OMD - Liberator (1993)

luister eens naar dream of me;toch mooi hoor die synthsound !

Dream of Me is inderdaad prachtig, maar daarmee heb je meteen het enige echte hoogtepunt gehad. De lage waardering voor het tweede soloalbum van Andy McCluskey is daarom wel begrijpelijk. Ik weet het, de tijd van A&M ligt ver achter ons, dit is gladde, risicoloze, suikerzoete electropop, maar toch blijf ik een onzettende zwak houden voor die typische OMD synths. Vooral aan nummers als King of Stone, Agnus Dei, Best Years of Our Lives, Christine en Only Tears beleef ik nog veel genoegen.

OMDs slechtste album ... haalt bij mij geen 5 op 10.

Maar de b-kantjes uit diezelfde sessies
tonen nog een paar gensters van het heilige vuur.

YouTube - OMD - The Place You Fear The Most

Het is toch tekenend dat het beste nummer in mijn ogen (Everyday) dan weer gedeeltelijk is meegeschreven door Paul Humphreys.

Hieronder vind je een demoversie van Sister Mary Says,
een nummer van het in 2010 te verwachten album.

YouTube - OMD - Sister Marie Says (demo version)

De demo is gratis downloadbaar op de officiële website.

OMD NEWS : NOVEMBER 2009 - omd.uk.com

Het nummer dateert origineel uit de jaren 80
en werd in de jaren 90 opgenomen voor het Liberator album.
Maar uiteindelijk bleef het nummer aan de kant liggen.

Het is niet duidelijk of deze demo die van 1993 is
of dat het hier om een demo voor het nieuwe album gaat.

Ik vind het nummer boordevol OMD clichees zitten.
Hopelijk gaat het nieuwe album niet deze richting uit.
Het lijkt wel of we terug naar de oppervlakkige 90s gaan.

En dan is er die Enola Gay rip off in de melodie ... aaarch ...

Ik heb het nummer Sister Marie ook beluisterd. Mijn eerste gedachte was: OMD gaat helaas verder waar ze was gebleven in 1996. Als dit een voorbode is voor het nieuwe album The History of Modern, dan belooft dat weinig goeds.

LIBERATOR 1993

En toen liep het helemaal fout volgens mij.
Na het succes van het comeback album Sugar Tax
dat uitblonk in een perfecte mix tussen OMD retro stijl
en de Madchester beats van de prille jaren 90,
trok Andy McCluskey na lang aarzelen de techno kaart ...

Het kost hem vandaag geen moeite om toe te geven
dat dit OMDs minste album is. Andy gaf te veel uit handen
aan hip studiopersoneel en trendy remixers. Er was nochtans
veel songmateriaal (met nog steeds een aantal onuitgebrachte
nummers zoals de demo van mijn vorige post aangeeft).

Maar de single b-kantjes zijn bijna allemaal sterker
dan de gemiddelde albumtrack. Can I Believe You heeft
meer hitpotentie dan de singles Stand Above Me en Everyday.

Strange Sensations heeft een interessanter arrangement
dan het wel heel oppervlakkige Dollar Girl of droevige Only Tears.
Het b-kantje Every Time gaat net als het album nergens naartoe.

Tenslottte is het heerlijke The Place You Fear the Most de enige track
van de sessies die met enige fierheid aan OMD oude stijl doet denken.
Het spanningsloze King of Stone illustreert perfect het tegendeel.

Dat doet Dream of Me in zekere zin ook, al is het een geslaagde bewerking
van Barry White's Love's Theme. Geen echte cover dus, want met OMD stempel.
Het is de enige single van Liberator die ik het onthouden waard vind.

Stand Above Me stampt net iets te opvallend als Sailing on the Seven Seas.
En het heeft een gitaargeluid dat Andy grappend zijn Status Quo moment noemt.
But what's the point?

De derde single Everyday valt op omdat het samen
met old fellow Paul Humphreys is geschreven. Volgens
mij gaat het dan ook om een ouder, nog ongebruikt nummer.

Wedden dat ik een techno track kan schrijven, vroeg Andy?
En hij componeerde het afschuwelijke Agnus Dei en voorzag
een uit 1983 daterend (en zelfs ooit live gebracht), maar nooit afgewerkt
nummer van een gelijkaardig arrangement. Heaven Is heet het slachtoffer.
But what's the point?

En dan is er tussen al dat hapklare pseudotechno gedreun in
plotseling Sunday Morning, een cover van The Velvet Underground.
But what's the point?

Best Years of Our Lives wil ontroeren en doet dat
voor de doorwinterde fan ook tekstueel (want de link naar OMDs
pioniersjaren is nooit veraf). Maar muzikaal is het een bombastische draak.

