Scott Matthew - There Is an Ocean That Divides and with My Longing I Can Charge It with a Voltage That's So Violent to Cross It Could Mean Death (2009)

De van oorsprong Australische Scott Matthew is voor mij de ontdekking van 2008 geweest. Deze man had ik voorbij zien komen in de film Shortbus en toen ik zijn debuut leerde kennen had ik de link nog niet eens gelegd terwijl ik de soundtrack behorende bij die film al lang in huis had.
Sinds ik zijn eerste cd in huis heb is de man elke week wel gedraaid van zeer regelmatig tot zeker wel één keer per week. Inmiddels is het zelfs een persoonlijke 'troetelartiest' geworden.
Vorig jaar trad hij op in Paradiso en daar kon ik helaas niet bij zijn maar gelukkig wordt dat op 22 mei goed gemaakt met hopelijk wederom een schitterend optreden in de kleine zaal ditmaal.
Single White Horse vind ik hemeltergend mooi en toen ik nog eens 2 nummers hoorde plus wat samples kon ik niet anders zeggen dan dat dit na de nieuwe Antony and the Johnsons mijn tweede album dit jaar was waar mijn verwachtingen torenhoog waren. Zo hoog dat het bijna eng is, want het kan immers alleen maar tegenvallen.

Every Traveled Road opent het album en mag er voor zorgen dat er geen enkele twijfel blijft bestaan. Uit het niets komt het nummer langzaam opzetten. Wat gelijk herkenbaar is is het gebruik van de ukelele. Dit instrument is uit nood geboren doordat Matthew in het verleden is aangevallen op straat en daarbij een dusdanige kwetsure opliep dat hij niet meer zijn gitaar kan hanteren. Uiteindelijk levert de ukelele juist een eigen sfeer die op dit magnifieke nummer ondersteund wordt door cello en piano (met dank aan Marisol Limon die de piano-arrangementen verzorgt).
Met een opener als deze kan het eigenlijk al niet meer fout gaan: het klinkt rijker dan op het debuut maar dan ook echt met de nadruk op 'rijker'. Schitterend!
For Dick stond al op het live-repertoire en is nu terug te vinden op dit album in een rijk georkestreerde vorm. Hier is Spencer Cobrin verantwoordelijk voor. Echt alles klopt nu aan dit nummer: de desolate folksong die het live al was krijgt nu een verdieping door de schitterende hoorns en strijkers. En dan die stem!!!! Jonge Bowie lees ik regelmatig en dat hoor ik er ook wel een beetje in, maar Scott is voor mij gewoon Scott: een zanger die zijn hele ziel en zaligheid bloot weet te leggen in zijn songs. For Dick is voor mij een emotionele trip waar het moeilijk is je gezicht in de plooi te houden: dit raakt mij tot op het bot. Cliché misschien, maar waar.
Ornament gaat wat terug naar het debuut. De ukelele krijgt weer een wat grotere rol en het nummer klinkt lekker luchtig en dat is een mooie afwisseling op het vorige. Het doet me een beetje denken aan een andere held genaamd Sufjan Stevens. Let ook op dat schitterende intermezzo halverwege............ wat een genot is dit zeg.
White Horse is al een tijdje bekend en krijgt begeleiding van een schitterende clip die de sfeer van het nummer alleen maar verder omhoog stuwt. Dit is absoluut één van de mooiste nummers die ik de laatste jaren gehoord heb. Wat was ik stil toen ik dit voor het eerst hoorde: het duurde echt even voordat ik weer met beide voeten op planeet aarde geland was. Dit soort nummers moet je voelen, moet je ondergaan. Hier kunnen geen woorden over geschreven worden (ik kom toch niet verder dan 'kippenvel', 'ontroering' en weet ik wat voor andere afgezaagde termen).
Holly Miranda stond al in het voorprogramma van zijn liveshows en deed vaak mee aan het einde van de show waar ze het duet aanging. Op dit album met de lange titel doet ze dat op het nummer Dog, een ietwat mysterieus nummer waar we 'What's my name?' als vraag voorgeschoteld krijgen. De stemmen mengen mooi op dit nummer doordat er een soort galm ingebouwd is die het hierdoor een zweverig sfeertje geeft. Tevens komt het wat hypnotiserend over doordat de kadans hetzelfde blijft.
Community had zo op het debuut kunnen staan: het is een zwierig walsje waar accordeon, gitaar, ukelele en piano de dans met elkaar aangaan onder aanvoering van Scott's zang. Het geeft dit album een perfecte veelzijdigheid mee en voor mij is dat een plus ten aanzien van het toch ook al zo ongelooflijk mooie debuut.
De titelsong heet als song gewoon There Is An Ocean That Divides, iets ingekort dus. Opvallend is hier het gefluister van de zeer lange album-titel (wel in z'n geheel) door Marisol Limon Martinez en dit vermengd zich op een gegeven moment met het gefluister van de Japanner Chie Tanaka. Het zorgt voor een kleine 3 minuten intrigrerende kunst.
Tijd voor een portie lekkere melancholiek te horen op German. Met die duitsers heeft Scott volgens mij wel wat want hij doet er opmerkelijk veel optredens en het is tevens één van de drie duitstalige landen waar het album als eerste zijn release beleeft.
Lang leve het internet want dan bestel ik het toch gewoon in Duitsland; ik ga niet langer wachten dan nodig is als het gaat om absolute meesterwerken. German is hier ook duidelijk onderdeel van: het is een sfeervol nummer dat voortborduurt op de nummers te horen op z'n vorige album maar nu wat rijker qua arrangementen.
Thistle is een nummer dat al een tijdje te beluisteren is op internet. Het valt op door zijn luchtigheid waarin blazers een hoofdrol hebben gekregen. Het is echt niet alleen kommer en kwel op deze cd. Af en toe mag de lentezon heerlijk achter de wolken vandaan komen en er voor zorgen dat iedereen met een lach van oor tot oor de wijde wereld in huppelt. Hoe heerlijk is de afwisseling; iets wat Scott Matthew heel goed door heeft om een album tot zo'n grandioos geheel te smeden.
Wolverine klinkt lieflijk met dank aan de cello en harp. Wat een ongelooflijk mooi, klein gehouden nummer is dit toch. Barok en statig, lief en toch spannend. Bravo zou ik heel hard vanaf de zijlijn willen roepen maar voordat ik dat doe verdwijnen de engeltjes al weer terug de wolken in en zijn we helaas al weer aangekomen bij het laatste nummer genaamd Friends and Foes. Op dit slotstuk heeft de piano de hoofdrol gekregen. "Sing and celebrate changing from the darkest of moments to light" en "In the darkest of oceans there's light". Kan het nog mooier? Nee, dit is een perfecte afsluiter die mij mijmerend achterlaat en doet concluderen dat mijn voorgevoel helemaal juist was.

