The Hickey Underworld - The Hickey Underworld (2009)

Geweldige plaat! Stevig, melodieus, goede refreinen en sterk drumwerk. Op bepaalde momenten overstijgt de instrumentatie de zang, waardoor die niet altijd even goed hoorbaar is, maar het wordt nergens storend. Echt een geweldig album, die zijn geheimen pas prijs geeft wanneer je hem meerdere malen beluisterd.

Gisteren trouwens ook live gezien, en daar komt deze CD nog beter tot zijn recht. Zeker een aanrader dus om eventjes live te gaan bekijken als je de mogelijkheid hebt. De drummer is trouwens erg grappig om bezig te zien. Sterk album, zeker de beste Belgische CD van dit jaar!

Belgen met talent!

Als Nederlander heb ik natuurlijk vooroordelen over de Belgen, clichématig in mijn brein ingeboord door de massa om me toch een beetje op een speelse wijze superieur te voelen. Het is ook makkelijk, als je ze hoort praten klinkt het alsof kinderen zijn die woorden voor het eerst lezen en niet weten hoe ze het moeten uitspreken, Engels is onbekend voor hun, de uitspraak wordt vaak vertaald naar het Belgisch. Helemaal niet beledigend bedoelt of iets dergelijks maar zo denkt de gemiddelde Nederlander er toch over.

Op muzikaal niveau in mijn genres vallen beide landen vaak buiten de boot. Het is te bot, te fake, het mist magie, te commercieel, te Engels gericht en noem het maar op. Natuurlijk enkele uitzonderingen daargelaten. Het is heel aardige muziek om op festivals naar te luisteren maar als je het thuis op cd aan het draaien bent mis je toch het pilsje in je hand - de 5 pilsjes die je achter over hebt geslagen - en de sfeer, de muziekbeleving.

Maar Azra zou Azra niet zijn als hij met zijn passie voor het ontdekken van nieuwe, originele muziek, toch niet iedere keer een poging waagt om op zoek te gaan naar nieuw talent waar hij zichzelf en enkele muzikale vrienden mee kan tevreden stellen. En laat ik nu net vorige week een keer een uurtje vrij hebben om uit te gaan zoeken welke bands er op Ell Nino kwamen. Ik ging het rijtje af en de woorden die me te binnen schoten waren 'aardig, ja, oké, overslaan, lekker' en toen kwam opeens The Hickey Underworld. Die kracht, de woorden, de noten, ze werden naar me toegesmeten alsof orkaan Bill zijn hoogtepunt had bereikt en de wereld volledige aan het kantelen maakte.
Ik was overdonderd door hun myspace- en youtube-nummers en die zetten mij aan om het album te downloaden. Een vrijwel unieke ervaring want dit album is misschien het meest typische rock-album wat ik momenteel op de computer heb staan.

Dit album is geen typische rock, allesbehalve dat. Dit kan een nieuw genre worden. Het heeft de rauwheid van punk, de instrumentale kracht van noise, de melodieën van rock tot post-punk en een stem die tot het kippenvel-niveau behoort.

Je wordt overspoeld door het eerste nummer, de gitaren, de drums die zichzelf in climaxen onderdompelen, en het uitstellen van de zang. Maar zodra de zang er is, worden alle regels binnen de muziekwereld aan de kant geschoven. Younes Faltakh weet niet wat wachten is, een nummer opbouwen tot een hoogtepunt, het is gewoon een en al hoogtepunt. Hij schreeuwt het met zijn rauwe stem zonder echt te schreeuwen. Wanhoop, pijn en toch zó prachtig. Zoals mijn andere Belgische vrienden zingen - Pain is underrated as an ideal - en dat is het zeker. Het is een van de meest prachtige dingen die de mens kan meemaken zonder het zelf op het moment te beseffen.
Maar de tekst is ook zeer rakend.
'I don't want to see you
I don't want to,
cause I don't need you
I don't want to see you'

Sick of Boys draaft nog een beetje door in de zelfde overweldigende sfeer maar voordat het saai of met andere woorden, eentonig, zou gaan worden komt er opeens nog een verbetering, nog meer kracht. Het bijna onmogelijke om in het echte leven te bereiken wordt hier gezongen.
Stel je voor dat je graffiti aan het spuiten bent op een van de leegstaande huizen een paar straten van je thuis vandaan. De kick die je dan voelt, de wetendheid dat je illegaal bezig bent maar tegelijk een meestwerk aan het creëeren bent, als die wordt aangedikt met een politiewagen met sirenes die achter je aanzit. Dat is gewoon het gevoel wat je krijgt bij het beluisteren van dat nummer.