Als je naar Liberator luistert hoor je digitale onzin.
Sugar Tax koos voor warme, analoge synths, Liberator is koud en nep.
En Andy's stem gaat na een paar nummers verschrikkelijk vervelen.
Heel wat misplaatste, soulachtige, vrouwelijke backingvocals.

De stem van McCluskey matcht alleen met die van Paul of hemzelf.
Zeer slechte vocale arrangementen dus (uitgezonderd op Dream of Me,
want daar verwacht je Barry Whitegewijs straffe madammen).

Het enige nummer (naast Dream of Me) waar ik echt
een lans voor wil breken is Christine. Een donkere ballad
die de lotgevallen van een lief meisje in de prostitutie bezingt.
Pikant detail is dat er heel wat kinky songs op deze plaat staan.

Neen, ik ga echt voor de b-kantjes van de singles.
Die singles bevatten trouwens ook remixen van de a-kanten
die werklelijk nergens naartoe leiden ... no point at all dus.

Twee sterren ... het gebeurt me niet vaak.
Maar als OMD een groep is die me heel wat waard is,
dan moet je op tijd streng durven zijn ... zo is dat ook met je kinderen.

LIBERATOR in clipjes ...

01. Stand Above Me
02. Everyday
03. King of Stone
04. Dollar Girl
05. Dream Of Me (Based on Love's Theme)
06. Sunday Morning
07. Agnus Dei
08. Love and Hate You (geen YouTube link gevonden)
09. Heaven Is
10. Best Years Of Our Lives
11. Christine (geen YouTube link gevonden)
12. Only Tears

(de vaak betere) b-kantjes

Can I Believe You
Strange Sensations (geen YouTube link gevonden)
The Place You Fear The Most
Every Time

Jammer dat ik geen clipje vind van het sterke Christine.
De b-kant The Place You Fear the Most is mijn favoriet uit het lijstje.

Dream of Me gebruikt Barry White's Love's Theme enkel op de single versie.
Daarom staat er "Based on Love's Theme" bij. Mijnheer White, die zelf backing vocals
leverde, stond niet toe het thema op de albumversie te gebruiken

Vreemd genoeg was Dream of me (met geinige clip) dan weer wel een hit in Nederland. Dat is toch moeilijk te rijmen met het feit dat Sailing on en Pandora's Box niks deden.

Dankzij de OMD KO grijp ik weer vaker naar de b kantjes die over het algemeen zeer behoorlijk zijn. Zo ook Everytime (die overigens niet mee doet in het spel) waarvan het zonde is dat deze niet op het album staat want dan was het 1 van de betere nummers geweest.

YouTube - Christine O.M.D

Beter laat dan nooit...

OMD - Strange Sensations - YouTube

Ik heb de recensies gelezen van de kenners hier en ken ook de mening van de band zelf. Nevertheless......vind ik dit album toch zeer genietbaar. Stukken beter dan de recente albums. De singles Stand above me en Dream of me zijn uitstekend en de track everyday is classic OMD. De andere tracks kan ik ook prima naar luisteren, gewoon goede synthesizer muziek van een geweldige band en Mac cluskey brengt het met overtuiging. Prima artwork ook, hetgeen leidt tot een score van 4 sterren. Ik zet hem met plezier nog eens op!

Nou moe.

Naar mijn mening zijn de albums van OMD van de laatste 10 jaar gewoon te zwak. Fantastisch dat ze weer bij elkaar zijn, de fans en het publiek iedereen wil graag maar uiteindelijk staat of valt het met de songs en die zijn simpelweg niet goed genoeg meer vind ik op grond van de hoge standaard die de band zelf gezet heeft in de jaren 80.

Toch hebben de "nieuwere" albums hogere gemiddeldes dan de meeste andere OMD albums (op de 1ste drie na)

Ook ik vind jouw conclusie wat apart maar goed ieder zijn ding heh

Klopt. Maar daar speelt nostalgie een belangrijke rol in. Op mijn beurt wijs ik erop dat de laatste hitnotering van OMD uitgerekend van dit album komt (Dream of me / no 5 top 40 1993). De laatste albums hebben geen hits meer opgeleverd. Ik weet het zijn andere tijden met andere graadmeters maar het is wel een feit!

