The Gathering - The West Pole (2009)

Nieuwe zangeres, nieuwe stijl? Niet echt, maar qua sound grijpt de band wel weer terug naar het meer gitaargeoriënteerde How To Measure A Planet. Vooral het titelnummer doet denken aan de song Travel van die plaat. De nieuwe zangeres doet het overigens prima, al kan ze natuurlijk Anneke (nog) niet doen vergeten. Qua songs is de plaat helaas niet al te sterk, vooral de eerste paar tracks zijn niet echt opvallend. Slechts het reeds genoemde titelnummer valt aanvankelijk in positieve zin op. Maar dan, net als je de hoop wilt opgeven... De laatste drie tracks zijn erg mooi en trekken het geheel toch nog op een ruime voldoende.

The West Pole is de langverwachte opvolger van Home, die voor mij tot nu toe de beste The Gathering cd ooit is. Tot nu toe, want ik verwacht dat er nog veel te verwachten is van deze band, omdat The West Pole me nog helemaal niet tegenvalt! Het is duidelijk dat de heren en dames van The Gathering nog genoeg inspiratie over hebben gehad na Annekes vertrek. Bij de eerste beluisteringen is het bij ieder nummer natuurlijk vooral parallellen trekken met oudere nummers, eerder genoemd het titelnummer met Travel, maar ook hoor ik Jelena en Amity in No Bird Call, het einde van Red is A Slow Colour in het einde van Capital of Nowhere, ik vergelijk Pale Traces met opnieuw Amity en de Sleepy Buildings-versie van The Mirror Waters en zo is er nog veel meer dat in me opkomt... maar goed, die vergelijkingen verbleken met verdere luisterbeurten. Dan valt vooral het nieuwe geluid op, natuurlijk met de nieuwe zangeres. Ik vind haar behoorlijk goed! Op het eerste gehoor lijkt haar stem op die van Anneke, maar later gaan ook meer de verschillen opvallen. Ik ben nog meer te spreken over de twee gastzangeressen. Maar daarover straks meer.

Het album begint lekker: het instrumentale When Trust Becomes Sound vermengt gelijk oude met nieuwe invloeden en zet de toon voor de nieuwe meer up-tempo stijl. Treasure zet dit voort, een mooi en tevreden nummer dat erg lekker luistert en in het begin dezelfde truc uitvoert als bijvoorbeeld These Good People: de eerste gitaarriffs beginnen niet op de eerste tel van de maat, waardoor de drums op een vreemd moment lijken in te vallen. Altijd leuk. Het nummer volgt een mooie semi-overgang naar het fijne All You Are, weer een lekker up-tempo nummer met, zoals veel nummers op dit album, een mooie opbouw.
Het titelnummer introduceert het rustige midden van het album. Ook weer zeer mooi opgebouwd met in het midden een hemels rustig stuk. Een erg geslaagd nummer, waarop het prachtige No Bird Call volgt, een erg melancholisch nummer zoals we wel eens eerder hebben gehoord bij deze groep. De tekst over het verdwijnen van de natuur (als ik het goed begrijp) sluit hier goed bij aan. Er wordt veel schoonheid en sfeer gevangen die toch vrij duister is, dus het is zeker niet alleen vrolijke up-tempo op dit album. Wat volgt is Capital of Nowhere, een nummer dat weer wat sneller is, maar opvalt door de enorm lichte en heldere sfeer in het eerste stuk. De prachtige, zachte, hoge en rustgevende stem van gastzangeres Anne van den Hoogen sluit hier perfect bij aan. Na deze helderheid volgt ineens weer een diepe duisternis met een lang, low-tempo en vooral zeer mooi instrumentaal stuk aan het eind van het nummer. Hierop volgt het door Silje zelfgemaakte You Promised Me a Symphony, een nummer met alleen zang en piano, dat tegelijkertijd eenvoudig en ingewikkeld is en zeker weer mooi. De laatste klanken sterven langzaam weg, maar voor het stil wordt, zet subtiel het laatste nummer uit het rustige stuk in: Pale Traces.
In dat nummer wordt de tweede gastzangeres geintroduceerd: Marcela Bovio. Wat opvalt is dat zij met veel emotie zingt, wat erg mooi past bij dit nummer. Het ritme dat erachter zit is opzwepend, maar het nummer zit vol sfeer, bevat allerlei mooie delen en is bovenal erg apart, een van de krachtigsten van het album: helemaal The Gathering, vertrouwd en ook vernieuwend. Heeft (helaas) ook de kracht om de hele dag in je hoofd rond te spoken. Grappig dat in het tweede couplet een super-cliché gotisch zanglijntje in het nummer kruipt wat een leuk contrast geeft met de originaliteit van het lied. Vlak voor het laatste stuk zit nog een zanglijntje wat bijna Anneke is, ook grappig om te horen. En dan die dwingende violen. Ik kan er uren over doorgaan... Bovenal is Pale Traces een prachtig nummer.
Als dit geweldige nummer is afgelopen, volgen nog de laatste twee nummers van het album die aardig op elkaar lijken. De eerste, No One Spoke, vind ik nogal voorspelbaar, weinig inhoud bevattend en niet bijzonder. Het heeft wel zo zijn leuke kanten, maar dan ga ik eerder voor het slotnummer: A Constant Run. Het refrein barst lekker uit en sluit het album mooi up-tempo en rockend af. Het laatste deel hiervan vormt een mooi slot voor het hele album.
Al met al vind ik The West Pole dus wat minder goed dan Home (dat was toch meer één prachtig geheel), maar zeker een geslaagde opvolger en een erg goede toevoeging aan het repertoire van The Gathering, een band die wat mij betreft nog lang niet is uitgespeeld.

