The Gathering - The West Pole (2009)

een goede album met de nieuwe zangeres

de nummer pale traces en miniature is door marcela bovio (elfonia, hydra, stream of passion en ayreon) gezongen. en niet door silje

mijn favoriete nummers zijn : the west pole, capital of nowhere, pale traces

Dit is voor mij een groei briljant gebleken, in eerste instantie was ik er niet kapot van, maar nu zet ik hem steeds vaker op.

Ik ook. Hij is niet uit mijn cd-speler weg te slaan.

Daarbij ga ik ook de inbreng van de nieuwe zangeres steeds meer waarderen. Wat een geweldige zangmelodieën levert zij aan. Luister eens naar The West Pole, No Bird Call, You Promised Me A Symphony of A Constant Run. Ach, er zijn legio voorbeelden te noemen. Eigenlijk heb ik Anneke nog geen seconde gemist.

Tijd voor mijn eerste verhoging dus. Maar dit gaat hard op weg naar de 5*.

Deze kritiek begrijp ik niet. Met boekje is niks mis. De teksten zijn prima te lezen.

Matige kwaliteit is inderdaad wel erg overdreven
Maar bij bepaalde kleurencombinaties moest ik toch mijn best doen om de tekst goed te zien. Maar goed, lekker belangrijk, het is voorderest een mooi verzorgd geheel

Wat een heerlijke come-back plaat is dit zeg!
Had eerlijk gezegd niet zulke hoge verwachtingen van het vervolg van de band na het vertrek van Anneke.
Maar deze 10 composities met goede Noorse zangeres kunnen mij zeer zeker bekoren, alhoewel het lijkt of ze wat terug grijpen naar het geluid van HTMAP en I_T_E.
En daar ben ik beslist niet rouwig om.
Nu al 4½* van deze kant.

Ik moet bekennen dat ik na het album If Then Else (2000) The Gathering een beetje uit het oog verloren ben, niet met opzet maar het is gewoon gebeurd. Ik heb dit album deze week een paar draaibeurten gegeven en het is me bevallen. De nieuwe zangeres doet het heel goed: de eerste keer dacht ik dat ze net de hoge zang aankon, maar nu besef ik dat ze een goede keuze hebben gemaakt: ze heeft het stembereik van Anneke maar een ander timbre.
Het album begint heel lekker met een instrumentaal nummer When Trust Becomes Sound, Treasure en het up-tempo All You Are. Titelnummer The West Pole bevestigt hun kunnen.
Het middenstuk van het album (nummers vijf tot en met acht) is allemaal heel mooi maar iets te rustig voor mijn gading, dus nog een paar luisterbeurten gunnen. Het album sluit mooi af met One Spoke en A Constant Run. Mijn favorieten zijn All You Are en A Constant Run maar ik ben blij met deze plaat van The Gathering en het wordt tijd dat ik eens Souvenirs en Home in huis haal.

When Trust Becomes Sound is misschien wel het beste beginlied van the Gathering. Gelijk zin om meer van deze cd te horen.

Apart plaatje is dit geworden, beetje ongrijpbaar ook, en fragmentarisch, door de verschillende zangeressen en stijlen die voorbij komen. Wel goed.

Wat mij vooral opvalt, is dat ze bewust lijken gekozen te hebben voor een lo-fi-sound, terwijl The Gathering voorheen vooral bekend stond om hun superstrakke, modernistische geluidsproducties.

Ik moet overigens wel zeggen dat ik het middenstuk van de plaat, zeg maar de atmosferische nummers i.p.v. de stevigere nummers, een stuk beter vind.

Enige echte blunder is de intro van de plaat, wat moet dit in godsnaam voorstellen? Wat oliedom geram op de gitaar en wat onverstaanbare sample'tjes...

Fascinerend hoe verschillend mensen muziek kunnen ervaren.

Ja, ik hou nou eenmaal wel van wat oliedom geram op de gitaar en wat onverstaanbare sample'tjes... Nee, ik vind dat er toch wel een soortvan melodie in zit, word ik vrolijk van. De wat hardere liedjes vind ik sowieso wat beter dan het langzame frut.

Ik heb ergens in een interview (volgens mij op progwereld.nl) gelezen dat dit inderdaad een bewuste keuze was. Weg van die meer op electronica gebaseerde sound van de vorige albums.


Ik heb hier net als lauradance eigenlijk ook geen problemen mee. Compositorisch heeft het niet zoveel om het lijf inderdaad, maar ik vond het gitaarriffje vanaf de eerste luisterbeurt eigenlijk al pakkend. Daarnaast bevat het een lekker sfeertje, dus wat mij betreft een prima opener.

Juist. Dat riffje grijpt mij ook meteen.
Gelijk met deur in huis vallen en dan maar in spanning wachten op het moment dat de nieuwe zangeres haar strot open trekt.
Niet dus.

Ik vindt hem eigenlijk erg goed. De nieuwe zangeres bevalt me wel.

