The Gathering - The West Pole (2009)

Eindelijk een nieuw album van The Gathering! De eerste zonder Anneke met de nieuwe zangeres Silje Wergeland!
Op de myspace van The Gathering zijn al 3 nummers te beluisteren.

geluisterd en het is net of Anneke niet weg is, wel vreemd hoor want als je naar andere muziek van Silje luistert, zit er toch wel een verschil..

Ben nog niet erg overtuigd, The West Pole is een aardig nummer, de andere twee raken me totaal niet. Enfin er staan nog zeven andere nummers op, dus het kan nog alle kanten op.

Alhoewel Anneke weg is bij TG ga ik deze nieuwe setting toch een kans geven...ben benieuwd maar verwacht er ook weer niet teveel van. Heb ze nu al zo vaak live gezien en moet zeggen dat de andere bandleden, de bassiste uitgezonderd, er altijd maar chagrijnig bij stonden.

De nummers klinken veel belovend, ik ben benieuwd. Ik hoop ze dit jaar met hun nieuwe zangeres live te zien op Graspop.

Ben de eerste stemmer. Wat een eer! Zo op het eerste gehoor is er weinig veranderd. De stem van Silje lijkt op die van Anneke. De muziek is wel weer wat steviger. De instrumentale opener hakt er lekker in. Album moet nog groeien, dus misschien gaat stem nog wel hoger uitvallen.

Wel beluisterd maar nog te vroeg om te stemmen.
The Gathering zonder Anneke. Kan dat? Sommige zullen zeggen van niet, maar natuurlijk kan dat. Het is wel vaker bij bands aan de orde dat zangers verdwijnen en toch succes blijven hebben.

Even terug naar deze cd.
The Gathering speelt op safe, want ze nemen een zangeres met dezelfde sound en manier van zingen. Soms denk je zelfs dat het Anneke is. Ze zingt alleen alles wat softer.
Qua muziek is er eigenlijk ook niet veel veranderd. ok..sommige nummers zijn inderdaad weer wat steviger, maar het meeste is toch wel weer in het verlengde van Home. Het enige wat me wel op valt zijn de strijkers. Die hoor je bij sommige nummers voorbij komen, wat overigens lekker klinkt.
Ik staan zeker weer pareltjes op zoals "The West Pole".
Dus over het algemeen goed te spreken over deze cd. Moet gewoon wat vaker luisteren en dan stemmen...

Mee eens. Klinkt als Anneke maar is het uiteraard net niet. The Gathering was ooit een band met een unieke sound. Nu klinken ze als al die bands die hun proberen na te doen. Hoewel het album zeker zijn momenten heeft (zoals het titelnummer) vind ik het over het algemeen allemaal te vrijblijvend klinken. De songs kabbelen maar wat voort, maar dat was ook al zo op hun laatste plaat Home. Nee dan vind ik de projecten van Anneke een stuk overtuigender.

2*

De zang klinkt heel erg op Anneke. Het is geen top album, maar toch wel een lekker album om een keer op wakker te worden. 3*

Nieuwe zangeres, nieuwe stijl? Niet echt, maar qua sound grijpt de band wel weer terug naar het meer gitaargeoriënteerde How To Measure A Planet. Vooral het titelnummer doet denken aan de song Travel van die plaat. De nieuwe zangeres doet het overigens prima, al kan ze natuurlijk Anneke (nog) niet doen vergeten. Qua songs is de plaat helaas niet al te sterk, vooral de eerste paar tracks zijn niet echt opvallend. Slechts het reeds genoemde titelnummer valt aanvankelijk in positieve zin op. Maar dan, net als je de hoop wilt opgeven... De laatste drie tracks zijn erg mooi en trekken het geheel toch nog op een ruime voldoende.

Inderdaad doet het nummer "The West Pole" een beetje denken aan "Travel" ( wat ik overigens het beste Gathering nummer ooit vind). Maar Travel vind ik toch vele malen beter. De rustige nummers van deze cd vind ik het lekkerst om te beluisteren...

Capital of Nowhere is prachtig, de rest ben ik niet kapot van.

Ik zie dat iemand de lengte van de nummers erbij heeft gezet en nog wat wijzigingen heeft gedaan! Wie het ook was, goed gedaan! Dan klopt het hier tenminste weer... Is er trouwens iets veranderd in de songvolgorde? Ik zie dat het dezelfde is als op de website van The Gathering, maar ik had het idee dat het eerst anders zat. Anyway, goed veranderd in ieder geval.