Dan nu over de EP City From Above, hier op MusicMeter afgebeeld als een groep bonusnummers omdat de EP niet verkrijgbaar is zonder het album en ook niet te koop is in de winkel, maar zelf uitgegeven door de band als een soort bonus voor hun 20e verjaardag. Nr. 1 en 2, de "Radio Edit"s van Treasure en All You Are zijn behoorlijk overbodig. Het zijn gewoon Treasure en All You Are die verkort zijn plus onlogische opbouw. En dat moet dan op de radio komen...?! Dat was trouwens ook al zo met de radioversie van The May Song.
Dan volgt Miniature, een behoorlijk apart nummer, opnieuw met Marcela Bovio. Het middenstuk bouwt een verwachting op, maar die wordt op een professionele manier niet ingelost. Zeker een mooi nummer. Dan komt de "Alt. Spanish Version" van Pale Traces. Niet alleen de taal is anders, maar ook de lengte, en de hele sfeer die het nummer ademt is behoorlijk anders dan de albumversie. Ik vind beide versies erg mooi en hun eigen schoonheid hebben, maar wat opvalt aan deze versie, is dat er misschien nog wel meer emotie in zit en in het midden zit een stuk dat een enorm diepe, duistere wereld laat zien die doet denken aan het titelnummer van Mandylion... grote klasse dus.
Het laatste nummer City From Above is zeer experimenteel en minimaal. Zo simpel en toch zo veelomvattend. Hebben ze soms naar Sigur Rós geluisterd? Het zal nog wel even duren voordat ik hier helemaal aan gewend ben, maar het heeft zeker zijn charmes.

Het nummer City From Above bewijst wel dat The Gathering nog veel in hun mars heeft. De drang om te experimenteren bestaat nog en ik denk, ook met steun van het interview op nu.nl, dat dit op een volgend album weer goed naar boven kan komen. We zullen zien; voorlopig is het flink genieten met The West Pole.

Ik moet bekennen dat ik na het album If Then Else (2000) The Gathering een beetje uit het oog verloren ben, niet met opzet maar het is gewoon gebeurd. Ik heb dit album deze week een paar draaibeurten gegeven en het is me bevallen. De nieuwe zangeres doet het heel goed: de eerste keer dacht ik dat ze net de hoge zang aankon, maar nu besef ik dat ze een goede keuze hebben gemaakt: ze heeft het stembereik van Anneke maar een ander timbre.
Het album begint heel lekker met een instrumentaal nummer When Trust Becomes Sound, Treasure en het up-tempo All You Are. Titelnummer The West Pole bevestigt hun kunnen.
Het middenstuk van het album (nummers vijf tot en met acht) is allemaal heel mooi maar iets te rustig voor mijn gading, dus nog een paar luisterbeurten gunnen. Het album sluit mooi af met One Spoke en A Constant Run. Mijn favorieten zijn All You Are en A Constant Run maar ik ben blij met deze plaat van The Gathering en het wordt tijd dat ik eens Souvenirs en Home in huis haal.