Het is zeker een feit dat dit de laatste Top 40 notering was voor OMD, wat dit verder zegt over de kwaliteit van de latere albums is mij een raadsel. Overigens behaalde Dream of Me uiteraard geen 5de plek in de Top 40. Deze single kwam tot de 29ste plek wat al verrassend hoog was. Forever Live & Die kwam dan wel weer tot vijf

Klopt niet. Een 17e plaats in de top 40 van 1993. We hadden het beiden fout. Wel een grote hit dus van dit sterke album. Dat dat de laatste hit was van OMD zegt niet alles maar wel iets. Namelijk dat de singles daarna objectief beschouwd stukken minder populair waren bij een breed publiek. Anno 2022 kun je nog steeds een wereld hit scoren met een sterke synthpop single.

Ach ja, inderdaad 17de plek. Keurige prestatie opzich, zeker omdat Sailing on the Seven Seas en Pandora's Box overal in Europa grote hits waren behalve in NL.

Als de hitzenders de "nieuwe" van OMD zouden draaien misschien wel ja. Maar goed ik heb t idee dat dit een welles/nietus discussie gaat worden en dat heeft weinig zin.

Even voor de sport:

01. Architecture & Morality
02. Dazzle Ships
03. Organisation
04. English Electric
05. Orchestral Manoeuvres
06. Crush
07. Junk Culture
08. The Punishment Of Luxury
09. Sugar Tax
10. History Of Modern
11. Universal
12. The Pacific Age
13. Liberator

Klopt dat was inderdaad raar alhoewel ik sailing altijd een beetje een atypisch omd nummer heb gevonden met dat malle ritme..

Ik ga een stuk met je mee dazzler , maar ik persoonlijk zou 2 en 13 en 4 en 12 omdraaien.

A-typisch maar wat mij betreft wel heel erg goed, Stand Above Me was in mijn oren een minder geslaagde poging van een deel 2

Ik sport mee

01. Architecture & Morality
02. Sugar Tax
03. Organisation
04. Dazzle Ships
05. History Of Modern
06. Orchestral Manoeuvres
07. English Electric
08. Crush
09. Junk Culture
10. Universal
11. The Punishment Of Luxury
12. The Pacific Age
13. Liberator

vigil

Opvallendste verschillen: Sugar Tax, History Of Modern en English Electric.

Sugar Tax vond ik vroeger beter.
Het is zonder meer Andy's beste soloplaat.
Maar er staan iets te veel stinkers op.

History Of Modern lijdt aan dezelfde kwaal.
De helft van de plaat vind ik sterk, de andere helft blijft onder mijn verwachtingen.
Te veel Andy's stempel nog.

English Electric is voor mij het echte comeback album
met de magische taakverdeling van weleer tussen Paul en Andy.
Ik hou ook wel van de wijze waarop de plaat is opgebouwd.

En Liberator (om on topic te blijven) is de enige OMD plaat die voor mij een onvoldoende scoort.

Dat mag uiteraard maar het is mij een raadsel waarom als ik zie dat je abba's voyage wel op 4 sterren trakteert...

Mei 1991, ik was 15 en werd in de zomer net na de release van de 2de single Pandora's Box 16. Met de breuk tussen Andy en Paul was ik verder niet bezig. Ik had de NL Top 40 los gelaten en was enkel bezig met de Engelse charts. Dit lag helemaal in mijn straatje, zo vaak dit album opgezet destijds.

Dus er kleeft zeker een bepaald sentiment aan maar niet alleen maar want ik vind 'm ook gewoon echt heel goed.

English Electric: die vind ik ook meer dan fantastisch, op een andere dag staat deze misschien 1 of 2 plekjes hoger .

Terug naar Liberator, de beste twee nummers staan aan het eind en ik heb wel een zwak voor de Andy/Paul compositie Everyday.

Omdat ik de helft van dat album sterk vind en de andere helft verre van slecht. En omdat ik veel bewondering heb voor het feit dat ABBA na meer dan 40 jaar overtuigend terugkwam zonder haar sound te verloochenen. Geen enkele band deed hen dat voor.

En dat is precies wat OMD op Liberator wel deed: haar sound compleet verloochenen.

Voyage is een aangename verrassing. Liberator was een grote teleurstelling.

Dat het met jeugdsentiment te maken heeft, vermoedde ik al toen ik zag hoe hoog Sugar Tax stond. Is bij mij ook een factor bij Englisch Electric: het enige van de drie comeback albums dat me echt weer het heerlijke gevoel gaf toen ik in de jaren '80 mijn eerste OMD platen beluisterde. Sugar Tax had dat ook voor een stuk maar songs als Speed Of Light, Call My name, Walking On Air, Neon Lights (voegt nauwelijks wat toe aan het origineel) en All That Glitters zijn niet bepaald favorieten. De rest vind ik zeer goed tot uitstekend.