OMD - Liberator (1993)

LIBERATOR 1993

En toen liep het helemaal fout volgens mij.
Na het succes van het comeback album Sugar Tax
dat uitblonk in een perfecte mix tussen OMD retro stijl
en de Madchester beats van de prille jaren 90,
trok Andy McCluskey na lang aarzelen de techno kaart ...

Het kost hem vandaag geen moeite om toe te geven
dat dit OMDs minste album is. Andy gaf te veel uit handen
aan hip studiopersoneel en trendy remixers. Er was nochtans
veel songmateriaal (met nog steeds een aantal onuitgebrachte
nummers zoals de demo van mijn vorige post aangeeft).

Maar de single b-kantjes zijn bijna allemaal sterker
dan de gemiddelde albumtrack. Can I Believe You heeft
meer hitpotentie dan de singles Stand Above Me en Everyday.

Strange Sensations heeft een interessanter arrangement
dan het wel heel oppervlakkige Dollar Girl of droevige Only Tears.
Het b-kantje Every Time gaat net als het album nergens naartoe.

Tenslottte is het heerlijke The Place You Fear the Most de enige track
van de sessies die met enige fierheid aan OMD oude stijl doet denken.
Het spanningsloze King of Stone illustreert perfect het tegendeel.

Dat doet Dream of Me in zekere zin ook, al is het een geslaagde bewerking
van Barry White's Love's Theme. Geen echte cover dus, want met OMD stempel.
Het is de enige single van Liberator die ik het onthouden waard vind.

Stand Above Me stampt net iets te opvallend als Sailing on the Seven Seas.
En het heeft een gitaargeluid dat Andy grappend zijn Status Quo moment noemt.
But what's the point?

De derde single Everyday valt op omdat het samen
met old fellow Paul Humphreys is geschreven. Volgens
mij gaat het dan ook om een ouder, nog ongebruikt nummer.

Wedden dat ik een techno track kan schrijven, vroeg Andy?
En hij componeerde het afschuwelijke Agnus Dei en voorzag
een uit 1983 daterend (en zelfs ooit live gebracht), maar nooit afgewerkt
nummer van een gelijkaardig arrangement. Heaven Is heet het slachtoffer.
But what's the point?

En dan is er tussen al dat hapklare pseudotechno gedreun in
plotseling Sunday Morning, een cover van The Velvet Underground.
But what's the point?

Best Years of Our Lives wil ontroeren en doet dat
voor de doorwinterde fan ook tekstueel (want de link naar OMDs
pioniersjaren is nooit veraf). Maar muzikaal is het een bombastische draak.

Als je naar Liberator luistert hoor je digitale onzin.
Sugar Tax koos voor warme, analoge synths, Liberator is koud en nep.
En Andy's stem gaat na een paar nummers verschrikkelijk vervelen.
Heel wat misplaatste, soulachtige, vrouwelijke backingvocals.

De stem van McCluskey matcht alleen met die van Paul of hemzelf.
Zeer slechte vocale arrangementen dus (uitgezonderd op Dream of Me,
want daar verwacht je Barry Whitegewijs straffe madammen).

Het enige nummer (naast Dream of Me) waar ik echt
een lans voor wil breken is Christine. Een donkere ballad
die de lotgevallen van een lief meisje in de prostitutie bezingt.
Pikant detail is dat er heel wat kinky songs op deze plaat staan.

Neen, ik ga echt voor de b-kantjes van de singles.
Die singles bevatten trouwens ook remixen van de a-kanten
die werklelijk nergens naartoe leiden ... no point at all dus.

Twee sterren ... het gebeurt me niet vaak.
Maar als OMD een groep is die me heel wat waard is,
dan moet je op tijd streng durven zijn ... zo is dat ook met je kinderen.