat tot nu toe bij de 5 beste platen van dit jaar.

Vooral For Dick vind ik een geweldig nummer.

Toch wel heel mooie muziek. Misschien een beetje zeikerig, maar ach, life is a bitch.

Ik heb hem lange tijd laten liggen na men eerste luisterbeurt maar het is er niet op verbeterd. Dit is echt overdone en geen enkel nummer blijft plakken. Het klinkt allemaal heel orchestraal, het minimalistische getokkel is verdwenen, de subtiele blazers komen hier en daar wel terug maar missen hun effect. Jammer...

Grootste teleurstelling van het jaar na het prachtige debuut.

2.5*

Hoewel het nog steeds een prachtige plaat is, ben ik ook niet zo overdonderd als sommige andere users hier. Ik vind het debut toch echt een klasse beter. Kan er overigens niet precies de vinger op leggen.
Verder hoop ik dat Scott op de derde - ja, daar denken we nu al aan - een nieuwe richting inslaat. Voor mij is met deze tweede de formule wel een beetje uitgewerkt.

Krappe 4*

Wat een verschillende meningen over deze CD.
Vooral degenen, die zijn eerste CD kennen, zijn blijkbaar teleurgesteld.
Nou, ik ken die eerste CD niet ; betergezegd nog niet want ik ga hem zeker opzoeken want ik vindt dit een zeldzaam mooie CD.
Zijn stem is voor mij een kruising tussen Elvis Costello en David Bowie / erg fraaie composities.
Genieten

Als liefhebber van het eerste uur kan ik zeggen: absoluut niet

Idem

Ken dit nog niet, maar de titel van het album trekt mij bijzonder aan.

Soms écht over-the-top (dat koortje van German..), maar waar dergelijke theatraliteit mij irriteert bij bv. Anthony & The Johnsons of Rufus Wainwright, doet ze hier eerder sympathiek en frivool aan. Een zeer fijn plaatje, van een man met een gouden pen, en een briljante stem (hangt ergens tussen Costello en de latere Bowie vind ik). De opener is naar mijn mening het onbetwiste hoogtepunt; wát een nummer..

Ha iemand al de clip van Every traveled road gezien, kan gelijk in mijn top 10 saaiste clips ever. Maargoed verder kan Matthew niet meer stuk bij mij, blijf deze en debuut maar draaien. Hoop dat ie weer is naar Nederland komt

In november toert hij vollop in duitsland, kan er dan toch wel eentje in nederland bij??'t lijkt wel of scott matthew totaal genegeerd wordt in nederland, om gek van te worden

Laten we het hopen. In mei of juni 2011 waarschijnlijk een nieuw album

Dat is goed nieuws !! Tot die tijd krijgt deze plaat een tweede leven. Ik zet hem weer steeds vaker op. Heeft ook met het weer te maken

Deze plaat ken ik al een tijdje. Ik heb 'm wel eens keertje gedraaid, maar daarna niet veel aandacht meer gegund. Enkele dagen geleden heb ik het nummer 'White Horse' herontdekt, dankzij een link van aERodynamIC. Prachtig nummer vond ik dat, dus heb ik meteen de hele plaat op m'n iPod gegooid. En nu zit ik hier, te luisteren naar die mooie nummers zoals 'Every Traveled Road', 'Community', 'German' en 'Friends And Foes', en vraag ik me af waar ik met m'n kop zat toen ik besloot dit plaatje geen aandacht meer te schenken. Geweldige herontdekking, zeg!