Ik moet helaas nog wachten op het album tot het wordt gestuurd, maar ze hebben inmiddels een vierde nummer online gezet op de webshop: No Bird Call. Prachtig! De mooiste van de vier, vind ik. The West Pole is ook mooi, All You Are ook best oké en Treasure vind ik minder. Misschien gaat het nog groeien, afwachten dus. Ik hoop wel dat No Bird Call bij latere luisterbeurten even mooi blijft.

Ik gta dit ben ik bang niet eens een kans geven.
Het is als Alice In Chains zonder Layne. Nu ligt het uiteraard nog wel wat gevoeliger daar, maartoch.

Ben heel benieuwd. Ik heb de CD al even snel doorgeluisterd als MP3 en wat ik hoorde trok me toch zoveel dat ik hem besteld heb.

Het stemgeluid van de nieuwe zangeres lijkt inderdaad op dat van Anneke. Ik denk echter dat het te vroeg is om nu al te oordelen of het het wel of niet een verbetering is.

Het is net als met Nightwish toen Tarja opstapte....het wordt anders, maar dat betekent niet per definitie een verslechtering.

Ik wacht het geduldig af en ik ben heeeeeeel benieuwd hoe ze nu hun live sets gaan doen en vooral welke OUDE nummers ze gaan spelen.

Voor degenen die zich afvragen wat de EP City from Above als een verzameling bonustracks op het album doet: ik wilde City from Above als EP toevoegen, maar dat mocht helaas niet:

Je toevoeging van City from Above (2009) is niet geaccepteerd, en verwijderd.

Toelichting: Aangezien deze EP niet apart kan aangekocht worden (dat leid ik toch af uit de webshop), dienen de nummers toegevoegd te worden als bonustracks van het album.

Vandaar. Ik vind het er zelf wat raar uitzien. Mocht iemand het liever weghalen of toch een goed argument hebben om City from Above los toe te voegen, ga je gang. Mijn mening over The West Pole zal overigens nog volgen...

Ik heb het album nu meerdere keren beluisterd. Ik dacht eerst dat het een tweede Gathering + Anneke zou worden, maar de nieuwe zangeres verschilt toch best wel een beetje. Het is er zeker niet slechter op geworden.

Het zijn ook prettige nummers. Er zit er niet eentje tussen die ik niet kan waarderen. Voorlopige voorkeur voor You promised me a Symphony en Treasure.

nu.nl/muziek | The Gathering terug met nieuwe cd en nieuwe zangeres

Het heeft ff geduurd maar het kwartje is gevallen bij me en ik moet zeggen dat het album me steeds beter gaat bevallen. Het bevalt me dat ze voor dit album ff zijn afgestapt van die typische mid tempo triprock en wat meer uptempo zijn gaan werken. En mijn eerste indruk was ook dat het wat conservatief was / minder experimenteel en dat word bevestigd in bovenstaande link.

En... ik denk dat ik zangeres Silje beter vind dan de vertrokken dame. Op een of andere manier passen haar zangmelodieen en teksten beter bij elkaar dan hetgeen Anneke maakte. Daar wilden sommige teksten nog al eens wringen met de melodieen. Om maar niet te spreken over het lichtelijk kromme Engels soms. Dat had zo'n z'n charme en ik vind het nog steeds mooi, maar soms kon het me ook gewoon storen.

Bij mij valt het kwartje nog niet helemaal. Ik heb het nog maar een keer of 3 geluisterd, waarvan 1 keer intensief. Dit is en wordt geen hoogvlieger denk ik, maar nu vind ik over het algemeen dat The Gathering iets teveel wordt overgewaardeerd. Vooral bij de progliefhebbers die denken dat ze heel veel kennis hebben over het genre, heerst er vaak een overdreven hosanna sfeer over deze band. Met Anneke hadden ze een bovengemiddelde zangeres en ik moet zeggen dat de nieuwe het ook niet beroerd doet, maar de muziek is altijd een op en neer gaande spiraal geweest. Nu ben ik een voorstander van bands die niet stil willen staan bij eerdere successen, of af en toe hun huisstijl overboord gooien, maar bij de Gathering heb ik altijd een beetje het gevoel gehad dat ze mee wilden gaan met de hypes.

Conclusie; ik ga nog geen cijfer geven en laat het nog even rijpen. Een nummer waar ik wel van kan genieten is de titeltrack.

Oh die... vervelend volk is dat ja.

Voel je je aangesproken?

Welnee, ik weet immers wie het zegt.