Zorayda neemt gas terug, hoe is het ook anders mogelijk. Maar niet te veel. De golf die zijn hoogtepunt heeft bereikt zakt slechts een beetje in. Het water kan niet op, blijft maar bij stromen en je blijft maar zweven. Younes Faltakh neemt je mee, leidt je door de magische wereld die voor iedereen anders is. De energie die er wordt afgeschoten raakt je vanbinnen, de kracht die je wordt ingespoten en nog zijn werking moet gaan doen. De pijn van de steek, de rillingen van vreemde gevoel die straks worden omgezet in een atmosferische droomwereld. Die je met je handen wilt vastgrijpen, maar altijd net boven je zal zweven.

Future Words is die wolk. Het is bijna een ballade te noemen in vergelijking met de rest, maar het is o zo mooi. Als iemand met dit nummer een liefde verbreekt dan moet het wel gemeend zijn. Heerlijk om hier een paar woorden met mee te schreeuwen, de overtuiging in je oren naar binnen gegooid te krijgen kan ook niet tot iets anders leiden.

Nee, onmogelijk. Of toch.
Mystery Bruise, hoe is het mogelijk. De rauwere randen worden weer opgepakt, aangescherpt en met zoveel passie gezongen dat het weer een volgend hoogtepunt wordt. Hoor deze zin 'I want to be your everything!'. Heerlijk. (en check die clip!)

Of Asteroids and Men... Plus Added Wizardry. Wat een belachelijke titel die mysterieus en verleidend is. 'We know that you don't want me, come on!' Dit bestempel ik als ultiem hoogtepunt van de plaat. Na zoveel keren draaien, krijg ik toch weer rillingen. En het einde is ook weerzinwekkend, ik doe geen pogingen om het te omschrijven. Gewoon luisteren.

Blue World Order is een prachtig nummer wat helaas niet mee kan met het niveau van de rest van de cd. Maar zeker geen nummer om te skippen, een deel van de luisterervaring.

Flamencorps gaat weer vrolijk verder met België op de muziekwereldkaart te zetten. Ik durf te beweren dat geen enkele Nederlandse band zo'n goede plaat heeft neergezet en ik weet zeker dat niemand daar tegen in durft te gaan na het grondig beluisteren hiervan. En zowel, pm mij!

Vrmnstr is een prachtige afsluiter. In het begin moet je je even richten op de tekst. En daarna gewoon verder genieten.

'your eyes start to roll
your eyes start to roll
where you go
that's were i go

oh,make her mine
make her mine
oh,make her mine
make her mine

why can't she see
she belongs with me
used to think I was doing fine
used to think I was alright
now I can't believe
these thoughts are mine'

Laten we hiermee ook afsluiten. Een album wat vaak gedraaid zal worden, misschien doorbreekt bij het grotere publiek maar in ieder geval mij volledig heeft overtuigd. Het is een aanrader voor iedereen die niet bang is voor ongepolijste muziek.

En dit is slechts hun debuut...
mogen we voor hun volgende album nóg meer verwachten? - ik betwijfel het.

4,5 ****

Onwaarschijnlijke splinterbom van een plaat, die vanaf de eerste seconde in je gezicht ontploft. Toch grossiert dit debuut ook in magistrale songs.

Het vreselijk sexy Blonde Fire bijvoorbeeld, voor mij misschien wel het absolute hoogtepunt hier. Een overrompelend groovy uppercut die gewoonweg niet kapot valt te spelen. Of wat gezegd van Sick Of Boys: 1 brok nijdigheid versmolten tot een verdomd catchy liedje. Ook als ze gas terugnemen, blijft The Hickey Underworld moeiteloos overeind. Luister maar eens naar het ook al onverwoestbare Future Words, nu reeds een Vlaamsche klassieker. Wat een strot heeft zanger Younes Faltakh overigens: één van de beste stemmen die de Belgische rock ooit heeft voortgebracht.

Verder allemaal prima nummers, die met hun agressieve karakter de ideale soundtrack zijn voor wie zich wil wagen aan a bit of the old ultra-violence. En voor al de rest die gewoon van goeie muziek houdt natuurlijk.