Scott Matthew liet op zijn debuut al horen in staat te zijn tot het maken van nog iets groters en we hebben er niet erg lang op hoeven wachten: een jaar na die heerlijke eerste cd is er nu al de opvolger en hiermee nestelt Matthew zich wat mij betreft tussen andere soortgelijke artiesten in de eredivisie, en dat niet alleen; het komt ook terecht in mijn 5* albumrij want dit is me een waar genot. Nadat Antony Hegarty eerder dit jaar op de proppen kwam met alweer een 5* album daar mag Matthew zich nu aan toevoegen en op moment van schrijven (diep in een zaterdagnacht) durf ik te zeggen dat ik dit album nu even verkies boven de laatste Antony. Ze zijn voor mij gelijkwaardig voor wat betreft wat ze met mij doen, maar dit veelzijdige album is zo geweldig sterk dat ik Scott Matthew nu even graag de eerste positie gun. Beide heren krijgen de volle mep en wie aan het einde van dit jaar uiteindelijk met de eer gaat strijken doet er niet toe: ze delen die eerste plaats maar fijn met elkaar en ik hoop live net zo veel van ze te mogen gaan genieten.
Dit album is in elk geval voor de eeuwigheid................ een klassieker is geboren.

Allemachtig, dit is bijzonder zeg. Voor mij toch wel verrassend, want ik vond de voorganger niet echt geweldig. Zal het nog eens proberen dan. De muziek en de stem op deze plaat passen echt zo mooi bij elkaar. Regelmatig die bekende brok in mijn keel gehad...