Touché. Idd, ik pretendeer zelf ook nog wel eens wat...:-)

The West Pole is de langverwachte opvolger van Home, die voor mij tot nu toe de beste The Gathering cd ooit is. Tot nu toe, want ik verwacht dat er nog veel te verwachten is van deze band, omdat The West Pole me nog helemaal niet tegenvalt! Het is duidelijk dat de heren en dames van The Gathering nog genoeg inspiratie over hebben gehad na Annekes vertrek. Bij de eerste beluisteringen is het bij ieder nummer natuurlijk vooral parallellen trekken met oudere nummers, eerder genoemd het titelnummer met Travel, maar ook hoor ik Jelena en Amity in No Bird Call, het einde van Red is A Slow Colour in het einde van Capital of Nowhere, ik vergelijk Pale Traces met opnieuw Amity en de Sleepy Buildings-versie van The Mirror Waters en zo is er nog veel meer dat in me opkomt... maar goed, die vergelijkingen verbleken met verdere luisterbeurten. Dan valt vooral het nieuwe geluid op, natuurlijk met de nieuwe zangeres. Ik vind haar behoorlijk goed! Op het eerste gehoor lijkt haar stem op die van Anneke, maar later gaan ook meer de verschillen opvallen. Ik ben nog meer te spreken over de twee gastzangeressen. Maar daarover straks meer.

Het album begint lekker: het instrumentale When Trust Becomes Sound vermengt gelijk oude met nieuwe invloeden en zet de toon voor de nieuwe meer up-tempo stijl. Treasure zet dit voort, een mooi en tevreden nummer dat erg lekker luistert en in het begin dezelfde truc uitvoert als bijvoorbeeld These Good People: de eerste gitaarriffs beginnen niet op de eerste tel van de maat, waardoor de drums op een vreemd moment lijken in te vallen. Altijd leuk. Het nummer volgt een mooie semi-overgang naar het fijne All You Are, weer een lekker up-tempo nummer met, zoals veel nummers op dit album, een mooie opbouw.
Het titelnummer introduceert het rustige midden van het album. Ook weer zeer mooi opgebouwd met in het midden een hemels rustig stuk. Een erg geslaagd nummer, waarop het prachtige No Bird Call volgt, een erg melancholisch nummer zoals we wel eens eerder hebben gehoord bij deze groep. De tekst over het verdwijnen van de natuur (als ik het goed begrijp) sluit hier goed bij aan. Er wordt veel schoonheid en sfeer gevangen die toch vrij duister is, dus het is zeker niet alleen vrolijke up-tempo op dit album. Wat volgt is Capital of Nowhere, een nummer dat weer wat sneller is, maar opvalt door de enorm lichte en heldere sfeer in het eerste stuk. De prachtige, zachte, hoge en rustgevende stem van gastzangeres Anne van den Hoogen sluit hier perfect bij aan. Na deze helderheid volgt ineens weer een diepe duisternis met een lang, low-tempo en vooral zeer mooi instrumentaal stuk aan het eind van het nummer. Hierop volgt het door Silje zelfgemaakte You Promised Me a Symphony, een nummer met alleen zang en piano, dat tegelijkertijd eenvoudig en ingewikkeld is en zeker weer mooi. De laatste klanken sterven langzaam weg, maar voor het stil wordt, zet subtiel het laatste nummer uit het rustige stuk in: Pale Traces.
In dat nummer wordt de tweede gastzangeres geintroduceerd: Marcela Bovio. Wat opvalt is dat zij met veel emotie zingt, wat erg mooi past bij dit nummer. Het ritme dat erachter zit is opzwepend, maar het nummer zit vol sfeer, bevat allerlei mooie delen en is bovenal erg apart, een van de krachtigsten van het album: helemaal The Gathering, vertrouwd en ook vernieuwend. Heeft (helaas) ook de kracht om de hele dag in je hoofd rond te spoken. Grappig dat in het tweede couplet een super-cliché gotisch zanglijntje in het nummer kruipt wat een leuk contrast geeft met de originaliteit van het lied. Vlak voor het laatste stuk zit nog een zanglijntje wat bijna Anneke is, ook grappig om te horen. En dan die dwingende violen. Ik kan er uren over doorgaan... Bovenal is Pale Traces een prachtig nummer.
Als dit geweldige nummer is afgelopen, volgen nog de laatste twee nummers van het album die aardig op elkaar lijken. De eerste, No One Spoke, vind ik nogal voorspelbaar, weinig inhoud bevattend en niet bijzonder. Het heeft wel zo zijn leuke kanten, maar dan ga ik eerder voor het slotnummer: A Constant Run. Het refrein barst lekker uit en sluit het album mooi up-tempo en rockend af. Het laatste deel hiervan vormt een mooi slot voor het hele album.
Al met al vind ik The West Pole dus wat minder goed dan Home (dat was toch meer één prachtig geheel), maar zeker een geslaagde opvolger en een erg goede toevoeging aan het repertoire van The Gathering, een band die wat mij betreft nog lang niet is uitgespeeld.