Verrassend goed, dit. Die opener had van mij niet per se gehoeven maar alla, het is lang niet slecht. De kracht van The Gathering ligt voor mij in de zangmelancholieën en het blijkt dat die gave niet verloren is gegaan met Anneke's vertrek. Want wat een prachtige nummers sieren dit album.

Heb dit album eerst een paar dagen in de auto meegehad, maar nu (met koptelefoon onderuit in het schemerdonker) komt deze muziek toch veel beter tot zijn recht. De nieuwe zangeres klinkt als Anneke light (qua stemgeluid dan he, is geen waardeoordeel) en past perfect bij de muziek. De gastzangeres in Capital of Nowhere vind ik ook bepaald geen straf, haar ijle stem past prima bij de dromerige zanglijn.

Mijn persoonlijke favoriet op dit album is het zweverige No Bird Call, vooral door de mooie zangharmonieën en het treffend gekozen arrangement.

Ik heb Home op een voetstuk staan, maar deze gaat toch erg in de buurt komen denk ik.
Baal er wel een beetje van dat ik dus toch niet die extra nummers heb nu, ondanks dat ik er zo snel bij was met reserveren .

Wil je meer nummers horen van de nieuwe Noorse zangeres Silje Wergeland luister dan naar de albums van haar vorige band Octavia Sperati.
Info ook op MM te vinden.

Octavia Sperati op MySpace Music – Gratis gestreamde MP3’s, foto’s en Videoclips

Twee weken geleden (Vrijdag 19 juni jl.) naar de aller-aller-allereerste Try-Out geweest in Heerlen van The Gathering, met de nieuwe zangeres, en na het uitkomen van het nieuwe album, en ondanks dat het een try-out betrof, toch een geweldig concert!
Wij waren er helemaal voor uit Middelburg naar Heerlen gekomen. Er waren zelfs fans uit Chili en Mexico speciaal naartoe gekomen!!
Maar ook van dichterbij hoor, zoals uit Duitsland en Frankrijk o.a.

Eerst kwamen Hans en René het podium op, om met z'n tweeën "When Trust Becomes Sound" in te zetten, daarna volgde de rest van de band....
Voor het eerst ook Silje Wergeland in het echt gezien, en wat een schatje
Ik merkte wel dat ze zich nog niet echt een houding wist te geven op het podium, veel dezelfde handgebaren enzo, en ze oogde ietwat nerveus, maargoed, het was natuurlijk ook de allereerste try-out....

Ze speelden natuurlijk nummers van "The West Pole", maar óók ouder materiaal uit de tijd van Anneke, zoals o.a. "Leaves" en nummers van "Home".
Mensen schreeuwden om een toegift, totdat ze op een gegeven moment zeiden "meer hebben we niet", dat was alles wat ze tot nu toe hadden ingestudeerd met Silje (althans, dat denk ik)
Al met al een geweldige ervaring!

Over het album; niet hun beste album tot nog toe, maar zeker goed, het lange wachten waard. Voorlopig 4*, met wellicht in de toekomst een half sterretje erbij.

Na een paar keer draaien ben ik tot de overtuiging gekomen, dat dit een goed album is. Ik mis Anneke eigenlijk helemaal niet, de nieuwe zangeres past heel goed in de sound van The Gathering. Alles bij elkaar is het weer een heel sfeervol album geworden, dat bij elke draaibeurt nog steeds groeit.

Ik moet toegeven dat de openingstrack (wat een ka u tee nummer!) mij er vaak van weerhouden heeft het album op te zetten. Natuurlijk kan ik het overslaan (en dat doe ik ook) maar het werpt voor mij gelijk een huizenhoge drempel op. Ik geef toe: het zit tussen de oren....
Daardoor heb ik het album nog niet zo heel vaak gedraaid. Maar ik ga nu toch mijn waardering met een halfje verlagen. Het is allemaal (behalve de opener) wel goed maar het pakt niet echt. De songs blijven niet echt hangen. Komt wellicht doordat de zanglijnen mij niet zoveel aanspreken als bij de vorige albums.
Tevens kom ik er nu achter dat er ook een versie is met bonustracks. Daar baal ik dus stevig van. Al die bands die maar lopen te zeuren met albums met en zonder extra tracks! Shit! (Van het album van Guilt Machine zijn 3 versies en van de laatste van Depeche Mode 4! Wat een bullshit! Maar goed, nu dwaal ik af)

Wel een goed album maar toch mis ik iets. En of dat nou de inbreng van Anneke is.... wellicht.

Dat is hierom:

Je toevoeging van City from Above (2009) is niet geaccepteerd, en verwijderd.

Toelichting: Aangezien deze EP niet apart kan aangekocht worden (dat leid ik toch af uit de webshop), dienen de nummers toegevoegd te worden als bonustracks van het album.

De "bonusnummers" zijn eigenlijk een losse EP die je bij het album kon kopen op de website (kan nog steeds geloof ik). Een stukje terug staat het in een bericht van mij. Ik geef toe het effect hetzelfde is als bonusnummers op de cd zelf, en dat is inderdaad vervelend. De EP zou gewoon los te koop moeten zijn.