Dan nu over de EP City From Above, hier op MusicMeter afgebeeld als een groep bonusnummers omdat de EP niet verkrijgbaar is zonder het album en ook niet te koop is in de winkel, maar zelf uitgegeven door de band als een soort bonus voor hun 20e verjaardag. Nr. 1 en 2, de "Radio Edit"s van Treasure en All You Are zijn behoorlijk overbodig. Het zijn gewoon Treasure en All You Are die verkort zijn plus onlogische opbouw. En dat moet dan op de radio komen...?! Dat was trouwens ook al zo met de radioversie van The May Song.
Dan volgt Miniature, een behoorlijk apart nummer, opnieuw met Marcela Bovio. Het middenstuk bouwt een verwachting op, maar die wordt op een professionele manier niet ingelost. Zeker een mooi nummer. Dan komt de "Alt. Spanish Version" van Pale Traces. Niet alleen de taal is anders, maar ook de lengte, en de hele sfeer die het nummer ademt is behoorlijk anders dan de albumversie. Ik vind beide versies erg mooi en hun eigen schoonheid hebben, maar wat opvalt aan deze versie, is dat er misschien nog wel meer emotie in zit en in het midden zit een stuk dat een enorm diepe, duistere wereld laat zien die doet denken aan het titelnummer van Mandylion... grote klasse dus.
Het laatste nummer City From Above is zeer experimenteel en minimaal. Zo simpel en toch zo veelomvattend. Hebben ze soms naar Sigur Rós geluisterd? Het zal nog wel even duren voordat ik hier helemaal aan gewend ben, maar het heeft zeker zijn charmes.

Het nummer City From Above bewijst wel dat The Gathering nog veel in hun mars heeft. De drang om te experimenteren bestaat nog en ik denk, ook met steun van het interview op nu.nl, dat dit op een volgend album weer goed naar boven kan komen. We zullen zien; voorlopig is het flink genieten met The West Pole.

Met mijn veel te lange recensie ben ik bang ook tot dit volk te behoren... "Gelukkig" weet ik bijna niks van prog, dat scheelt dan weer.

Die laatste opmerking van Casarteli was meer cynisch naar mij toe bedoeld hoor, en voel je vooral niet aangesproken, want ik schop af en toe graag tegen de gevestigde orde

Prima, altijd kritisch blijven natuurlijk

Dit album verrast mij zeer.
Eigenlijk ben ik altijd blijven hangen in de periode van Mandylion en Nighttime birds, maar dit heeft mijn interesse voor The Gathering weer helemaal aangewakkerd.
Mijn favoriete tracks zijn trouwens Capital of nowhere en Pale traces.

Ik heb bij de Gathering juist altijd het gevoel gehad dat ze gewoon deden waar ze zin in hadden, ongeacht heersende trends of wat mensen van hun verwachtten.


Mee eens. Geweldige zangeres natuurlijk, Anneke. Maar bij sommige nummers kan ik haar minder goed hebben. Al waren dat soort nummers op Home eigenlijk ver te zoeken. Maar het Agua de Annique-kwartje is bij mij daarom nog nooit gevallen.

Wat deze cd betreft , gisteren binnen gekregen en ik ga hem straks eens een zwengel geven. Ik vind wel het boekje van matige kwaliteit trouwens. Het plaatje op de voorkant is erg mooi maar die teksten zijn toch bijna niet te lezen??? Maar goed, bijzaak. De muziek telt en daar ben ik wel benieuwd naar.

Zojuist twee keer geluisterd. En ik moet zeggen dat de neiging aanwezig is om nog een derde keer op play te drukken. Wat een goed album is dit geworden!

Silje is een uitstekende zangeres met een mooi stemgeluid.
Qua stemgebruik zijn er inderdaad enige parallellen te trekken met dat van haar illustere voorgangster, maar om nou te zeggen dat het hier een Anneke-kopie betreft gaat me (veel) te ver. Wat mij betreft een aanwinst deze dame.

Dan de muziek zelf. Het blijft onmiskenbaar The Gathering, met bijzondere aandacht voor melodievoering, arrangementen en het neerzetten van een mooie sfeer met liefde voor subtiele details. Vergeleken met "Home" valt dit album iets afwisselender uit, omdat er wat meer up-tempo nummers aanwezig zijn.

Voorlopig topnummer van het album is afsluiter A Constant Run - lekker uptempo maar toch melancholisch, met een dijk van een refrein en een schitterend einde. Geweldig.
Maar ook de andere nummers kunnen mij prima bekoren.

Ik zet in op een 4* - maar ik durf te wedden dat dit nog hoger wordt.

En ach, ik zet hem toch nog maar eens op.