Ik zie erg hoge cijfers en lovende berichten maar ik kom er niet zo goed doorheen eigenlijk. Sowieso mis ik Anneke natuurlijk. De nieuwe zangeres doet het heus niet onverdienstelijk maar lijkt in mijn optiek teveel op Anneke. Maar dan net een paar punten minder goed en dan valt t in negatieve zin op natuurlijk. Verder ben ik zo na de eerste luisterbeurten niet direct enthousiast over de nummers zelf en had ik zelfs het idee naar oudere songs te luisteren. Niet eerder ontdekte nummers geschreven in 98 ofzo en nu uitgebracht. Bij een track zat ik zelfs te wachten tot de zangeres Nighttime Birds zou gaan zingen. Close to zelfplagiaat.

Dit terwijl Gathering juist altijd een band is geweest die met ieder album een stapje vooruit ging, lijken er nu toch twee stappen terug gezet te zijn. Misschien nog maar een paar keer pakken en proberen het album los van de referenties te beluisteren maar voor nu kom ik even niet verder dan een voor Gatherings doen magere score van 3 uit 5

Close to zelfplagiaat? Tja, dat vind ik na vaker luisteren meevallen, maar The West Pole is inderaad wel minder vooruitstrevend dan vorige albums (maar ik zou dat misschien eerder een pas op de plaats dan twee stappen terug noemen). Maar nou heb ik al twee keer een vergelijking met Nighttime Birds gehoord van mensen, maar die krijg ik, ondanks vele andere vergelijkingen die ik zelf al heb gemaakt, niet geplaatst... uitnodiging tot uitleg

Ik snap de opmerking wel van dat zelfplagiaat, maar dat vind ik (buiten dat ik het wel een heel zware term vind) eigenlijk niet iets dat specifiek is voor deze plaat.
De nummers op de vorige cd "Home" zijn toch ook bijna allemaal hetzelfde soort nummer. Bij The Gathering houden ze (de laatste tijd dan toch) nou eenmaal meer van het wat slepende en sferische. Vind ik overigens absoluut geen probleem! Al is het wel lekker dat deze plaat dan ook weer enkele uptempo nummers bevat. Goed voor de variatie.

Maar goed, dat sommige mensen bij bepaalde nummers op The West Pole aan Nighttime Birds moeten denken kan ik me dan ook wel voorstellen, alhoewel ik dat zelf ook nog geen moment heb gehad.

Naar aanleiding van deze plaat had ik een interview met drummer Hans Rutten, waarin dit ook een beetje naar voren kwam, zij het in wat andere bewoordingen . Ik kan me ook wel een beetje in de kritiek vinden, zij het dat ik de nieuwe zangeres technisch zeker niet minder vind dan Anneke. Qua persoonlijkheid moet het wel nog wat uitkristalliseren...

Ik zie dat ik hem nu op 4 sterren heb staan, dat is misschien iets aan de hoge kant... maar minder dan 3½ gaat het hier niet worden denk ik.

Wat grappig dat juist nu wat berichten worden geplaatst. Heb hem namelijk toevallig deze morgen meegenomen om hem in de auto weer eens een kans te geven. Hernieuwde indruk...zeker niet slecht maar blijf vooralsnog bij mijn eerdere opmerkingen en rating.

Leuk interview, ik wist helemaal niet dat jij dé Casper Middelkamp van progwereld was.

Ik snap het punt op zich ook wel, ik hoor ook veel dingen uit andere albums terug. Ik kon alleen specifiek Nighttime Birds niet goed plaatsen. Veel vanaf How to Measure a Planet hoor ik er dan weer wel in. Ik ben nu wel benieuwd naar een volgend album trouwens. Nu al...

Ah... . Nuja, ik loop er verder ook niet zo mee te koop, maar ik achtte het hier wel even een relevante verwijzing.

Score toch maar met een halfje verlaagd.
Ik ben helaas niet kapot van het nummer Pale Traces. De zang van Marcela Bovio vind ik gewoon niet mooi, veel te glad. Bovendien irriteren de strijkers op het eind van het nummer me, die klinken toch eigenlijk vooral als een te hard in de mix staand keyboard.

Blijft er nog steeds een ontzettend fijn album over, die echter als geheel niet de luistertrip-achtige ervaring biedt als zijn voorganger.

Wow, hoe smaken soms kunnen verschillen. Ik luisterde laatst weer eens naar Pale Traces en ik kreeg er kippenvel van, het was alsof ik de liefde kon voelen (was wel met de muziek rechtstreeks in mijn oren, dat maakt misschien uit).

Het laatste ben ik echter helemaal met je eens en dat is ook een reden dat ik dat album zo adoreer. Home is inderdaad een echte trip, The West Pole gewoon een fijne verzameling mooie nummers.

Strange machines vind ik toch beter
On most surfaces vind ik beter
Frail vind ik even goed als When Trust
Rollercoaster vind ik even goed
These good people vind ik beter
Shortest day is misschien wat minder - maar die is live dan weer honderd keer zo goed

Nah, When Trust Becomes Sound is een geweldig nummer om op te rammen (hoort er toch ook bij), maar het beste beginlied vind ik het toch niet, hoor...